ยัยตัวร้ายกับนายแสนดี ตอนจบ..จ้า^_^

"ไม่ทราบว่าคุยอะไรกันอยู่หรือครับ ขอร่วมวงด้วยคนนะ" นายนภัทรเดินเข้ามาแซกกลางระหว่างนายธนากับญาดา

"ก็เปล่า..ทักทายกันตามประสา" นายธนายักไหล่

"งั้นผมขอตัวก่อนนะ" นายนุวัฒน์เอ่ยขึ้น เขาเดินไปหานุ่น

"นุ่นๆ เมื่อกี้ผมคุยกับคุณดา คุณดาบอกว่านภัทรเป็นแฟนกับนุ่น..ผมงงมาก"

"เหรอคะ สงสัยเธอต้องเข้าใจผิดอะไรแน่ๆ"

"นี่ นุ่นดูสิ นายนภัทรดูเหมือนจะกันท่านายธนาน่าดูเลย ดูมันมองนายธนาสิ หรือว่านายนภัทรมันจะแอบชอบคุณดา"

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ คุณดาก็ยังไม่มีใครด้วย"

ทางด้านของนายนภัทร

"นี่คุณไปหาอะไรทานดีกว่า คงหิวแย่แล้วมั้ง" นายนภัทรถือโอกาสดึงมือเธอไปที่โต๊ะอาหารทันที ปล่อยให้นายธนายืนอยู่คนเดียว

"นี่!! ปล่อยฉันนะ ทำอะไรของนายเนี่ย" เธอสะบัดมือให้หลุดออกจากมือของเขา

"ก็เปล่า...."เขาและเธอจมอยู่กับความเงียบจนนุ่นและนุวัฒน์เข้ามานั่งร่วมวงด้วย"

"ดื่มให้เต็มที่เลยนะ ไม่เมาไม่กลับ" นายนุวัฒน์พูดอย่างอารมณ์ดี

"ค่ะ...ไม่เมาไม่กลับ" ญาดาพูดพร้อมบอกให้ทุกคนชนแก้ว

"ญาดา นี่ไม่ต้องดื่มมากหรอกนะ เดี๋ยวก็เมาหรอก" นายนภัทรบอกด้วยความเป็นห่วง

"เรื่องของฉัน อย่ายุ่งได้มั๊ย"

"แหม..ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ภัทร นานๆ เราจะได้สังสรรค์แบบนี้ซะที" นุ่นพูด

"ใช่ๆ คุณนุ่นพูดถูก" เธอชูแก้วพร้อมกล่าวแสดงความยินดีกับนุวัฒน์ เธอดื่มไปไม่น้อยเลย ผมรู้สึกว่าเธอจะดื่มเยอะมากแล้ว เลยคว้าแก้วจากมือเธอออก

"นี่..ฉันจะดื่มเอาแก้วของฉันมาสิ"

"ญาดา คุณหน่ะเมามากแล้วนะ" เธอเริ่มรู้สึกเมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปหลายแก้ว เฮ้อ..ยัยเด็กดื้อ พูดอะไรไม่ฟังเลย

"นายหน่ะใจร้าย..มาทำดีกับฉันทำไม ทั้งๆ ที่มีแฟนอยู่แล้ว นายจะทำร้ายใจฉันไปถึงไหน ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ยิ่งนายทำดีกับฉันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีมากเท่านั้น เห็นนายกับคุณนุ่นไปทะเลด้วยกัน ฉันยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม ทั้งๆ ที่ฉันหนีนายมารักษาแผลใจแท้ๆ กลับต้องมาเจอภาพบาดตาบาดใจอีก"

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าพูดอะไรออกมาบ้าง นุ่น นุวัฒน์ รวมถึงนายนภัทรถึงกับอึ้งกับสิ่งที่ญาดาพูดระบายความในใจออกมา

-----------------------------------------

นุ่นกับนุวัฒน์มองหน้ากัน

"เป็นอย่างนี้ก็ดีสิ ถ้านายนภัทรชอบญาดาจริงๆ ญาดาก็ต้องมีความสุขแน่ๆ ไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจแบบนี้หรอก เธอเข้าใจผิดจริงๆ ด้วย" นุวัฒน์หันไปกระซิบกับนุ่น

