ปลอมเอกสาร (ต่อ)

คอลัมน ์เลาะรั้ว

นายช่าง

ประเด็นต่อเนื่องจากเรื่องการปลอมเอกสารการประกอบวิชาชีพของสถาปนิกและวิศวกร

คำถามก็คือ ทำไมจึงมีการปลอมแปลงเอกสารในการขออนุญาตก่อสร้างอาคาร ทั้งที่ไม่มีความจำเป็นแต่ประการใด เพราะสถาปนิกหรือวิศวกรผู้ออกแบบก็ต้องลงนามในแบบขออนุญาตพร้อมสำเนารับรองใบประกอบวิชาชีพ

คำตอบในเรื่องนี้เบื้องต้นก็ต้องอนุมานได้ว่า แบบที่ขออนุญาตก่อสร้าง ดัดแปลง อาคารนั้น ขัดต่อข้อกำหนด กฎกระทรวง หรือข้อบัญญัติควบคุมอาคารที่มีข้อห้ามบางประการที่จะอนุญาตให้ก่อสร้างอาคารนั้นได้ จึงต้องมีการขออนุญาตก่อสร้างดัดแปลงอาคารเป็นอย่างอื่นเสียก่อน โดยไม่ได้ใช้สถาปนิกหรือวิศวกรผู้มีใบอนุญาตการประกอบวิชาชีพ

เพราะในทางปฏิบัติวิชาชีพแล้ว สถาปนิกหรือวิศวกรรู้ดีจะไม่ได้รับใบอนุญาตการก่อสร้าง หากการขออนุญาตก่อสร้างอาคารนั้นขัดต่อข้อกำหนด กฎกระทรวงหรือข้อบัญญัติท้องถิ่น

การยื่นขออนุญาตโดยการปลอมแปลงใบรับรองการประกอบวิชาชีพจึงเป็นเพียงให้ได้ใบอนุญาตก่อสร้างอาคารที่ถูกกฎหมายเท่านั้น และเมื่อก่อสร้างแล้วจึงเปลี่ยนการใช้อาคารเป็นอย่างอื่นไม่เป็นไปตามที่ได้ขออนุญาตไว้

เหตุที่การขออนุญาตก่อสร้างอาคารหรือเปลี่ยนการใช้อาคารไม่ได้นั้น อนุมานว่าน่าจะเกิดจากปัญหาทางข้อกำหนด กฎกระทวง หรือข้อบัญญัติควบคุมอาคารบางประการดังต่อไปนี้

1. ขัดต่อประโยชน์การใช้ที่ดินตามกฎกระทรวงผังเมืองรวม

2. ขัดต่อข้อห้ามในข้อกำหนดห้ามก่อสร้างหรือใช้ประโยชน์อาคารชนิดใดชนิดหนึ่งตามกฎกระทรวงควบคุมอาคาร

3. ขัดต่อประกาศการก่อสร้างและใช้ประโยชน์ในอาคารตามประกาศควบคุมคุณภาพสิ่งแวดล้อม

และ 4. ขัดต่อข้อกำหนดในพระราชกฤษฎีกาหรือข้อห้ามตามพระราชบัญญัติอื่นๆ เช่น พระราชบัญญัติสถานบริการ เป็นต้น

ในข้อพิจารณาข้อกำหนดที่ห้ามการก่อสร้างหรือการใช้อาคารประเภทต่างๆ ที่ได้กล่าวมานั้น ถ้าจะพิจารณาเรื่องอำนาจหรือการรอนสิทธิ์การใช้ประโยชน์ในที่ดินนั้น คอลัมน์นี้ได้เคยเสนอประเด็นนี้ว่า ข้อห้ามที่กล่าวมานั้นน่าจะขัดต่อรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทั้งฉบับก่อนๆ และฉบับปัจจุบัน ซึ่งได้เคยมีการยอมรับกันในการสัมมนาทางข้อกำหนดเหล่านี้อยู่หลายครั้ง แต่ก็มิได้มีการปรับปรุงให้ถูกต้องแต่อย่างใด

อีกประการที่สำคัญคือ ข้อกำหนดห้ามการใช้ประ โยชน์ในที่ดินเหล่านี้ชัดเจนได้ว่า ข้อบังคับเหล่านี้ไม่ตรงไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้คนในท้องที่เหล่านั้น และแม้บางครั้งข้อกำหนดเหล่านั้นก็ขัดแย้งกันเองเสียอีก

