^@@^รักนะตลอด 24 ชั่วโมง^5^

ตอนที่ 5 เกิดจากความเข้าใจผิดก๊าบบบบ

ฉันเดินตรงรี่ไปยังกลุ่มชายหนุ่มที่ยืนรวมกัน ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นั้นทำให้ฉันใจไม่ดีเลย ก๋วยเดินเข้ามาหาและยิ้มอย่างเจื่อนๆๆ

ไอ้พุมันจะรับผิดชอบทุกอย่างกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

มึงว่าอะไรนะ

ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง

นายจะมารับผิดชอบอะไรฉัน เราไม่ได้มีอะไรกันเสียหน่อย

ใจเย็นๆๆๆแพร

มึงจะให้กูใจเย็น มึงมาบอกกูมีอะไรกับคนที่เพิ่งเจอหน้าแค่ข้ามคืนนี้นะ มันบ้าไปแล้ว มันตลกหรือ ก๋วยนี้มันเรื่องบ้าอะไรว่ะ

จริงๆแพร มันเป็นอุบัติเหตุ และไอ้พุมันก็ยอมรับผิดทุกอย่าง 

กูงงว่ะ มันเร็วเกินไป กูรับไม่ได้ มันง่ายเกินไป กูขอเวลาทำใจ กูขออยู่คนเดียวสักพักนะ ฉันเดินเลี่ยงออกมายังอีกฟากหนึ่ง สนเขาเรียงตัวกันเป็นแนวตามไล่เขาตามแนวฝั่งของทะเลสาบ ฉันอึ้งกับสิ่งที่กำลังพบเจอ มันบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร แต่มันเหมือนโดนทุบที่ท้ายทอยสลบ พอตื่นขึ้นมาก็โดนจับยัดเข้าโรงพยาบาลบ้า ทั้งที่ตัวเองไม่ได้บ้า ความรู้สึกมันต่อต้านและแย้งบอกว่ามันไม่ใช่ความจริง

จะมีเรื่องบ้าเกิดขึ้นกับฉันอีกไหม ฉันอกหักมาหลีกหนีความเจ็บปวดมาพักใจ แต่ก็ต้องมาเจอเรื่องที่แย่ๆ มันบ้าไปแล้วชีวิตฉัน

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดส่องทะลุผ่านกิ่งสนลงมาที่พื้น เป็นลำแสงสวยงาม ฉันไถลไปตามความชันของไหล่เขา นั่งลงใต้โคนต้นสนที่สูงทอดตัวตรงดิ่งขึ้นฟ้า ผิวน้ำมีไอลอยคลุมเป็นหมอกจางๆ

ข้าวช่วยแพรด้วยเสียงสะอื้นไห้ร่ำเรียกหาคนรัก ฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังทรยศต่อคำพูดของตัวเอง ที่จะรอข้าวกลับมา ไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอ แต่นี้อะไรยังผ่านไปไม่ถึงเดือนเลย

แพร.แพร เสียงเรียกดังก้องมาแต่ไกล ไอ้ก๋วยวิ่งกระหืดกระหอบตรงมาหาฉันด้วยสีหน้ากังวล

อยู่นี้เอง แมร็งหาจนทั่ว กูนึกว่ามรึงกระโดดน้ำตายซะแล้ว

ถึงกูจะเสียใจแต่กูก็ยังมีสติ 

แล้วมึงเอาไง

พูดหมาๆมึงจะให้กูเอาไง ทำยังกะกูไปขมขืนเพื่อนมึงนั้นแหละ กูนี้ต้องเป็นคนพูดประโยคนี้ ไอ้เวร มึงเพื่อนใครว่ะ กูอยากจะรู้จริงๆกูเสียใจนะโว้ย พากูมาเสียตัว จำเริญนะมึง ไอ้สาด กูจะด่ามึงไงว่ะให้สมสมใจ ก๋วย

