ความรักทำให้คนตาบอด...ตอนที่4

มีบางอย่างกำลังบอกยูว่า...วันนี้จิ๊บอาจไม่เหมือนเดิมแล้วเพราะถ้อยคำในสมุดเล่มนั้นมันช่างอ้อนวอนบ่งบอกถึงสิ่งที่จิ๊บกำลังเป็นอยู่คำพรรณามากมายสอดแทรกไปด้วยความเจ็บปวดสำหรับคนที่กำลังจะสูญเสียความรักไป

ทำไมและเพราะอะไรมันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันไม่เข้าใจ นั้นเป็นคำถามที่พรั่งพรูอยู่ในใจของยู

"ไม่จริงมันไม่จริง"!...จิ๊บไม่ได้มีคนอื่น

ยู...ภาวนาอยู่อย่างนั้นเพราะไม่อยากรับรู้ว่ามันคือเรื่องจริงที่ไม่อาจเปลียนแปลงหัวใจยูนั้นแทบสลายควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ร้องไห้ด้วยความรู้สึกที่สิ้นหวังไม่คิดว่าความรักที่มีให้จิ๊บจะกลับมาทำร้ายกัน

...นาทีนั้นยูก็ลุกขึ้นเหมือนๆมีบางอย่างกำลังตอกย้ำให้เข้าใจว่าจิ๊บนอกใจจริงๆยูเอื้อมมือไปเปิดตู้เสื้อผ้าสายตารับรู้ได้ถึงสิ่งที่ไม่ใช่ของของตัวเองมีเสื้อผ้ามากมายพอจะอยู่ได้นานหลายเดือน แต่มันไม่ใช่ของยู มันถูกจัดเรียงไว้คั่นกลางระหว่างกัน เหลือบมองต่ำลงมาหัวใจแทบหยุดเต้นเพราะลิ้นชักล่างเปิดค้างอยู่...

ยู...ตัดสินใจดึงมันออกมา แล้วก็พบว่าบางอย่างที่เห็นคือชุดชั้นในชายหลายตัวที่พับเรียงคู่กันกับชุดชั้นในของจิ๊บยูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมและเพราะอะไรที่จิ๊บต้องยื่นข้อเสนอให้อยู่ห่างกันความรู้สึกยูมันเหมือนโดนก้อนหินลูกใหญ่ๆหล่นทับหัวมันชาเย็นวาบไปทั้งตัวร้องไห้สะอื้น พยายามมองหาใครบางคนในโทรศัพท์ รันเบอร์เพื่อนสนิทเท่าที่จะมี...

"ฮัลโหล" เชียรแกได้ยินฉันไหม

เออ... ได้ยิน เป็นไรไปวะยูทำไมน้ำเสียงแกเหมือนคนร้องไห้เลย มีอะไรหรือเปล่ายู...

เชียร!... ฉันจับได้ว่าจิ๊บแอบมีคนอื่นตอนนี้ฉันอยู่บ้านจิ๊บ

"อ้าว" แล้วแกรู้ได้ไงว่าจิ๊บมันมีคนอื่น

...ก็ไอ้สิ่งที่ฉันเห็นอยู่มันบอกไงเชียร... ตอนนี้ฉันแย่มากๆเลยหวะไม่รู้จะทำไงดีไม่รู้จะไปตามจิ๊บที่ไหน

นี้ยูแก ลองค้นหาเบอร์โทรศัพท์ที่จิ๊บมันเขียนไว้ดิ...เพื่อเจอชื่อไอ้คนที่จิ๊บมันคบอยู่ลองดูแล้วแกก็ลองโทรไปแต่โทรไปในนามของเพื่อนนะอย่าพึ่งบอกว่าแกเป็นใคร

"อืม" ฉันจะลองดู...

