วันวานที่คิดถึง

...วันวานที่คิดถึง...

... ถึงเราต้องจากการจริงเราก็คงจากกันเพียงกายเท่านั้นเพราะความดีและความผูกพันที่เราเคยมีให้กันนั้นมันจะอยู่ในใจของพวกเราเสมอไม่ว่าจะเป็นยังไงวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่อาจจะเปลี่ยนความรู้สึกในใจของเราที่มีต่อกันได้หรอกเพราะความรู้สึกที่เรามีให้กันนั้นมันใช้เวลาสะสมมานานเกินกว่าที่จะลบออกไปจากใจได้ง่ายๆเพียงแค่เวลาผ่านไปไม่กี่ปี

จะมีสักกี่คนที่จะไม่นึกถึงอดีตของตัวเองถ้าตัวเรามีโอกาสได้กลับมายืนอยู่ในที่ที่เราเคยมีความสุขหรือตัวเราได้มีโอกาสกลับมายืนในที่ที่เราเคยเสียใจมากที่สุดอีกเช่นกัน ทุกคนก็ต้องนึกถึงนึกออกว่าครั้งหนึ่งเราเคยมาที่นี้นะ มากับใคร แล้วเกิดอะไรขึ้นที่นี่บ้าง ภาพในวันอดีตมันผุดขึ้นมาในสมองของเราถ้ามันเป็นเหตุการณ์ที่น่าจดจำเราก็จะมีความสุขอย่างมาก

แต่ ถ้ามันเป็นเหตุการณ์ที่เรายิ่งนึกเราก็ยิ่งเจ็บปวดเราไม่อยากจดจำภาพวันเก่าๆแบบนั้น แต่เราก็ไม่สามารถลืมมันไปได้ ยิ่งอยากลืมกับยิ่งจำ จำได้ทุกอย่าง อย่างแม้นยำ แล้วมีวิธีไหนบ้างที่ตัวเราสามารถเลือกจำแต่เรื่องราวที่มันทำให้เรามีแต่ความสุขแล้วก็เลือกที่จะลืมเรื่องเลวร้ายที่มันทำให้เราเจ็บปวด มันคงไม่มีวิธีแบบนั้นหรอกเพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันอยู่ที่ใจของเราว่าอยากลืมหรืออยากจำเรื่องไหน

ใจของคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ถ้าใจของเราไม่มั่นคงแล้วอะไรที่อยู่บนโลกนี้ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงล่ะ! มันก็คงเป็นกาลเวลาอีกซินะ ที่มันซื่อตรงเสมอไม่ลำเอียงไม่มีใครได้เวลามากกว่ากันแล้วก็ไม่มีใครได้เวลาน้อยกว่าคนอื่น คำว่ากาลเวลาผ่านไปจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นทั้งหมด แล้วกาลเวลาจะต้องผ่านไปนานแค่ไหนมันถึงจะรักษาแผลที่อยู่ในใจได้เหมือนกับว่าในอดีตไม่เคยเกิดเรื่องอะไรเลยเราไม่เคยเสียใจเลยสักนิด แล้วมีใครคิดบ้างไหมว่า ถ้ากาลเวลายิ่งผ่านไปนานเท่าไรความรู้สึกในใจมันทำไมยังมีอยู่เท่าเดิมหรือบางครั้งอาจรู้สึกว่ามันมีมากขึ้นกว่าตอนเกิดเรื่องเสียอีก บางครั้งกาลเวลาอาจไม่ได้ช่วยรักษาให้เราดีขึ้นแต่จะยิ่งทำให้เจ็บปวดมากขึ้นต่างหาก นั้นเป็นเพราะ ถ้าเราเคยทำผิดกับใครแล้วเราไม่มีโอกาสที่จะขอโทษเขามันก็เลยเป็นแผลเป็นที่ติดอยู่ในใจไม่มีวันที่จะลบออกได้ ถ้าคนเราสามารถย้อนเวลากลับไปได้บางคนที่เคยทำผิดกับใครก็คงอยากย้อนเวลากลับไปในอดีตเพื่อที่เราจะได้แก้ไขสิ่งที่มันผิดให้มันถูกต้องเราก็จะได้ไม่ต้องเสียใจกับเรื่องราวในอดีตของตนเอง

วันเวลายิ่งผ่านไปนานมากขึ้น ความผิดที่เคยทำผิดพลาดมันยิ่งหลอกหลอนเราให้รู้สึกผิดเป็นสองเท่า เพราะการที่เราทำผิดนั้นบางครั้งเราอาจทำไปเพราะขาดสติ แต่มันอาจเป็นความผิดที่ไม่มีวันให้อภัยได้เลยเพราะกาลเวลาผ่านไปนานเท่าไรความรู้สึกผิดก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อย เพราะเราเอาแต่โทษตัวเองว่า เราไม่น่าทำลงไปเลย หรือ เราไม่ได้ตั้งใจทำ ขอโทษ ถ้าเรามีสติมากกว่านี้เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นหรอก เมื่อเรื่องเกิดขึ้นมาแล้วสิ่งแรกที่จะตามมาก็คือความเสียใจแล้วก็ความรู้สึกผิด ที่บางครั้งคนอื่นก็อาจให้อภัยเราได้ แต่ตัวเราให้อภัยตัวเองไม่ได้ เพราะความผิดครั้งนี้ที่เราทำลงไปเราได้ทำลายชีวิตของใครบางคนให้รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น

แล้วคำว่า ขอโทษ ของเราก็ไม่อาจไปชดเชยสิ่งที่เขาสูญเสียได้ เรายิ่งแก้ไขเหตุการณ์ก็ยิ่งเลวร้ายไปกว่าเดิม บางครั้งคำว่า ขอโทษ ก็อาจเป็นคำพูดที่สายเกินไป มันอาจสายเกินไปที่จะได้ชีวิตของคนๆนั้นคืนมาเสียด้วยซ้ำไป