แม่ของฉัน...คนดีที่หนึ่งเลย

นึกถึงความหลัง...ฉันยังเป็นลูกที่ไม่ดีเท่าไหร่เลย...แต่ตอนนี้ก็โตจนทำงานทำการแล้วนะ...อยากจะดูแลตอบแทนแม่มากๆ เมื่อก่อนอยู่กับแม่แม่ก็แข็งแรงดี พอเราได้มาทำงานต่างจังหวัดแม่กลับมีสุขภาพที่น่าห่วงอย่างมาก แล้วงานฉันก็ยังเป็นงานที่ไม่ค่อยมีเวลาเพราะเป็นงานที่ทำเพื่อสังคม เราเป็นลูกน้องที่ตั้งใจทำงานมากนะ แต่บางครั้งก็แอบร้องไห้เหมือนกัน เพราะน้อยใจ ว่าทำไมเราไม่มีโอกาสไปดูแลแม่อย่างใกล้ชิด และปรนนิบัติแม่ให้ดีกว่านี้ ทุกวันนี้ ในครอบครัวเรารู้ดีอยู่แล้วว่า แม่คงอยู่ไม่นาน อายุก็ 76 ปีแล้ว แต่ก็ยังดีใจนะ ที่ทำให้แม่สบายขึ้นบ้างจากเมื่อก่อน นึกถึงเมื่อ 5 ปีก่อนแม่ลำบากมาก ต้องทำขนมขาย เพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัวช่วยลูก ๆ อีกทางหนึ่ง เพราะภาระที่ต้องส่งค่าบ้าน ค่ากิน ค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน แม่ต้องตื่นตั้งแต่ ตี 3 เตรียมตัวไปขายของที่ตลาด กว่าของจะหมดก็ราว ๆ แปดโมงเช้า เก็บของกลับบ้าน นอนพักผ่อนประมาณ 2 ชั่วโมง ก็ต้องตื่นมาเตรียมทำขนมต่อ เพราะขนมไทยเป็นอะไรที่หลายขั้นตอน อย่างแช่นชขนมชั้น ก้อต้องผสมแป้ง เสร็จแล้วก็ต้องกรอง ยิ่งขั้นตอนของการนึ่งแต่ละชั้นที่ต้องใช้เวลาพอสมควร แล้วไม่ได้ทำอย่างเดียว แล้วกว่าจะเสร็จก็ราว ๆ เที่ยงคืน บางคืนถึงตีหนึ่งเลยก็มี เพราะภาระหนี้สินพวกเราเยอะแยะ ที่แม่กู้มาเพื่อให้พวกเราได้เล่าเรียน พอจบแล้ว พวกเราก็ต้องทำงานใช้หนี้ ทั้งทำงาน ทั้งช่วยแม่ทำขนม แต่ก็ไม่มีใครหนักเท่าแม่ ยิ่งถ้อแม่ไปแล้ว เราแอบร้องไห้สงสารแม่ จะไปส่งแม่ก็ไม่ให้ไป เพราะเป็นห่วงลูก ตอนกลับ แม่ฉันปั่นสามล้อกระบะบรรทุกขนมไปเต็มรถเลยนะ ขึ้นขี่ไม่ได้หรอกเพราะแม่ตัวเล็ก อาศัยนั่งด้านข้าง แล้วก็สอดขาเข้าไปถีบ แม่ฉันนี่สุดยอดมนุษย์จริง ๆ นะ สุดยอดของความเป็นหญิงแกร่งจริง ๆ มีครั้งหนึ่ง แม่กำลังเคี่ยวน้ำตาลปิ๊บเพื่อทำข้าวเหนียวแดง ช่วงจังหวะที่กำลังก้มหยิบของ แล้วก้นไปกระแทกกะทะ แล้วคว่ำลงมาราดขาทั้งสองข้าของแม่ คิดดูเถอะ แค่น้ำร้อนธรรมดา เราโดนลวกก็ปวดแสบปวดร้อนแสนทรมาน