คนเห็นผีกับผีหรือเปล่า

คนที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้มีไม่มากเท่าไหร่ แต่ทำไมฉันคนนี้ต้องเห็นด้วยนะ
จะบอกใครก็ไม่ได้เดี๋ยวเค้าจะหาว่าบ้า ฉันยังไม่อยากเข้าโรงพยาบาลบ้านะ

แต่ที่อยู่ข้างบ้านฉันนี่สิมันร้างมานานแล้วล่ะ ฉันเคยบอกแม่แล้วนะว่าย้ายออกเถอะแต่แม่อยู่นี่จะสะดวกไปทำงานมากกว่า

อืม ฉันเป็นเด็กดีนะ ในเมื่อแม่อยู่แล้วสบายเราเป็นลูกก็ไม่ขัดใจ

แต่... โอ๊ยยยย ไม่มีใครเห็นแบบฉันนี่ เห็นในสิ่งที่ชาวบ้านเค้าไม่เห็นกัน คือ เห็นผีนั่นแหละ

อ้าวบ่นมาซะนาน ยังไม่ได้บอกชื่อตัวเองเลย เฮ้อออ ขี้ลืมเหมือนเดิมนะ

สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ติชิลา ที่แปลว่า พระจันทร์ น่ะค่ะ ฉันก็น่ารักแบบเด็กไทยทั่ว ๆ ไปแต่มีอยู่อย่างที่ไม่เหมือนคนอื่น ก็ไม่ได้ต่างเท่าไหร่มั้ง แค่มองเห็นวิญญาณเท่านั้นเอง

ก็แค่เห็นนะคะ ทำอะไรก็ไม่ได้ จะคุยด้วยก็ไม่ได้ค่ะหรืออีกฝ่ายไม่อยากคุยด้วยก็ไม่รู้

แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันในชีวิตฉันก็เกิดขึ้นจนได้ วันนั้นฉันบังเอิญทำหนังสือหล่นไปในสวนบ้านข้าง ๆ

บ้านนี้ฉันเห็นมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วค่ะ แต่ไม่เคยไปยุ่งด้วยเลยเพราะมีแต่คนบอกว่าที่นี่ "ผีดุ"

ฉันไม่อยากให้คนอื่นรู้นี่นาว่า ฉันมีความสามารถพิเศษ เดี๋ยวจะกลายเป็นตััวประหลาด

เมื่อทำหนังสือหล่นก็ต้องไปเก็บสิคะ

มันเป็นเวลาพลบค่ำไม่ถึงก็มืดนะ ถึงไงฉันก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ (หรือเปล่า) ความกลัวต้องมีอยู่แล้ว

เืมื่อเข้าประตูรั้วต้องไปในบ้านก่อนถึงจะมีทางออกไปในสวน คนไม่อยู่ไฟก็ไม่มี ตัวฉันรึก็ดันลืมไฟฉายไว้โรงเรียนซะนี่

แต่จะรอมาเอาวันหลังก็เวลาเปล่า หนังสือนั่นต้องเอามาเป็นข้อมูลทำรายงานที่ต้องส่งพรุ่งนี้นี่ จะรอช้าอยู่ไย

เมื่อผ่านประตูหน้าบ้านเข้าไป ในบ้านมีบันไดอยู่ด้านขวา ด้านหน้าก็มีแต่ประตูอยู่สามประตู

โอ๊ย ฉันจะเลือกประตูไหนล่ะเนี่ย เค้าจะสร้างบ้านไว้เล่นซ่อนหาหรือไงนะ

ฉันเป็นคนถนัดซ้าย ไม่ว่าจะกินข้าว เขียนหนังสือ ปอกผลไม้ก็ซ้ายตลอด อันนี้ก็ต้องซ้ายเหมือนกันซิ

ความคิดฉันนะ เชื่อว่าซ้ายดีเสมอ

ลองดูล่ะกัน ถ้าผิดก็กลับมาเริ่มต้นใหม่ได้

สายตาเริ่มปรับให้ชินกับความมืดทำใ้ห้เห็นชั้นหนังสือติดเพดานทั่วห้อง โต๊ะหนังสือขนาดใหญ่วางกลาง

