ผมรักคุณ

"ฮัลโหล ค่ะ ใครค่ะ"
''ใช่ก้อย ไหมครับ"
"ไม่ใช่ค่ะ โทรผิดรึเปล่าค่ะ"
"เออ แล้วใครพูดอยู่หรอคับ"
"แพรค่ะ งั้นแค่นี้ก่อนนะค่้ะ สวัดดีค่ะ"
"เดี๋ยวซิครับ "
"มีอะไรอีกค่ะ แพรต้องทำงานน่ะค่ะ"
"ขอโทษนะครับที่โทรผิด แต่ผมขอโทรไปคุยกันคุณได้ไหมครับ"
"เราไม่รู้จักกันนี่ค่ะ แค่นี้นะค่ะ"
"เดี๋ยวซิครับ"
ตู๊ด.....................
''ใครหรอ แพร "
"ไม่รู้เหมือนกัน โทรผิดน่ะ"
"อ่าวหรอเห็นคุยตั้งนาน"
"เค้าอยากคุยกับแพรน่ะ ตลกดีนะ ไม่รู้จักแต่อยากคุยด้วย"
"สงสัยเค้าหลงเสน่ห์เสียงแพรมั้ง"
"บ้าหรอพี่ ไม่เอาแล้วไม่คุยดีกว่า แพรไปทำงานก่อนนะค่ะ"
แพรหญิงสาวมากด้วยรูปทรัพย์ ทั้งหน้าตา รูปร่าง อีกทั้งการงานก็ไม่น้อยหน้าใคร
เธอเป็นคนที่หนุ่ม ๆ ในออฟฟิตหมายปอง แต่ก็ไม่มีใครชนะใจเธอได้สักคน
"แพรไปทานข้าวกับพี่ไหม ร้านอาหารแถวนี้เปิดไหม่"
"ไม่เป็นไรค่ะพี่ "หนุ่ม ๆ ทุกคนมักจะได้รับการปฏิเสธจากเธอทั้งสิ้น สวยเลือกได้นี่น่า
กริ้ง ๆ กริ้ง ๆ
"สวัสดีครับ แพรใช่ไหมครับ"
"ค่ะ ไม่ทราบว่าใครค่ะ "
"ผม ท๊อบ ครับ"
"ขอโทษนะค่ะเรารู้จักกันไหมค่ะ เพราะฉันไม่คุ้นชื่อคุณเลยค่ะ''
"คือที่ผมโทรผิดเมื่อวานไงครับ "
"อ๋อ ค่ะ มีอะไร รึเปล่าค่ะ"
"คือ ผมอยากรู้จักคุณน่ะครับ รับผมเป็นเพื่อนสักคนนะครับ"
"พอดีเพื่อนฉันมีเยอะแล้วน่ะค่ะ ขอโทษนะค่ะ"
ตู๊ด...................
"ผู้ชายอะไรตื้อ ชะมัด"
"บ่นอะไรจ๊ะน้องแพร"
"ก็ผู้ชายที่โทรผิดเมื่อวานไงค่ะ โทรมาอีกแล้ว"
"สงสัยเค้าจะจีบแพรจริง ๆ มั้ง "
"จีบ อะไรกันพี่ หน้าตาก็ไม่เคยเห็น สงสัยเค้าจะบ๊อง"แต่ก็แอบบันทึกเบอร์ของเค้าไว้

ท๊อบ หนุ่มเซอร์ หน้าตาดี มีดีกรีเป็นถึงหนุ่มนักเรียนนอก ชอบชีวิตอิสระ
รักดนตรี รักเสียงเพลง
"แพร ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากคุยกับคุณ หรือผมจะชอบคุณ จริง ๆ
ผมต้องทำให้คุณชอบผมให้ได้ "
เค้าอมยิ้ม มองดูโทรศัพย์ ซึ่งหน้าจอมี เบอร์โทรออกล่าสุด 'แพร'
"นี่แพร วันนี้เราไปเที่ยวกันไหม ทำงานมาทั้งอาฑิตย์ เหนื่อยจะตาย ไปผ่อนคลายกันดีกว่านะ "
"อืม ก็ดีเหมือนกันค่ะ แพรก็อยากไปผ่อนคลายเหมือนกัน วันนี้นะจะเต้นให้กระจายเลย" "งั้นเดี๋ยวพี่ไปเก็บของก่อนะ"
วันสุดท้ายของการทำงานแพรและเพื่อนร่วมงานไปเที่ยวกัน
ที่ผับแห่งหนึ่งย่านกลางกรุง
"สวัสดีครับ มีโต๊ะหรือยังครับ "
"ยังค่ะ"
"แล้วมากันกี่ท่านครับ"
"5 คนค่ะ"
"ขอโต๊ะ ใกล้ๆ เวทีนะค่ะ "
"ได้เลยครับ งั้นเชิญทางนี้เลยครับ"
บริกรเดินนำ ทั้งหมดไปยังโต๊ะที่ใกล้เวทีที่สุด
"ขอบใจจ๊ะ"
"นี่แพร นักร้องกำลังจะขึ้นแล้วอ่ะ"
"ค่ะพี่ ไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลยอ่ะ"
แพรไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของเพื่อนร่วมงานเลย ยังคงนั่งดื่มและสนุกกับเสียงเพลง