ใจเย็นๆบางทีเรื่องมันอาจจะไม่ดูแย่ขนาดนั้นก็ได้

ใจเย็นบ้านพ่อเตี๋ยมึงนะดิ ไอ้สาดดดดดด

มึงไปคุยกับมันก่อน มันรอมึงอยู่

จะให้กูพูดไรว่ะ อ้อนวอนขอความเห็นใจงั้นซิ ทำหน้าเศร้า ร้องไห้ฟูมฟายยังกะเด็กสาวที่เสียตัวครั้งแรก กูยอมตายดีกว่า

เอาน่า ไอ้ก๋วยมันหมดปัญญาที่จะพูด เมื่อใช้วาจาฉันไม่ยอม มันก็ต้องใช้กำลังกันนิดหน่อย มันรวบแขนทั้งสองข้างของฉันเข้าด้วยกัน และแบกฉันขึ้นหลัง

ไอ้เฮี้ยก๋วย มึงปล่อยกูลงเดี่ยวนี้นะ ไม่งั้นมึงเจ็บตัวแน่ ไอ้หมา ไอ้ก๋วย ไอ้เพื่อนสารเลว มึงปล่อยกูลงเดี่ยวนี้นะโว้ยๆๆๆเสียงฉันดังไปทั่วบริเวณ นักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาตกใจ ไอ้ก๋วยมันยิ้มและบอกไปว่า

โทษทีครับพอดีเพื่อนผมมันสติไม่ค่อยดีนะครับ อาการบ้ามันกำเริบผมเลยต้องทำอย่างนี้ เอามันไปกินยานะครับ

ไอ้เฮ้ยก๋วย กูไม่ได้บ้านะมึง อย่าให้กูลงไปได้นะมึง เจ็บตัวแน่ฉันดิ้นไปมาแต่ก็อาจต้านทานพลังควายไอ้ก๋วยไม่ได้ จนฉันหมดหนทางต่อสู้ก็ยอมจำนนมันแต่โดยดี

เอ้า อยากลงนักใช่ไหม

โอ้ย มึงจะฆ่ากูไงว่ะ ทิ้งลงมาได้ เจ็บนะโว้ยไอ้ก๋วยมันโยนฉันลงกองผ้าห่มที่พับรวมกันเพื่อจะเอาคืน มันส่งยิ้มไปยังเพื่อนพ้องสหายรัก คู่กรณีของฉัน ไอ้น้ำเน่าเดินตรงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มจางบนใบหน้า

เป็นไงคุณ หายบ้าแล้วซินะ แล้วก็มาฟังผมอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น

นายไม่ต้องมาพูดและไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรด้วย ฉันรับผิดชอบชีวิตฉันเองได้ ไอ้น้ำเน่าขยับมานั่งข้างๆฉัน ฉันขยับหนี

บางทีคุณรู้แล้วอาจจะรักผมขึ้นมาก็ได้ ไอ้ไข่เน่าโน้มตัวมากระซิบข้างๆหูฉัน กลิ่นน้ำหอมจางๆลอยเข้าจมูกฉันโดยบังเอิญ

นี้นาย ดวงตาเป็นประกายมองมาที่ฉัน พร้อมทั้งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

เมื่อคืนนะคุณเมามาก เพ้อเจ้อเรื่องอะไรก็ไม่รู้ไร้สาระ ร้องไห้จะเป็นจะตาย ผมเห็นดึกและสภาพไอ้ก๋วยก็คงไม่สามารถพาคุณไปส่งได้ ผมถึงประคองคุณไปที่เต็นส์ ระหว่างทางคุณอ้วก ผมเลย

แล้วนายมีสิทธิ์ไงมาเปลี่ยนเสื้อผ้าฉัน

จะบ้าหรือคุณ ยังกะตัวเองมีเสน่ห์ตาย แค่ปกติที่ไม่ได้อยู่ในสถาพเมาแอ๋คุณก็ดู.. และมาอ้วกแล้ว บอกตรงๆมันเอาไม่ลงหรอกคุณ

ไอ้ลามก

พอดีมีเจ้าหน้าที่เดินมาตรวจความเรียบร้อย ผมเลยวานให้พี่เค้าช่วยหาคนมาช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าคุณ ผมนะไม่คิดเอาเปรียบคุณหรอก หน้าอกก็