"พี่ภัทรคะ พาคุณดาไปพักผ่อนที่ห้องนอนก่อนดีกว่านะ"

เขาพยุงญาดาไปที่ห้องนอนของนายนุ ในใจเขาคิดถึงคำพูดของเธอเมื่อกี้ มันหมายความว่ายังไง ผมวางเธอลงบนเตียงนุ่ม หน้าของเธอแดงเล็กน้อย เพราะฤทธิ์เหล้าที่ดื่มไป ผมก้มลงจูบแก้มขาวๆ ที่ตอนนี้มันกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ยังไม่ทันที่ผมจะออกห่างจากตัวเธอ มือของเธอก็มาคล้องที่คอผม แต่ตาของเธอยังคงหลับอยู่ เธอเผลอพูดออกมาอีกแล้ว...

"นายนภัทรฉันรักนายนะ แต่นายมีแฟนแล้ว ฉันก็ได้แต่ทำใจ เพราะรักนายข้างเดียว"

ถึงตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่า เธอแอบรักผมอยู่ ถึงว่า..เธอชอบหลบหน้าผมเพราะเรื่องนี้นี่เอง ชายหนุ่มยิ้มกับหญิงสาวที่นอนหลับพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา เพราะเขาก็แอบรักเธอเหมือนกัน เขาเผลอหลับไปกับเธอ

เธอตื่นมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา เธอตกใจมากลุกขึ้นโวยวายใหญ่

"นี่คุณนภัทร ทำอะไรฉันเนี่ย" เธอเขย่าตัวเขาอย่างแรง

"เปล่าหนิ..ก็คุณเมาผมก็เลยพามานอนที่ห้อง" ผมยิ้มให้เธอ

"ตาบ้า ยิ้มทำไม แล้วนายมานอนกับฉันทำไม" เธอพูดอย่างโมโห

"ก็ผมง่วงหนิ แล้วเตียงก็ออกจะกว้างและก็นุ่มด้วย นอนด้วยคนไม่ได้หรือไงเล่า ขี้งกชะมัด"

เขาแกล้งพูดยั่วเธอ เธอลุกจากเตียงแล้วเดินออกไปนอกห้อง ผมเดินตามเธอออกมา

"โอ๊ย..ปวดหัวจัง" ญาดาเดินโซเซมาที่ห้องรับแขก

"อ้าวคุณดา ตื่นแล้วหรือคะ ดื่มอะไรร้อนๆ มั๊ย เดี๋ยวนุ่นไปชงมาให้นะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

"ก็บอกแล้วว่าอย่าดื่มเยอะก็ไม่เชื่อ" นายนภัทรพูดแกมดุญาดา

เธอนั่งจิบกาแฟร้อนๆ ที่นุ่นชงมาให้

"อ้าว แล้วคุณนุหล่ะ"

"อ้อ..รายนั้นเมาหลับไปแล้วหล่ะค่ะ" ตอนนี้เพื่อนที่มาร่วมงานก็ทยอยกลับกันหมดแล้ว

"กี่ทุ่มแล้วคะเนี่ย"

"ตีหนึ่งแล้ว" นายนภัทรพูด

"ไม่ดุหรอก... ผมโทรไปบอกท่านเรียบร้อยแล้วว่ากลับบ้านช้านิดหน่อย"

"เอ่อ..คุณนุ่นคะ สัปดาห์หน้าว่างมั้ยคะ ไปทะเลกันนะ นุ่นอยากไปเที่ยวอีก ไปกัน 4 คน นี่แหละค่ะ อยากพาพี่นุไปพักผ่อนบ้าง เห็นบอกว่าอยากไปเที่ยวทะเล"

"ได้ค่ะ ดาก็อยากพักผ่อนเหมือนกัน" อะไรกันแฟนนั่งอยู่ต่อหน้ากับพูดถึงคนอื่น นายนภัทรนี่ก็นั่งนิ่งไม่หึงหวงคุณนุ่นบ้างหรือไง แฟนตัวเองแท้ๆ ฉันคิดในใจ

