รู้ค่าของคนก็เมื่อสาย

...วันเวลาเปลี่ยนไปเพราะโลกไม่เคยหยุดหมุนแล้วตัวเราจะเอาอะไรที่แน่นอนได้เมื่อวันนี้ทุกอย่างยังเป็นของเราอยู่เลยแต่พอตื่นขึ้นมาทุกอย่างที่เป็นของเราก็กลายเป็นของคนอื่นแล้วแล้วจะทำอย่างไรได้จะวิ่งไปร้องขอให้เอาของของเราคืนมามันก็ไม่ใช่ ... คนเราทุกคนที่เกิดมาบนโลกนี้ไม่มีสิทธิที่จะทำได้ทุกอย่างที่ใจเราคิดได้ เคยได้ยินสุภาษิตที่ว่า สายน้ำไหลไปแล้วไม่ไหลย้อนกลับ...กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปก็ไม่อาจย้อนกลับได้เช่นกันเมื่อเป็นเช่นนั้นจริงๆเราทุกคนก็ควรที่จะทำวันนี้ให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเกิดอะไรขึ้นมาที่หลังเราจะได้ไม่เสียใจที่เรายังไม่ได้ทำอะไรให้กับคนที่เรารักหรือคนที่อยู่ข้างหลังของเรา...

คำว่ากาลเวลาเป็นเพื่อนของเราที่ดีที่สุดและมันจะอยู่กับเราตลอดไปเพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเราคำว่า...เวลา... เราไม่สามารถหนีพ้น ทุกอย่างต้องพึ่งเวลาต้องให้เวลาเป็นตัวตัดสินเราทุกคนต้องเจอหรือเคยได้ยินกับคำว่า...รอ...มาทุกคนแล้วมีใครบ้างไหมที่จะตอบได้ว่าเราจะไม่ต้องรอได้ไหมหรือแล้วต้องรอถึงเมื่อไหร่พวกเราทุกคนจะไม่ได้ยินกับคำว่า รอ อีกต่อไป

วันนี้ทุกคนคิดว่าตัวเองทำดีพอหรือยังถ้าคิดว่าดีแล้วพอแล้วแล้วเราจะหยุดทำความดีแค่นี้หรือเปล่าจะพอแค่นี้หรือทำต่อไปไม่มีใครตอบได้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไงหรืออนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไงทุกคนไม่มีวันรู้หรอกเพราะทุกคนไม่สามารถรู้ชะตากรรมของตัวเอง ฟ้าที่เป็นผู้ลิขิตเท่านั้นที่จะรู้ว่าพรุ่งนี้ใครจะเป็นอะไรเมื่อเป็นเช่นนั้นจริงๆเราทุกคนต้องทำใจยอมรับกับความเป็นจริงให้ได้ถ้าคนเราทุกคนสามารถยอมรับความเป็นจริงได้ทุกเรื่องทุกคนก็คงไม่มีใครที่จะต้องเสียใจคคำว่า ลาก่อนนะหรือโชคดีนะ..แล้วเจอกันใหม่ถ้ามีโอกาส ทุกคนคงมีแต่ความสุขเท่านั้นแล้วถามหน่อยเหอะเราจะได้มีโอกาสเจอกันอีกหรือเปล่ามันมีจริงหรอ! คำว่าชาติหน้าถ้ามีจริงแล้วเราจะได้เจอกับคนที่เรารอคอยได้จริงหรือเปล่าแล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าคนที่อยู่ต่อหน้าเราตอนนี้คือคนที่เรารอเจอหน้ามาตั้งแต่ชาติที่แล้วอย่าบอกอีกนะว่ามันจะต้องมีอะไรบ้างอย่างมาทำให้เรามีโอกาสเจอคนๆนั้นคนที่เราอยากเจอ..มันเป็นจริงได้ยังไง

คนที่จากลาเราไปแล้วเขาจะรู้ไหมว่าคนที่ถูกทิ้งให้อยู่ข้างหลังต้องเสียใจแค่ไหนกับการที่ต้องสูญเสียเขาไปแบบที่ไม่มีวันรู้ว่าจะมีโอกาสเจอกับเขาอีกไหมแล้วเราจะรู้ไหมว่าเขาเสียใจหรือเปล่ากับการที่เขาต้องทิ้งเราไปถ้ามันคือความเสียใจเหมือนกันที่เขาต้องทิ้งเราไป... ถ้าความเป็นจริงเขาก็ไม่ได้อยากทิ้งเราไปแล้วทำไมบนโลกนี้ถึงได้มีคำว่า ลาจาก และสูญเสีย มาให้กับทุกคนต้องเสียใจมันไม่มีไม่ได้หรอ ! สองคำนี้ มันคงดีไม่น้อยถ้าทุกคนไม่ต้องสูญเสียคนที่เรารักไปมันคงดีกว่านี้เยอะถ้าเราทุกคนไม่ต้องเจอกับคำว่า รอ,เสียใจ อีกต่อไป

แต่มันมีวันที่จะเป็นจริงได้หรือเปล่าล่ะ!ที่วันนี้เรานอนหลับไปพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาทุกคนจะไม่เจอคำว่าสูญเสียอีกเพราะทุกคนรู้ดีว่าไม่ว่าจะวันนี้หรือวันพรุ่งนี้เราทุกคนไม่สามารถพ้นสองคำนี้ได้หรอกมันจะต้องอยู่กับเราทุกคนตลอดไปเชื่อว่าทุกคนก็คงไม่อยากต้องรออย่างไรจุดหมายหรือไม่ก็คงไม่อยากเห็นคนที่ตนรักเดินจากเราไปต่อหน้าต่อตามีใครบ้างที่ไม่เจ็บปวดกับการที่ต้องทนเห็นคนที่เรารักทุกข์ทรมารเชื่อว่าทุกคนคงอยากเจ็บปวดแทนคนที่เรารักถ้ามันสามารถเจ็บปวดแทนกันได้

<