ไม่รู้สิ.....มันว่าง ตอนที่1

"สวัสดีค่ะ" เสียงใส ๆ ของโอเบอเรเตอร์สาวน้อย น่ารัก แก้มสีชมพูปิ้ง ทำเอาคนที่อยู่ในสายใจเต้นระรัว

"ไม่ทราบว่าคุณสมภพ อยู่ไหมครับ"เขาถาม

"อยู่ค่ะ จากไหนคะ"

"จากบริษัทXXX"

"รอสักครู่นะคะจะโอนสายไปให้ค่ะ" หลังพูดจบเธอก็วางสายไม่กี่วินาทีต่อมา เพื่อนสาวของเธอที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หันมาถามเธอด้วยอาการหมั่นไส้เล็ก ๆ

"เสียงหวานแบบนี้ ไม่มีผู้ชายโทรมาจีบบ้างเหรอยัยนา"

"ยังไม่มีนะ...อิอิ" เธอหัวเราะ สักพัก หนุ่มร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลา ก็เดินเข้ามาในออฟฟิศ เพื่อนของเธอสะกิดทันที

"นั่นไง หนุ่มที่ฮอตที่สุดของบริษัทเรา" เธอกระซิบ

สายตาของจินตนามองตามหนุ่มฮอตไปเฉย ๆ ราวกับว่าเธอไม่สนใจความหล่อของเขาสักนิด

"แล้วไงล่ะ" นาถาม

"อารายกัน ยัยนา นี่เธอไม่รู้สึกอะรเลยจริง ๆ เหรอ..." เพื่อนสาวของนามองด้วยความแปลกใจ ตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เสียดายแทนเธอจริง ๆ สวย ๆ แบบนี้ น่าจะหาผู้ชายดี ๆ สักคนได้แล้ว มัวแต่นั่งรับโทรศัพท์อยู่ได้" หล่อนพูด

แต่นาไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก... เธอคิดอยู่ในใจ เพราะเมื่อเหม่อมองนาฬิกา ยามที่เข็มสั้นชี้ไปที่เลข 3 เข็มยาวขี้เลข 12 เสียงโทรศัพท์ก็จะดังขึ้นทุกครั้ง และสายที่โทรเข้ามาตอนนี้แหล่ะ เป็นสายที่เธอรอคอย

"สวัสดีค่ะ" เธอรับสาย

"ผมเองนะ" เขาพูดด้วยความสนิทสนม ราวกับทราบดีว่า ที่ปลายสายนั้นเป็นใคร

"ค่ะ... ทราบแล้วค่ะ"

"คุณว่าวันนี้เราเจอกันหรือยัง"

"ไม่รู้สิคะ... นาไม่เคยเห็นคุณ" ที่ปลายสายหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะบอกไปว่า

"แต่วันนี้เราเจอกันแล้วนะ"

"ทำไมคุณไม่บอกนาเสียทีล่ะคะ นาจะได้รู้ว่าคุณเป็นใคร แล้วคุณจะได้ติดต่อธุระเสียที ไม่ใช่มาคุยอยู่กับโอเบอเรเตอร์แบบนี้"

"ก็ผมอยากคุยนี่นา" เขาบอก นาถอนหายใจกับความดื้อ

"แต่นาต้องทำงานนะคะ... แล้ทุกที"เขาสวนทันควัน ทำเอาสาวน้อยหน้าแดงไปพักใหญ่

"ก็มันจำเป็นต้องรับนี่คะ"

"อืมอืม... ผมเข้าใจแล้วผมไม่รบกวนคุณแล้วล่ะ หึหึ ตั้งใจทำงานหน่อยนะ"

เขาบอกลาและวางสายไป แต่กระนั้น หญิงสาวก็ยังไม่หยุดเขินอาย เธอมีความรู้สึกถึงเสียงนุ่ม ๆ ของเขา ดังก้องไปทั่วบริเวณ