...มีอะไรก็โทรมาหละ

ยูเริ่มค้นหาสมุดจดเบอร์โทรศัพท์ที่จิ๊บแอบเก็บไว้โชคยังดีที่ยูดันหาเจอ เปิดไปเรื่อยๆมาหยุดอยู่ต้องชื่อคนเป้ (พี )... ยูสงสัยว่ามันน่าจะใช่ตัดสินใจกดเบอร์โทรออก...

"ฮัลโหล"ขอสายพีหน่อย...

กำลังพูดอยู่...มีอะไร

...เราเป็นเพื่อนจิ๊บนะ พอดีเราเอาของมาให้จิ๊บหนะแต่ไม่เจอไม่รู้ว่าจิ๊บอยู่กับพีหรือเปล่า

อืม... อยู่ "รอเดี๋ยว"เอ้าจิ๊บมีเพื่อนโทรมาหา

"ใครอ่ะ"

จิ๊บ!... "จำเราได้ไหม"

ยู!

...ทำไมทำกับเราแบบนี้จิ๊บ... เรามาหาเห็นว่าวันนี้วันส่งท้ายปีเก่าอยากมาอยู่ด้วย ยูคิดถึงจิ๊บนะเรารู้เรื่องหมดแล้วกลับมาคุยกันที่บ้านนะยูจะรอ

"ไม่อ่ะยู" จิ๊บยังไม่พร้อมจะเจอยู ขอโทษนะที่มันต้องเป็นอย่างนี้แต่จิ๊บเลือกแล้วเลือกที่จะมีพี จิ๊บเสียใจแต่จิ๊บกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้แล้วยูกลับบ้านไปเถอะเอาไว้จิ๊บพร้อมเมื่อไหร่จะโทรหานะแค่นี้นะ ตุ๊ดๆๆ

ยูแทบล้มทั้งยืนกับคำตอบที่ไม่คาดคิดยูลองโทรไปใหม่แต่ปลายทางปิดเครื่องทิ้งเสียแล้ว... ยูค่อยๆทรุดตัวลงนั่งสะอื้นมันอย่างนั้นจนเผลอห' style='MARGIN: 0cm 0cm 0pt'> "หวัดดีครับแม่"

อ้าว... ยูมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ยักรู้แล้วจิ๊บมันรู้หรือเปล่าหละ

"รู้ครับ" ผมรู้หมดทุกอย่างแล้วครับแม่

เออแม่ครับจิ๊บพาเพื่อนที่ชื่อพีมานอนที่บ้านบ่อยไหมครับ

...ก็ไม่บ่อยหรอกนะก็เวลายูมาหาจิ๊บพอกลับไปแม่ก็เห็นพีมันมาหา

"บอกตรง"ๆ...แม่ไม่อยากยุ่งเรื่องของเด็กๆหนะ...ว่าแต่จิ๊บมันไม่อยู่ ยูจะคอยหรือเปล่าหละ

"คอยครับ"...แม่

แล้วยูก็เดินกลับเข้าไปในห้องตามเดิมเวลาผ่านเลยไปจนบ่าย2โมง

จิ๊บก็เปิดประตูบ้านเข้ามาสิ่งแรกที่จิ๊บทักยูกับเป็นถ้อยคำเหมือนคนที่ไม่เคยรักกันมาก่อน...

อ้าวยูยังไม่กลับบ้านไปอีกจิ๊บยังไม่พร้อมจะคุยหรอกนะ

จิ๊บแต่ยูมาคอยตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เราน่าจะมาคุยกันดีๆก็ได้นิ

"ยูจิ๊บเลือกแล้วเลือกที่จะมีเค้า" จิ๊บเสียใจแต่สักวันยูจะเข้าใจจิ๊บแต่วันนี้ตอนนี้เราเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วยูกลับบ้านเถอะ

"จิ๊บ" ยูไม่ดีตรงไหนหรอ

เปล่าหรอก...ยูดีกว่าเค้าหลายเท่าแต่วันนี้จิ๊บจำเป็นต้องเลือกแล้วจิ๊บก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเดินออกจากห้องไป...ทิ้งให้ยูยืนอึ้งกับท่าทีอย่างนั้น...