ความรักของเจนจิรา-๑

เสียงดนตรีเบาแว่วผ่านไป
เสียงใครคนหนึ่งที่คุ้นหูนัก
เรียกเราเบาๆ ด้วยชื่อที่ไม่รู้จัก
"แม่จันทร์ ยังจำได้ไหม"
"อยากกลับมาที่เดิม..ของเราไหม?"
เสียงนั้นอ่อนหวาน กังวาล คุ้นหู
เหมือนเสียงที่คุ้นเคย มานานแสนนาน..
.......
เจน..สาวสังคมเมืองหลวง
หลับตาลงอย่างอ่อนแรง....
ขอพักสักนิดเถิด..เหนื่อยจังเลย...
ใจหนึ่ง..ก็ประหวัดไปถึงเรื่องเก่า
เมื่อราวสามปีที่ผ่านมา
เจนจิราได้ไปทำงานที่จังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคเหนือ
แม้ไปเป็นครั้งแรก..
ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด กลับถาโถมเข้ามา
เป็นความชุ่มเย็นในใจอย่างประหลาด
เป็นความรู้สึกเหมือนกลับบ้านเก่าที่จากมา
น่าประหลาด..เจนจิราเป็นสาวเมืองหลวงตั้งแต่เกิด
จะไปอยู่บ้านป่าอย่างนั้นได้อย่างไร
ป่าคอนกรีต..ล่ะไม่ว่า...
พี่ชาย...ทำให้หัวใจเจนจิรา..สงบลงอย่างประหลาด
สายตาที่มองมาที่หญิงสาว..เปี่ยมด้วยรัก
แต่เจน กลับผลักไสพี่ชาย อย่างไม่ใยดี
เธอจากมาโดยไม่ลา..และไม่เคยติดต่อกลับ
แม้พี่ชายจะส่งความระลึกถึงผ่านมา
ใครจะไปสน..ฮึ...
น่ารำคาญ..เจนจิราคิด
แต่ใจหนึ่งกลับสงสาร เมื่อเห็นสายตาตัดพ้อที่มองมา
พี่ชาย..กลับไปที่เชียงใหม่เถิด..
เจนต้องทำงาน..อย่ารอเจนเลย...
คำสุดท้ายที่เจนจิรามีต่อ ชาย..พี่ชายที่หลงรักเงาของเจนจิรามาตลอด

แม้เวลาจะผ่านมาสามปี..ไม่มีข่าวคราวของชายมาทำให้เจนจิรารู้สึกรำคาญอีก
ประหลาดนัก..เมื่อเสียงดนตรีเบาๆแว่วมา
ขณะที่เจนจิรากำลังนั่งรอเรียกขึ้นเครื่องบินไปกรุงเทพฯ
พร้อมแว่วเสียงของพี่ชาย
แต่เรียกชื่อ..แม่จันทร์..แทนที่จะเป็น..เจนจิรา..
พี่ชายเรียกใคร..เจนจิราคิด..
พิลึก...เธอสลัดหัว
..แต่ใจกลับคิดถึงชายสองคนที่เธอเคยทิ้งเขาไป..
..มันช่างต่างกับที่เพิ่งจากมา..เจนจิราคิด

ที่ภูเก็ต..ทะเลสีสวย ฟ้าสดใส
แต่หัวใจกลับกระวนกระวายอย่างไม่รู้สาเหตุ
เจนจิราพบกับนายตำรวจอนาคตไกล..
พี่ไม้ นายตำรวจรูปหล่อ
ที่พบกันโดยบังเอิญเพราะอุบัติเหตุรถชน
โชคดีที่เจนจิราไม่ได้รับบาดเจ็บ
แต่เหตุการณ์นั้น ทำให้หญิงสาวตกหลุมรักกับ สารวัตรหนุ่มรูปหล่อ
ตอนแรกเจนจิราคิดว่าจะเฟริต..สนุกเล่่จริงจัง
ฆ่าเวลา...ระหว่างรอ..
แต่เรื่องกลับเขม็งเกลียวแน่น
เมื่อเจนจิราปล่อยใจไปกับสารวัตรไม้..
เธอตระเวณราตรีเต็มที่เมื่อเขาไม่ติดราชการ
สารวัตรไม้ชอบใจนักที่เจนจิราคุยสนุก และหัวเราะกับทุกเรื่อง
เธอต่างกับสาวๆแถวนี้..
เธอไม่เคยถามว่าสารวัตรไม้จะไปกับใคร
ไม้เคยถามเธอว่า เจนจิราเติบโตที่ไหน รักใครหรือเปล่า..
เธอไม่เคยตอบ..กลับอมยิ้มและเปลี่ยนเรื่องคุย...
ไม้คิดว่าเจนจิราฉลาด และมั่นใจมากเกิน..ที่จะไม่ง้อคนอื่น
ชายหนุ่มเคยพยายามจะมีอะไรกับเธอ
แต่แปลกนักที่สาวสมัยอย่างเธอ กลับหวงตัวอย่างประหลาด
เหมือนสาวโบราณไม่มีผิด...เขาคิด และสบถอย่างผิดหวัง...
แต่ก็แปลกที่เจนจิรากลับใช้ชีวิตแบบผู้ชาย..สาวสมัยใหม่น่ะ..
เขาเคยขอให้เจนจิราอยู่กับเขาที่นี่
เธอไม่เคยตอบ กลับยิ้มหน้าใส...มองเขานิ่งๆ
ชายหนุ่มอ่อนใจ..คงหมดหวัง..เขาคิด