ช่วงนี้เป็นช่วงที่นาทำงานอยู่คนเดียว ส่วนเพื่อนของเธอนั้นได้ออกกะไปแล้ว นาจึงสามารถที่จะคุยได้อย่างเป็นธรรมชาติ และผู้ชายคนนั้นก็เหมือนกับมองเธออยู่ที่ไหนสักแห่ง เบอร์ที่โทรมาก็ไม่คุ้นเสียด้วย

"ใครกันนะ" นาพูดกับตัวเอง

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอถูกเพื่อร่วมงานไหว้วานให้ขึ้นไปทำงานข้างบนตึก ในส่วนของพนักงานทั่วไป เธอเดินไปตามทางเดินที่ทอดยาวด้วยจิตใจที่มุ่งมั่น เพราะเวลาใกล้จะถึงบ่ายสามแล้ว เธอพยายามรีบสาวเท้าให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะลงไปยังโต๊ะทำงานของเธอข้างล่าง

ขณะเดียวกันที่หน้าลิฟท์ ผู้ชายที่ฮอตที่สุดที่เพื่อนของเธอบอก ก็กำลังยืนคอยอยู่เช่นกัน เธอหันไปทักทายเขาอย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะ"

"Hello" เขาตอบกลับ และดูเหมือนเขาจะเป็นชาวต่างชาติ ที่พูดไทยไม่ได้ด้วยซ้ำ

"เอ่อ... Have a nice day นะคะ" นาบอกออกไป อย่างเป็นมิตรที่สุด พอลิฟท์มาถึง เธอก็รีบเข้าไปอย่างเร่งร้อน เธอกดลิฟท์รอเขา แต่เขาก็โบกมือว่า ไม่ไป เธอจึงกดลิฟท์ลงไปที่ชั้นล่างทันที

เธอเดินมาถึงที่โต๊ะทำงานพลางเหลียวมองที่นาฬิกา "โชคดี... เขายังไม่ได้โทรมา"

นาฬิกาเพิ่งจะบ่ายสามเท่านั้น เธอจึงนั่งลงอย่างโล่งอก

ตามคาด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"สวัสดีครับ"

"คุณอีกแล้วเหรอคะ" นาพยายามดัดเสียงไม่ให้ดูตื่นเต้นเกินไปนัก

"แน่ล่ะสิ...ก็คุณรอผมอยู่นี่นา"

"รออะไรกัน ฉันต้องทำง่าแต่ วันนี้ผมเห็นคุณขึ้นมาข้างบนนะ"

"เอ๋???" เธอตกใจ ที่แท้ผู้ชายคนนี้เป็นคนในบริษัท

"จริงเหรอคะ คุณทำงานที่นี่เหรอคะ"

"หึหึ... ครับ ผมทำงานที่นี่"

"จริงเหรอเนี่ย... แล้วคุณว่างมากเหรอที่โทรหาฉันทุกวันแบบนี้น่ะ"

"ยังไม่บอกผมเลย คุณขึ้นมาทำอะไรเหรอ"

"ขึ้นไปส่งเอกสารน่ะค่ะ"

"ถ้าคุณขึ้นมาอยู่ข้างบนเลยก็ดีนะ ผมจะได้เห็นหน้าคุณตลอดเวลา"

"ก็ลงมาสิคะ นาจะได้เห็นคุณเหมือนกัน"

"อย่าพูดแบบนั่นสิ คุณอยากจะรู้แล้วเหรอว่าผมเป็นใคร"

"อยาก.... ไม่อยากรู้ค่ะ" เธอกลับคำพูดเสียอย่างนั้น

"แล้วไป... ถ้าอย่างนั้นผมวางก่อนนะ"

"ค่ะ"

หลังจากวางสาย ความคิดที่จะตามหาตัวผู้ชายคนนี้ก็เริ่มขึ้น

ตอนนี้เธอชักอยากรู้แล้วว่า ผู้ชายคนที่เธอคุยด้วยประจำนี้จะเป็นใคร ....

ติดตามต่อตอนที่ 2