---------------------------------------------

หลังจากงานเลี้ยงคืนนั้น ฉันก็ไม่ได้เจอนายนภัทรอีกเลย เข้าไปที่บริษัทก็ไม่เจอ เขาไปไหนของเขากันน๊า..ญาดาคิดในใจ

ผมตามเรื่องเงินที่ถูกยักยอกไป จนรู้แล้วว่าใครเป็นตัวการ จึงได้ดำเนินเรื่องตามกฎหมายทันที ผมโล่งใจที่จัดการเรื่องนี้เสร็จซะที ไม่ได้เจอญาดาตั้งหลายวัน คิดถึงจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว

และแล้วก็ถึงวันที่นัดกับคุณนุ่นไว้พอดี เธอเตรียมตัวเดินทางจะไปทะเล ฉันเห็นมีรถคันหนึ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ไม่ใช่ใครที่ไหน นายนภัทรนี่เอง

"จัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย ป่ะขึ้นรถเร็ว" เขามาถึงก็พูดๆ ฉันได้แต่ยืนงงว่า...เขามาได้ยังไง เห็นหายไปตั้งหลายวัน

"เอ้า..ยืนนิ่งอยู่นั่นแหละ เร็วๆสิ" ฉันรีบวิ่งขึ้นรถ เขาถือกระเป๋าฉันไปใส่ท้ายรถ ยังคงเป็นสุภาพบุรุษอีกตามเคย ฉันดีใจที่เขายังไม่ลืมฉัน แม้หลายวันนี้จะไม่เจอกันเลยก็ตาม

"คุณหายไปไหนมาคะ ฉันเข้าไปที่บริษัทก็ไม่เจอคุณเลยนะ" ฉันถามเขาด้วยความอยากรู้

"ผมไปจัดการเงินที่โดนยักยอกมาหน่ะ จับได้แล้วนะ หมดเรื่องกันซะที" เธอนั่งเงียบ น้ำตาคลอเบ้า

"ฉันไม่ได้ช่วยอะไรคุณเลย ทั้งๆ ที่เป็นลูกเจ้าของบริษัทแท้ๆ คุณคงเหนื่อยมากสินะ ที่ต้องมาคอยดูแลบริษัทให้แบบนี้" เธอเริ่มพูดเสียงสั่น น้ำใสๆไหลรินออกจากดวงตาคู่สวย

"ผมเต็มใจครับ แล้วคุณก็ไม่ต้องรู้สึกผิดด้วย ยัยขี้แงเอ๊ย...ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องเป็นห่วง ผมจัดการได้" เขาเอามือไปลูบหัวเธอ พร้อมใช้นิ้วปาดน้ำตาที่รินไหลมาเปรอะแก้มเนียนของหญิงสาว

เขาและเธอมาถึงทะเลก็ประมาณ 11 โมง นุ่นกับนุวัฒน์มารอที่นี่อยู่แล้ว

"คุณดา พี่ภัทร ทางนี้ค่ะ ใกล้เที่ยงแล้วหาอะไรทานกันก่อนดีกว่า" นุ่นทักทายคนทั้งสอง

เป็นร้านเดิมที่ฉันเคยมาทานตอนที่มาทะเลครั้งก่อน ญาดานึกในใจ

"นุ่นจองห้องไว้เรียบร้อยแล้วนะคะ แต่ว่ามีแค่สองห้องเอง ไม่เป็นไรเดี๋ยวคุณดานอนกับนุ่น ให้ชายหนุ่มเค้านอนด้วยกัน"

"ได้ไงหล่ะนุ่น ก็นุ่นเป็นภรรยาพี่นะ จะให้พี่นอนกับนายภัทรเนี่ยนะไม่เอาอ่ะ"