แต่นี่ น้ำตาลทั้งร้อนเดือดๆ และทั้งเหนียวข้นน่ะ จะขนาดไหน แม่ไม่ร้องสักคำ ได้ยินแต่เสียง อูย ๆๆ พวกเราผู้หญิง 3 คน ช่วยกันอุ้มแม่ไปเอาน้ำล้างแผลก่อนพาไปโรงพยาบาล ทุลักทุเล ขึ้นรถสามล้อเครื่อง ไปถึงคุณหมอก็จัดการขูดแผล ฉันจำภาพนั้นติดตา ร้องไห้กันทั้งพี่ทั้งน้อง สงสารแม่ แต่แม่ไม่มีเสียงอะไร นอกจากสีหน้าที่พวกเราดูออกว่าแม่เจ็บมาก เสร็จแล้วหมอก็ให้กลับบ้าน แล้วมาล้างแผลทุกวัน เราขอหมอว่าให้แม่นอนโรงพยาบาลเถอะ เพราะการมาทำแผลแต่ละครั้งมันยากมาก หมอก็ไม่ยอม สุดท้ายเราก็ต้องเอาแม่กลับ ทุกเช้าก็ช่วยกันหามแม่ขึ้นรถสามล้อเครื่อง ไปทำแผล แม่เดินไม่ได้ เพราะแผลตั้งแต่หัวเข่าไปจนถึงข้อเท้า และเท้าบางส่วน พันผ้าก๊อซไว้หมด เวลาหมอลอกผ้าออก มันก็มีเนื้อติดออกมาด้วย แม่คงเจ็บปวดเป็นที่สุด เป็นเวลานานมาก กว่าแผลจะหาย ทุกวันนี้แผลแม่หายแล้วแต่รอยแผลเป็นยคล่วว่องไวมาก เดินเร็วแข็งแรงมา มา 2 ปีนี้ ดูแม่เปลี่ยนไปเยอะ เหมือนจะหมดเรี่ยวแรงไปเลย แม่บอกพวกเราว่า บางทีแม่เหมือนจะนอนหลับไปเฉยๆ เพราะแม่เหนื่อย พวกเราได้แต่ภาวนาให้แม่อยู่กับพวกเราไปนาน ๆ เพราะแม่เหนื่อยมามาก เพิ่งจะได้พัก แค่ 4 - 5 ปี นี้เอง เห็นแม่ทำงานหนักมาตั้งแต่เราเกิดแล้ว ยังดูแลแม่ไม่เต็มที่เลย ยิ่งพระท่านทักท้วงว่า ให้ระวังแม่จะหลับไปเฉย ๆ นะ แล้วลูก ๆ ก็ไปทำงานกัน กว่าพี่สาว น้องสาวฉันจะกลับบ้านก็เย็นแล้ว ฉันสิ ยิ่งแย่ใหญ่ อยู่ไกลกว่าเขา แล้ววันแม่ก็ไม่ได้หยุด เพราะต้องเป็นพิธีกรงานวันแม่ของทางเทศบาลอีก กว่าจะเสร็จเหมือนปีที่แล้ว ก็เที่ยงคืน รถจะกลับบ้านก็หมด แล้ว ยิ่งถ้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันทำงานก็ต้องทำงานต่ออีก ไม่ได้ไปเหมือนเดิม คงต้องไปก่อนถึงวันแม่ เพื่อไปกราบแม่ เราเชื่อว่าพรพ่อพรแม่เป็นพรที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สดจริง ๆ แม่บอกว่าแม่ไหว้พระสวดมนต์ทุกคืน ขอให้พระคุ้มครองเรา เป็นห่วงที่เราอยู่ไกล เราก็ห่วงแม่นะ ยังดูแลแม่ไม่ดีพอเลย รอลูกนะแม่ ลูกกฃจะกลับก่อนวันแม่

รักแม่ที่สุด แ ม่คนดีที่หนึ่งของลูก