ตัวอย่างเช่น ความแตกต่างและขัดแย้งของคำว่าสถานบริการ สถานบริการในความหมายตามพระราชบัญญัติสถานบริการแบ่งเป็น 4 ประเภท สถานบริการในความหมายตามพระราชบัญญัติควบคุม มีความหมายเป็นอาคารสาธารณะและไม่แบ่งประเภท และมีการยกร่างกฎกระทรวงแบ่งเป็นขนาดของอาคาร ซึ่งไม่สอดคล้องกับกิจกรรมของแต่ละประเภทในพระราชบัญญัติสถานบริการ เป็นต้น

อีกตัวอย่างคือ สถานบริการ พระราชกฤษฎีกากำหนดให้มีพื้นที่อยู่ 3 บริเวณในกรุงเทพมหานครเท่านั้นที่สร้างสถานบริการได้ และพื้นที่เหล่านี้อยู่กลางพื้นที่กรุงเทพฯ เท่านั้น คำถามก็คือ คนในพื้นที่รอบนอกของกรุงเทพฯ ไม่ควรจะเข้าใช้สถานบริการในการพักผ่อนหย่อนใจกันหรือ

ส่วนราชการตีความว่า สถานบริการเป็นแหล่งอโค จรไม่ควรให้ประชาชนพลเมืองเข้าไปใช้สอยใช่หรือไม่

ส่วนราชการเคยทำความเข้าใจหรือไม่ว่า โรงมหรสพกับสถานบริการแตกต่างกันอย่างไร โรงมหร สพดนตรี โรงละคร โรงภาพยนตร์ เป็นสถานที่ผู้คนเข้าไปพักผ่อนโดยการชมผู้อื่นแสดง แต่สถานบริการที่มีการเต้นรำ รำวง ร้องเพลงที่เรียกว่าคารา โอเกะ ก็เป็นสถานที่ผู้คนเข้าไปแสดงผ่อนคลายด้วยตัวเองเช่นกัน

ขอยืนยันว่าสถานบริการไม่ใช่สถานที่เลวร้ายจนผู้คนปกติธรรมดาทั่วไปไม่ควรเข้าไป แต่สถานบริการคือสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของปุถุชนคนเปื้อนฝุ่น คือกิเลสธรรมดาเท่านั้น ผลกระทบจากสถานบริการ เช่น เรื่องยาเสพติด การค้าประเวณี อันขัดต่อศีลธรรมประเพณีนั้นต้องใช้วิธีการอื่นป้องปราบ ไม่ใช่ห้ามสถานบริการ

ดังนั้น เมื่อมีข้อบังคับเป็นสถานบริการในกรุง เทพมหานครจะมีได้ก็ใน 3 เขตพื้นที่ จึงมีการหลีกเลี่ยงมีการก่อสร้างเปลี่ยนการใช้อาคารนอกพื้นที่ดังกล่าว จึงนำมาซึ่งการใช้เอกสารการประกอบวิชาชีพปลอมเพื่อให้ได้ใบอนุญาตก่อสร้างอาคาร

ผลที่ตามมาก็คือ อาคารเหล่านี้ก่อสร้างหรือเปลี่ยนการใช้อาคารโดยไม่มีผู้รู้ที่มีประสบการณ์และความสามารถของสถาปนิกและวิศวกรมาเป็นผู้ให้คำปรึกษาและจัดการ ผลที่ต่อเนื่องมาก็คือได้อาคารที่ขาดประสิทธิภาพในการป้องกันอุบัติภัยอันนำมาซึ่งความสูญเสียตามที่เห็นกัน

คณะกรรมการผังเมือง คณะกรรมการควบคุมอาคาร และคณะผู้รักษาการตามพระราชบัญญัติที่เกี่ยวข้องกับอาคารฉบับอื่นๆ จะกรุณาพิจารณาเรื่องต่างๆ ร่วมกัน ที่เกี่ยวโยงกันเป็นเหตุเป็นปัจจัยอย่างที่คอลัมน์นี้เสนอได้หรือไม่ กรุณาอย่าใช้แต่ความปรารถนาดีอย่างเคย ดูเหตุผลและความเป็นจริงด้วย อุบัติภัยจะได้ลดลง การทำอะไรผิดกฎหมายที่ตำหูตำตาอยู่เต็มเมืองจะได้ลดลง

กฎหมายจะได้ศักดิ์สิทธิ์เสียที