เด็กวัด ตอน เมื่อได้รับพลัง...

"บ๊ะ! ไอ้นี่ เด็กวัดรุ่นก่อนที่มึงว่าเฮี้ยนนะ กูเอง !? กูเคยอยู่สมัย 60 กว่าปีก่อนตอนกูยังเป็นเด็กวัดเหมือนมึง แล้วกูก็เก็บห้องไว้สำหรับคนที่เหมาะสมเท่านั้น" หลวงตาบอกพลางยื่นกุญแจห้องให้เอก ขณะที่เอกหน้าแดงเพราะความอาย เมื่อรู่ว่าเป็นห้องของหลวงตา ขณะที่เอกกำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปทำความสะอาดห้อง หลวงตารั้งเอกไว้ และพูดต่อถึงสิ่งสำคัญกับเอก "เดี๋ยว ไอ้เอก มึงฟังกูก่อน มึงต้องตั้งใจฟังนะ กูคิดว่ากูมองคนไม่ผิด กูถึงยกห้องนี้ให้มึง กูใช้ญาณ เพ่งมองมึงตั้งแต่วันแรก จน ถึงวันนี้ กูคิดว่ามึงพร้อมแล้ว จงตั้งใจฟังให้ดี มึงเอาจีวรผืนเก่าของกูไปใช้แทนผ้าห่ม กูอนุญาต มึงเอาบาตรเก่านี้ไปด้วย เอาไปวางไว้บนหัวเตียงเก่า ก่อนนอนให้ตั้งสมาธิ แล้วอธิษฐาน ว่า เมฆา ราเชน เวทย์ อชิตะ สิงหล จงมารวมฤทธิ์ มึงต้องท่องจำให้ขึ้นใจ แล้วพรุ่งนี้มึงมาหากูหลังจากกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว" หลวงตาบอกเอก เมื่อท่องจำขึ้นใจแล้ว เอกจึงรับจีวรเก่า พร้อมบาตร เดินไปยังห้องร้างเก่า

ขณะที่เอกทำความสะอาดห้อง ก็มองเห็นถึงความสวยงามและคุณค่าของสิ่งของทุกชิ้นที่อยู่ในห้อง ไม่ว่าจะเป็นเตียงไม้ซึ่งเป็นไม้กลึงทาด้วยสีน้ำมันสีเขียวอ่อนซึ่งเก่าจนแตกลายงา โต๊ะหนังสือไม้สักซึ่งยังดูแข็งแรง และตู้เสื้อผ้าไม้สักหลังใหญ่ 2 ประตูบานเปิด แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมห้องเด็กวัดถึงใหญ่โตกว้างขวาง และมีเฟอร์นิเจอร์ดีๆ ขนาดนี้คิดพลางก็วางผืนจีวรเก่าลงบนเตียงที่ทำความสะอาดเรียบร้อย และวางบาตรลงบนหัวเตียงนอนตามที่หลวงตาสั่งมา หลังจากเก็บกวาดห้องจนเกือบเสร็จเอกพึ่งจะรู้สึกตัวว่าท้องฟ้าด้านนอกมืดซะแล้ว จึงมองดูที่นาฬิกาปลุกเรือนเก่าซึ่งยังคงใช้การได้ดีตั้งอยู่บนหัวเตียงใกล้กับบาตรที่เพิ่งนำไปวางขณะเก็บกวาดห้อง " เฮ๊ย! 3 ทุ่ม กว่าแล้ว ข้าวก็ไม่ได้กินอะไรวะเนี่ย คิดว่าจะทำแป๊บเดียวเสร็จเล่นซะมืดเลย ไอ้ดำก็ไม่มาตามเลย เออ ยังไม่ได้บอกมันนี่หว่าว่าเราย้ายมาห้องนี้ ไม่กงไม่กินแล้วนอนเลยดีกว่า " เอกบ่นพลางเอนหลังลงนอนบนที่นอนที่เพิ่งจัดเสร็จเมื่อสักครู่ ขณะที่กำลังเริ่มเคลิ้มก็ต้องตกใจ สะดุ้งจนตัวกระเด้งขึ้นมานั่งบนเตียง " ตายห่เกือบลืมที่หลวงตาสั่ง " พูดพลางก็พนมมือและท่องมนต์ที่หลวงตาสั่งมาอย่างตั้งใจ "เมฆาราเชนเวทย์อชิตะสิงหลจงมารวมฤทธิ์ " จากนั้นจึงนอนและหลับอย่างง่ายดายด้วยความเพลีย

เวลาผ่านไปขณะที่เข็มนาฬิกาเรือนเก่า บอกเวลา ตี3 ก็เกิดประกายแสงคล้ายหิ่งห้อยแต่ใหญ่กว่าประมาณ 3 เท่า จำนวน 5 ดวง ลอยล่องออกมาจากหัวเตียงเก่าทีละดวงๆๆ ลอยไปลอยมาอยู่เหนือร่างของเอก เหมือนจะสำรวจให้ละเอียดถ้วนถี่ จากนั้นแสงทั้ง 5 ดวงก็ไปหยุดอยู่ที่จีวรผืนเก่า และมีเสียงของผู้ชายที่แหบพล่าดังแว่วมาว่า " หนุ่มน้อยคนนี้ คือผู้สืบทอดอย่างถูกต้อง " จากนั้นแสงทั้ง 5 ดวงก็ลอยวนม้วนวนๆๆ ลงไปในบาตรเก่า มีเสียงดัง "ก๊องเเก๊งๆๆๆๆๆๆ" พร้อมๆกับที่เอกได้นิมิตรเห็นชายหนุ่ม 5 คน หน้าตาคมคายผิวกายหมดจด ยังกะนายแบบสุดฮอตจากนิตยสารชั้นนำ เพียงแต่ชุดที่สวมใส่นั้นน่าจะเป็นเจ้าชายจากหนังจักรๆวงศ์ๆละครพื้นบ้านซะมากกว่า ชายหนุ่มทั้ง 5 ได้แนะนำตัวกับเอก

" เราเมฆา ภูติคุ้มครองเจ้า เราสถิตย์อยู่ในแหวนนิ้วเท้าทั้ง 2 ข้าง" ชายหนุ่มผู้สวมสร้อยเพชรเม็ดเขื่องเกือบเท่ากำปั้นกล่าว

" เราราเชน ภูติคุ้มครองเจ้า เราสถิตย์อยู่ในแหวนนิ้วชี้ ข้างขวา" ชายหนุ่มผู้สวมสร้อยบุษราคัมกล่าว

" เราเวทย์ ภูติคุ้มครองเจ้า เราสถิตย์อยู่ในห่วงหูทั้ง 2 ข้าง" ชายหนุ่มผู้สวมสร้อยมรกตสีเขียววาววับกล่าว