ดีหรือร้าย? วิจัยชี้ คนที่ลิ้นไวต่อ "รสขม" มักเลือกกินอาหารแบบนี้ มีผลต่อโรคไต-ไบโพลาร์!

รู้หรือไม่? ผลวิจัยชี้ คนที่มียีน "ลิ้นไวต่อรสขม" อาจเชื่อมโยงความเสี่ยงโรคไต-ไบโพลาร์ ที่เพิ่มมากขึ้น!

นักวิจัยออสเตรเลียพบว่ายีนที่ทำให้บางคนไวต่อรสขมเป็นพิเศษ เชื่อมโยงกับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นในการเกิดโรคอารมณ์สองขั้วหรือไบโพลาร์ (bipolar) ซึ่งเป็นภาวะป่วยทางจิตที่อารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง รวมถึงโรคไตเรื้อรัง

มหาวิทยาลัยควีนส์แลนด์เปิดเผยว่างานวิจัยใหม่นี้เน้นไปที่ยีนทีเอเอส2อาร์38 (TAS2R38) ซึ่งเป็นยีนที่กำหนดว่าบุคคลจะรับรู้รสขมในอาหาร อาทิ บรอกโคลี หรือกะหล่ำดาว ได้เข้มข้นแค่ไหน โดยราวร้อยละ 70 ของประชากรจะมียีนนี้อย่างน้อยหนึ่งชุด และผู้ที่มียีนสองชุดจะรับรสขมได้มากที่สุด ซึ่ง “ยีนลิ้นไวพิเศษ” นี้อาจวิวัฒนาการขึ้นมาเพื่อช่วยให้มนุษย์ยุคแรกหลีกเลี่ยงพืชที่มีพิษผ่านการรับรู้จากรสขม

• กินจืดเกินไปเร่งความชรา! แพทย์ญี่ปุ่นแนะเครื่องดื่ม “วันละแก้ว” ช่วยยืดอายุ-ลดสมองเสื่อม
• ยิ่งสีอ่อนยิ่งสุขภาพดี? หมอเผยคำตอบช็อก ปัสสาวะสีไหน "น่ากลัวที่สุด" ไตวายไม่รู้ตัว!!!

แดเนียล ฮวาง หัวหน้าทีมวิจัยจากสถาบันวิทยาศาสตร์ชีวโมเลกุลแห่งมหาวิทยาลัยฯ เปิดเผยว่าทีมวิจัยได้วิเคราะห์ข้อมูลจากผู้เข้าร่วมเกือบ 5 แสนคนจากยูเค ไบโอแบงก์ (UK Biobank) ฐานข้อมูลชีวการแพทย์ขนาดใหญ่ โดยตรวจสอบทั้งความชอบอาหารและผลลัพธ์ด้านสุขภาพ และพบว่าผู้ที่มียีนทีเอเอส2อาร์38 มักหลีกเลี่ยงอาหารรสขม อาทิ ฮอร์สแรดิช เกรปฟรุต และแอลกอฮอล์ แต่จะชอบอาหารที่มีรสอ่อนกว่าอย่างแตงกวาและเมลอน และแม้ว่าจะเติมเกลือในอาหารน้อยกว่า แต่ในความเป็นจริงพวกเขากลับบริโภคเกลือโดยรวมมากขึ้น ซึ่งเป็นปัจจัยที่อาจส่งผลกระทบต่อสุขภาพไต

การศึกษาที่เผยแพร่ในวารสารโภชนาการยุโรป (European Journal of Nutrition) ยังพบความเชื่อมโยงทางพันธุกรรมระหว่างยีนดังกล่าวกับความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของโรคอารมณ์สองขั้ว ซึ่งเป็นภาวะที่อารมณ์แปรปรวนอย่างมากระหว่างช่วงร่าเริงและช่วงซึมเศร้า

ฮวางระบุว่า ข้อดีของผู้ที่มียีนนี้คือมีจุลินทรีย์ในลำไส้ที่แข็งแรงกว่า โดยมีแบคทีเรียพาราแบคทีรอยเดส (Parabacteroides) ในระดับที่สูงกว่า ซึ่งเชื่อมโยงกับการลดการอักเสบในลำไส้ ทั้งนี้ ยีนดังกล่าวมีความเกี่ยวข้องชัดเจนกับรสชาติและอาหารที่เลือกบริโภค แต่ความเชื่อมโยงกับสุขภาพจิตเป็นสิ่งที่ยังคงต้องศึกษาเพิ่มเติม ซึ่งอาจนำไปสู่การออกแบบโภชนาการเฉพาะบุคคลในอนาคต