ไอ้โรคจิต แล้วที่นายมานอนเต้นฉันล่ะ นายจะอธิบายว่าไง

ก็คุณนั้นแหละ ร้องไห้ฟูมฟาย และมากอดผมเอง ไม่ยอมปล่อย และบอกเรียกผมว่าเป็นนายข้ง นายข้าวอะไรของคุณก็ไม่รู้ ผมเองก็ไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหนเหมือนกัน

กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไอ้เฮงซวย นายกล้าดียังไงมานอนกับฉัน

อ้าวคุณไหงมายัดเยียดคุกตะรางให้กันเฉยเลย ผมนะไม่กล้าทำอะไรคนอย่างคุณหรอก แม้จะเมาแค่ไหนก็เถอะ

มึงเอาไงอีกว่ะ รู้ว่าเสียตัวก็เสียใจ พอรู้ว่าไม่เสียตัวก็เสียใจอีก เอาให้แน่ว่ามึงดีใจหรือเสียใจไอ้ก๋วยมือกอดอกยิ้ม

ไมตอนแรกมึงไม่บอกกูว่ะ

ก็แม่เจ้าประคูณเปิดโอกาสให้พูดไหม โน้นไล่ตะเพิดกูสองคนออกมา แถมวิ่งหนีเตลิดขึ้นเขาไปทำมิวสิคความเศร้า แล้วก็เป็นกูอีกที่ต้องไปแบกมึงลงมาจากเขา กูนะเหนื่อยกับมึงจริงๆเลย สาบานได้ว่าชาติที่แล้วกูคงทำกรรมทำเวรกับมึงไว้เยอะ ชาตินี้เลยมาชดใช้บาน

เอ่อ ชีวิตกูมันก็เฮี้ยอย่างนี้แหละ ไม่เคยมีอะไรดี มีแฟนแฟนก็ทิ้ง มีเพื่อนเพื่อนก็ไม่รัก ชีวิตไมมันบัดซบสิ้นดี

E-นี้เริ่มเพ้อเจ้ออีกแระ อารมณ์เศร้าครอบงำกบาล เลิกเลยมึงมุขนี้กูละเบื่อ อกหักมาสามร้อยชาติที่แล้ว ยังจะมาฟูมฟายยังกะเรื่องเกิดขึ้นเมื่อวาน ขอร้องเปลี่ยนเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาได้แล้ว อย่าให้กูเห็นอีกนะมึง กูถีบลงเขาจริงนะเอ้า

มันความผิดกูคนเดียวที่ไหนล่ะ ไมมึงไม่ด่าเพื่อนมึงมั้ง มาลงกับกูคนเดียว ทั้งที่กูเป็นผู้เสียหาย

กูเตือนตั้งแต่ที่มึงยกแก้วเหล้าเข้าปากแล้ว มึงไม่ยอมฟังกูแล้วเปงไงล่ะ

ก็เพื่อนมึงมันท้ากู

พอแล้วทั้งสองคนเลย เอาเป็นว่าเป็นที่เข้าใจกันทั้งสองฝ่าย เราจะไปเที่ยวกันได้หรือยังครับเพื่อนก๋วยและคุณแพร

ฉันนั่งทำตาปริบๆๆๆด้วยความอายที่ทำขายหน้าต่อหน้าเพื่อนๆโดยเฉพาะไอ้น้ำเน่า มันยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิงออกไป มันน่าเจ็บใจนัก คอยดูนะคอยดู

จะบ้าตาย น่าอายที่สุด กินแล้วอ้วก รู้ถึงไหนอายถึงนั้น แถมยังเห็นหน้านายนั้นเป็นข้าวอีก โอ้ยอยากจะกินยาบ้าให้มันบ้าไปเลย ดูซิเพื่อนไอ้ก๋วยมองหน้ากันและหัวเราะคิกๆๆๆ อยากจะมุดดำดินหายตัวไปเล้ยโว้ย