"ห๊า!! อะไรนะ ภรรยาหรือคะ " ญาดามีสีหน้าตกใจเป็นอย่างมาก

"ค่ะ เราแต่งงานได้ปีนึงแล้วค่ะ แล้วที่คุณดาเข้าใจว่านุ่นเป็นแฟนกับพี่ภัทรก็เข้าใจผิดนะคะ พี่ภัทรเค้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วต่างหาก"

ใครเหรอ คนที่นายนภัทรชอบ นอกจากคุณนุ่นแล้ว ฉันก็ว่าไม่เห็นมีใครเลยนี่นา

-----------------------------------

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เราก็ขนสัมภาระมาเก็บที่ห้องพัก ฉันโดนมาอยู่ห้องเดียวกับนายนภัทรอย่างจำเป็น ฉันยืนมองเหม่อไปที่ชายหาด น้ำทะเลสีฟ้าคราม วิวจากภายในห้องสามารถมองทิวทัศน์ได้โดยรอบ สวยงามจริงๆ แต่ในใจฉันก็ยังคงนึกถึงเรื่องที่คุณนุ่นพูดเมื่อกี้ ใครกันนะที่นายนภัทรแอบชอบ

"อุ๊ย!!! นี่คุณจะทำอะไรฉันหน่ะ ปล่อยฉันนะ นายนภัทรบ้า!!!"

ยัยตัวร้ายคนเดิมกลับมาอีกแล้ว ผมเข้าไปโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง เธอพยายามจะดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนของผม แต่ไม่มีทางเสียหรอก

"คุณรักผมหรือเปล่า" เขาพูดพร้อมมองหน้าเธออย่างค้นหา

"เปล่าซะหน่อย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ"

"ก็คืนนั้นใครกันน๊า ที่เมาแล้วเผยพูดความในใจมาซะหมด แล้วยังบอกอีกนะว่ารักผมหน่ะ"

"อะไรนะ..คืนนั้น ฉันพูดอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย" ชายหนุ่มอมยิ้ม แต่หญิงสาวกับเริ่มหน้าแดง

"คุณอยากรู้มั้ยว่าคนที่ผมชอบคือใคร"

"คือใคร..ก็เรื่องของคุณไม่เห็นเกี่ยวกับฉันซะหน่อย" เธอยังคงปากแข็งเหมือนเดิม"

"ผมรักคุณนะ ญาดา ผมรักคุณ"

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดอะไร ชายหนุ่มก็ก้มลงใช้ริมฝีปากอุ่นจัดแนบลงกับปากชมพูระเรื่อของเธอ เขาจูบเธออย่างนุ่มนวล จนเป็นที่พอใจ เขาจึงถามเธอว่า.....

"คุณรักผมไหม" หญิงสาวหน้าแดง มาถึงตอนนี้แล้วเธอก็ไม่มีอะไรดบังเขาอีกต่อไป เธอตอบอย่างเขินอายว่า..........

"ดาก็รักคุณค่ะ รักมาตั้งนานแล้ว" ชายหนุ่มมีความสุขมากที่ได้ยินคำนี้จากปากของเธอ

"ต้องเรียกพี่ภัทรสิ" ผมแกล้งแหย่เธอ

"เอ่อ..ค่ะพี่ภัทร พี่ภัทรห้ามมีใครนอกจากดาคนเดียวนะ ไม่งั้นหล่ะน่าดูแน่ๆ"

"เฮ้ย!! ยังไม่ทันไรก็จะจับผิดพี่แล้วเหรอเนี่ย.." ชายหนุ่มหัวเราะอย่างมีความสุข

"ก็ดารักพี่ภัทรหนิคะ ถ้าพี่ภัทรไล่ดา ดาก็ไม่ไปแล้ว จะเกาะติดหนึบอยู่อย่างนี้แหละ"

"จ้า...ยัยตัวร้ายของพี่ภัทร"

ชายหนุ่มโอบกอดเธอไว้ แม้วิวข้างนอกจะสวยงามมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่มีอะไรที่จะสำคัญไปกว่าที่เธอจะอยู่ข้างๆ กายเขาแบบนี้ตลอดไป

--------------------------------จบบริบูรณ์จ้า ^____^-------------------------------