มีประตูให้เลือกเปิดอีกแล้ว ด้านขวากับด้านหน้า

คงไปทางด้านหน้ามั้ง แต่ฉันคิดไปคิดมา ในเมื่อเค้าตั้งใจทำเหมือนเล่นซ่อนหา คงไม่ใช่เดินตรงไปเรื่อย ๆ มั้ง

"ด้านขวาล่ะกัน" ฉันพูดกับตัวเองเบา ๆ

เฮ้อ ห้องนอน

แต่ีบ้านสองชั้นนี่นา ทำไมเอาห้องนอนมาไว้ข้างล่าง แปลกจริง

ฉันเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง มีเตียงใหญ่อยู่มุมซ้าย ด้านข้างมีแต่หนังสืออัดเต็มชั้น ทำไมบ้านร้างถึงมีหนังสือใหม่เต็มเลยล่ะ

เวลาไม่คอยใคร

ห้องนี้ไม่มีประตูให้เลือกแล้วล่ะ ดีเหมือนกันจะได้รีบกลับไปทำรายงาน

คงออกไปสวนได้แล้วมั้ง

ฉันเดินไปเปิดอย่างสบายใจ แต่ที่ไหนได้ ที่นี่....

ห้องยาหรือเปล่านะ ชั้นติดผนังรอบห้องมีแต่ขวดเต็มไปหมด ทั้งขวดใสขวดทึบรูปร่างต่าง ๆ เรียงกันมากมาย

ประตูก็ไม่มี ฉันเลือกผิดประตูเหรอนี่

ฉันกำลังจะเดินกลับไปทางเดิม

"โอ๊ย อะไรเนี่ย" หัวฉันเปียก ๆ เหนียว ๆ น้ำไหลลงมาเป็นทางบนหน้าฉัน

ด้วยความเคยชินฉันเผลอเลียริมฝึปากกินน้ำนั่นเข้าไปนิดหน่อย

แต่มันคงไม่เป็นไรมั้ง มันหวาน ๆ เลี่ยน ๆ เหมือนน้ำเชื่อม

ฉันรีบเปิดประตูกลับมายังห้องนอนที่ผ่านมาเมื่อกี้

เอ๊ะ ทำไมห้องมันหมุน ๆ ฉันพยายามเดินไปทางเตียงนอน อย่างน้อยถ้าจะล้มก็ล้มบนเตียงเถอะ จะได้ไม่เจ็บ สาวน้อยลมบนพื้นก็เป็นแผลน่ะสิ

เฮ้อ ฉันมาถึงเตียงได้นะ แต่เพดานบนหัวก็ยังหมุนอยู่ดี เมื่อไหร่จะหยุดหมุนนะ ฉันจะได้ไปหาหนังสือต่อ แล้วก็รีบกลับบ้านเดี๋ยวแม่เป็นห่วง

------------------ =o= -------------------------

"ยัยอ้วน ตืกจี้นะ คงตัวอะไรมั้ง ช่างเหอะฉันไม่อยากทำบาปฆ่าสัตว์ตัดชีวิต

เอ๊ะ มันรู้สึกแปลก ๆ นะ

แต่รู้สึกดีมากเลย อืมมม

"เปียกเีชียวนะยัยอ้วน ฉันแค่ไล้กางเกงในเธอนิดเดียวเอง" เสียงกระซิบข้างหูทำให้ฉันตื่นทันควัน

"นายย" ฉันได้แต่อึ้ง ลืมตามาเห็นผู้ชายรูปหล่อกำลังลูบตรงนั้นของฉัน มืออีกข้างของเค้าจับหน้าอกฉันทั้งไล้ทั้งขย้ำเบา ๆ มันเจ็บนะเนี่ย

ฉันยังไม่เคยแม้แต่จูบกับใครเลยนะ

"ทำโทษที่บุกรุกบ้านฉัน" เสียงต่ำบ่นอย่างไม่พอใจ

"นายเอามือออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ" ฉันพยายามพลักออก แต่แรงผู้หญิงจะสู้ได้หรือ