เมื่อมาทำงานที่ภูเก็ตใหม่ๆ
เจนจิราได้ยังได้พบกับ ปลื้ม สถาปนิกสันโดษ
ผู้ไม่เคยสนใจใคร
เขาทำให้หัวใจเธอหวั่นไหวเป็นครั้งแรก

แต่มันเป็นเรื่องต้องห้าม
"เจนกำลังจะแต่งงาน..นะลูก.."
แม่บอกเมื่อรู้ว่าเธอตัดสินใจเดินทางไปทำงานถิ่นอื่น
"ทำไมไปไกลขนาดนั้น...รู้ไหม..มันไม่ดีนะ.." แม่เตือน
แต่ใครจะไปห้ามเจนจิรา สาวนักเรียนนอกได้
เธอมั่นใจตัวเองนัก...ว่ามั่นคงกับเต้ย..คู่หมั้น..
พอ..เถอะน่าแม่ก้อ..
...ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนเจนได้หรอกแม่..เจนจิราตอบ

แต่แล้วชายหนุ่มทั้งสองทำให้เจนจิราหัวใจเต้นแรง
แรง..แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอกำลังจะกลับไปแต่งงานกับเต้ย..คู่หมั้น
เมื่อสารวัตรไม้รู้ว่าเจนจิรากำลังจะกลับไปแต่งงาน
เขาผละจากเธอทันที
เจนจิราเสียใจนัก..เธอเพิ่งรู้ตัวว่า
เธอมีใจให้เขาแล้ว
แต่กับ ปลื้ม เขามองเธอเศร้าๆก่อนจากกัน
แล้วเราจะพบกันอีก....เจนจิราให้สัญญากับเขา
ปลื้มไปส่งเธอที่สนามบิน
เขามองหน้าเจนจิรานิ่งๆโดยไม่พูดอะไร
แววตาตัดพ้อ...นิ่งเงียบ
เราจะได้เจอกันอีก..เขาตอบ
ปลื้มเก็บข้าวของย้ายกลับบ้านนอกทันทีที่ส่งเจนจิรา
เขาทนไม่ได้ที่จะมีเธอที่นี่
เจนจิราทราบดีว่าหัวใจเธอปวดร้าวขนาดไหน
หลังจากที่ทราบว่า
ปลื้มเข้าสู่ร่มกาสาวพัตร แบบไม่มีกำหนดสึก

เสียงประกาศเตือนเรียกให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่อง
วันนี้ร้อนนัก...หญิงสาวคิด..
พี่ไม้..จะรอเจนไหม...เจนจิราคิด
"เก็บของเล่นลูก..ขึ้นเครื่องแล้วจ๊ะ"
เจนจิรากระซิบบอกหนุ่มน้อย 5 ขวบ ตัวอ้วนกลม
เราจะไปหาลุงไม้นะลูก..เจนจิราบอกแมทธิว..ลูกชาย
เขาจะรักลูกไหมนะ..เจนจิราคิด
หนุ่มน้อย แมทธิว หน้าใส แก้มแดงแบบลูกครึ่ง
พี่ไม้จะรักเราสองคนแม่-ลูกไหมนะ
.."แล้วแด๊ดดี้ล่ะครับมาม๊า...แด๊ดไม่มากับเราหรือครับ"
แด๊ดจะไม่มากับเราแล้ว..แต่แมทจำไว้นะลูก..
แด๊ดรักลุกเสมอ...เจนจิราตอบลูกชาย
หล่อนมองหน้าลูกชายพลันคิดถึงอนาคต
...ฉันจะไปหาเขา..และเขาต้องมาอยู่กับเราแม่-ลูก
ฉันไม่สน..พี่ไม้ต้องรักเรา...เจนจิราบอกตัวเองอย่างเชื่อมั่น
...เธอไม่รู้หรอกว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้
จะมีบางอย่างทำให้เรื่องเปลี่ยน...หมุนกลับไป
...เครื่องบินทะยายขึ้นฟ้าแล้ว..
ทันใดนั้นมีแรงกระแทกมาที่ด้านหลังของเครื่องอย่างรุนแรง..
เสียงหวีดร้องดังไปหมด..เครื่องบินเริ่มเสียสมดุลย์
..พี่ไม้..รอพบเจนนะคะ...
เสียงระเบิดดังกึกก้องทั่วท้องอันดามัน...