"หึหึ ตอบมาก่อนว่ามาทำอะไรบ้านฉัน" ไม่เพียงแต่เสียงคาดคั้น มือทั้งสองข้างก็กระทำไปพร้อมกัน

"อ้าา" ฉันเผลอร้องอะไรออกไปเนี่ย

"เธอก็มีอารมณ์ตอบนะ อยากต่อไหมล่ะ" ผู้ชายคนนี้ต่ำทรามเกินไปแล้วนะ

"ปล่อยเถอะ ได้โปรด แล้วฉันจะบอก" ฉันแทบจะไม่มีแรงแต่เรื่องอะไรจะยอมให้ฝ่ายนั้นย่ำยีล่ะ

"หึ" สองมือถอนออกจากตัวฉัน แต่ทำไมฉันรู้สืกแปลก ๆ นะเหมือนตัวมันร้อน ๆ กระซับกระซ่าย

ไม่ได้นะ ติชิลา ตื่น ๆ รีบกลับบ้านได้แล้ว ฉันบอกตัวเองได้เพียงแค่นั้น

"บอกมา" เสียงหยิ่ง ๆ ยังกับตัวเองใหญ่มาจากไหนถามขึ้น

"ฉันมาหาหนังสือที่ทำหล่นตรงสวนบ้านนี้" ฉันคุมตัวเองได้พอดูก่อนที่จะตอบ

"ที่นี่ไม่มีคนเข้ามานานแล้ว เธอกล้ามาเหรอ" เสียงดูถูกยังงี้ใครจะไปทนได้นะ

"โธ่เอ้ย แค่ผีดุใครจะกลัว นายน่ะเป็นผีเฝ้าบ้านนี้เหรอะ" คำถามใจกล้าอย่างนี้ไม่ค่อยมีหรอกนะในชีวิตฉันเนี่ย

"อวดดีจริงนะ ถ้าฉันเป็นผีจริงเธอไม่กลัวเหรอ" แววตาท้าทายนั่นฉันล่ะหมั่นไส้จริง ๆ เลย

"ไม่ นายจะทำอะไรฉันได้ ก็แค่ผี" ฉันพูดได้เพียงเท่านั้น มืออีกฝ่ายจับฉันมัดไว้กับเสาหัวเตียง

เชือกมีตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ฉันทั้งตกใจทั้งกลัว แต่ฉันก็พอรู้นะว่าไม่ควรดิ้นหรือขัดขืนให้ฝ่ายชายมีอารมณ์ไปมากกว่านี้

"ปล่อยฉันเถอะ ฉันขอโทษ" ฉันพยายามพูดให้ดูเป็นมิตร

"สายไปแล้วล่ะ ย้ยอ้วน" หน้าห่างกันไม่ถึงคืบทำฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

ฉันจะทำไงดี เอ๊ะทำไมรู้สืกแปลก ๆ ความคิดเริ่มไปไกล

"..จังง อืม" เสียงแว่วมาไกล ฉันเงียหูฟัง มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นมีอะไร

รอบตัวฉันมืดไปหมด วิ่งไปทางไหนก็ไม่เจออะไร คนไม่ค่อยได้ออกกำลังกายวิ่งนิดเดียวทำใ้ห้เหนื่อยแล้ว

"อ้าาา อย่าแรงสิมันเจ็บ" นั่นมันเสียงฉันนี่นา แต่ฉันไม่ได้พูดซักหน่อย

"ถึงจะอ้วนไปหน่อย แต่ผิวเธอขาวเนียนดีนะ" เสียงผู้ชายคนนั้นี่น่าพูดกับใครเนี่ย

"อ่ะ ตรงนั้น" อีกแล้วเสียงฉัน ทำไงจะเห็นนะว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉันหมุนไปหมุนมา แต่อยู่ ๆ ก็มีภาพปรากฏตรงหน้า

โอ๊ยยย ฉันจะเป็นลมตาย

นั่นฉันกำลังทำอะไรกับไอ้ผู้ชายตรงนั้นเนี่ย

"อ้าขาหน่อยซิ" ตาบ้านั่นออกคำสั่งพิเรนท์อะไรเนี่ย

"อืม เบา ๆ นะ" นั่นเสียงฉันอีก

อ้ากกก ฉันไม่ได้ตกต่ำขนาดนั้นนะ

ภาพนี้ไม่ใช่ความจริงใช่ไหม ฉันอ้าขาให้ผู้ชายที่ไม่รู้จักสอดนิ้วเข้าไปในตัวฉันเหรอ มือใหญ่อีกข้างจับหน้าอกฉันอย่างไม่ถนอมเลยนะ

"ตอบสนองดีนี่ ยัยอ้วน" เสียงผู้ชายคนนั้นกระตุ้นอารมณ์ฉันได้ไงนะ

นิ้วที่ีสอดเข้าไปดึงเข้าออกเรื่อย ๆ บางช่วงก็หมุนไปมา มืออีกข้างก็ใช่ย่อยทั้งลูบทั้งจับส่วนบนของฉันมั่วไปหมด

"อืม ดีมากเลย" ฉันตอบไปยังงั้นได้ไงเนี่ย

นิ้วนั่นถอนออกจากตัวฉันช้า ๆ แล้วป้ายน้ำที่เปื้อนนิ้วนั่นบนท้องน้อยของฉันไปมา มันทำให้จักจี้นิดหน่อย

"วันนี้ ทำแค่นี้ก่อนล่ะกัน วันหลังจะมาต่อ" เสียงกระซิบสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะหายไป

ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงที่สลบไปพร้อมน้ำตาไหลมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ไม่มีเวลามาคิดอะไรตอนนี้นะ ต้องรีบกลับบ้านก่อน

กลับมาสู่โ้ต้องขออยู่ตั้งนาน

เรื่องรายงานเอาไว้ก่อนล่ะกัน

ฉันเิิริ่มถอดเสื้อผ้าออก เพื่อสำรวจตัวเอง

รอบช้ำที่หน้าอกฉันยังอยู่ เป็นรอยนิ้วมือชัดแถมตามตัวอีก ส่วนข้างล่างไม่ต้องพูดถึงมันก็เปียกน่ะสิ แต่เลือดไม่ได้ออกนะไม่เจ็บด้วย

แล้วจะให้คิดยังไงล่ะเนี่ย เมื่อกี้นี้เป็นความฝันเหรอ หรืออะไรแน่

ฉันเข้าไปอาบน้ำ ซักเสื้อผ้าชุดนี้ให้สะอาดเอี่ยม ยังไงก็ให้แม่รู้ไม่ได้เด็ดขาด แค่เรื่องเห็นผึก็จะว่าบ้าแล้ว เรื่องนี้อาจทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากอีกแน่

ฉันเก็บเป็นความลับดีกว่า

คืนนั้นฉันต้องใช้เวลาเกือบทั้งคืนเพื่อที่จะแต่งรายงานไปส่ง ในเมื่อข้อมูลก็ไม่มีนี่น่า อย่างน้อยมีงานส่งก่อนล่ะกัน ถูกผิดค่อยว่ากันทีหลัง

ยังเหลือเวลาก่อนเช้าอีกนิด ขอนอนซักหน่อยก็ยังดี

ก่อนนอนฉันมองไปบ้านข้าง ๆ เหมือนมีคนยืนราตรีสวัสดิ์อยู่บนระเบียง ไม่ว่าจะเป็นใครฉันก็ไม่สนทั้งนั้นแหละ

ฉันจะไม่ไปบ้านข้าง ๆ อีกเด็ดขาด ส่วนหนังสือแจ้งหายไปก็แล้วกัน

แต่หน้ายังงั้น นิสัยยังงั้นทำไมมั้งคุ้น ๆ นะ เหมือนรู้จัก

เถอะนอนอีกกว่า กลับสู่โลกความจริงซะที