**นั่งคนเดียว แล้วมองกระจก
ที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ
โดดเดี่ยวกับความเหงา
อยู่กับเงาที่พูดไม่เป็น

ฟังเพลงเดิมๆ ที่เรารู้จัก
แต่ไม่รู้ความหมายของมัน
หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง
และพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

* หากความรักเกิดในความฝัน
เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินได้บอกคืนและวัน
ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

** แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
(โดยไม่รู้จักเธอ)

ทบทวนเรื่องราวต่างๆทุกๆครั้งที่ฉันตื่นนอน
กับบทกวีไม่มีความหมาย
ฉันงมงายสวดมนต์ขอพร
หากจะมีโอกาสอีกหน
จะร่ายมนต์กับสายน้ำจันทร์
เพื่อจะได้หลับตาลงสักครั้ง
เพื่อพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

(ซ้ำ */ **)

(ซ้ำ */ **)

แพรมองขึ้นไปบนเวที ตาประสานตา ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อตัวขึ้น มันเป็นเพลงที่เธอชอบ และเค้า

"แหมแพร มองตาไม่กระพิบเลยนะ อย่ามาแย่งพี่นะคนนี้พี่จอง"
"พี่กานก็พูดอะไรไม่รู้ ก็แค่เพลงเพาะดีน่ะค่ะ "
"แหมไอ้ท๊อบ มองน้องเค้าเหมือนจะให้ทะลุไปถึงหัวใจเลยรึไง"
"ก็น้องเค้าน่ารักดีนี่หว่า แต่คงสู้น้องแพรไม่ได้หลอก"
"ใครว่ะ น้องแพร"
"ก็คนที่เคยเห้ฟังไงที่ข้าโทรผิดไปติดเบอร์เค้าไง"
"แล้วแกเคยเจอหน้าเค้าแล้วหรอ"
"ยังหลอก "
"อ่าว แล้วแกชอบเค้านี่นะ"
"ก็มันชอบไปแล้วนี่"
"ไอ้นี่ท่าจะบ้า หน้า็ก็ไม่เคยเห็นแค่ได้ยินเสียงก็ชอบเค้าซะแล้ว"

"แพร ชอบไหมล่ะ นักร้องคนเมื่อกี้นะ ถ้าชอบจริง ๆ พี่ยกให้้ก็ได้นะ "
"ไม่ดีกว่าค่ะ ไม่อยากทำให้พี่เสียใจ "
ทั้งคู่หัวเราะกันด้วยความสนุกสนาน
"เค้า ชื่อ ทีอบเป็นนักร้องที่สาว ๆ ที่นี่คลั่งไคล้เลยนะ พี่รู้จักเค้าเพราะมือกลองเป็นเพื่อนพี่อ่ะ"
"แพรไม่เห็นจะอยากรู้จักเค้าเลย"
แต่ใจก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ท๊อบหรอ ชื่อนี่คุ้น ๆ นะ
"เฮ้ย ๆ เตรียมตัวขึ้นร้องได้แล้ว "
"ครับเจ้านาย"

**ฉันโทรมาเพื่อจะบอกว่ารัก
ถึงเวลาที่ต้องบอกสักที
ไม่กลัวแล้วจะดูไม่ดี นาทีนี้ต้องพูดไป
เสียงข้างในดังออกมา
มันแสดงออกมา ว่ารักแล้วให้ทำไง
วันนี้หัวใจ มันกำความลับไว้ไม่อยู่ซะแล้วเธอ

เธอฟังไปยิ้มไป แอบมองทางต้นเสียงเล็กน้อย คนร้องก็แอบมองสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า เหมือนจะสื่ออารายบางอย่าง
"แพรไปต่อกันไหม"
"อืม แพรว่ามันดึกแล้วอ่ะค่ะ แพรขอตัวดีกว่า"
"ไปเถอะนะ พอดีเพื่อนพี่ที่เป็นมือกลองชวนไปกินข้าวน่ะ "
"แต่"
"ไม่ต้องแต่แล้ว เดี๋ยวกินข้าวเสร็จพี่ไปส่งที่ห้องนะ"
ภายในร้านอาหารไม่ห่างจากผับมากนัก
"นี่พวกนาย แพรน้องสาวสุดสวยของฉัน"
"สวยจริงด้วย ยินดีที่ได้รู้จักครับ "
หนึ่งในนั้นยืมมือมาให้เธอ เธอยิ้มอย่างเจือนๆ
"เฮ้ยๆ อย่าทะลึง "
"แพรนี่ท๊อบนักร้องสุดหล่อ"
เสร็จ การแนะนำตัวที่แสนจะอึดอัดสำหรับแพร เธอเดินออกมาหน้าร้าน
ทีอบ เข้าเดินตามออกมา
"ขอนั่งด้วยคนนะครับ "
"นั่ง ซิ "
"ขอโทษแทนเพื่อผมด้วยนะ ดูคุณไม่ค่อยสนุกเลย"
"ไม่มีอะไรหลอกค่ะ เออ"
"ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะครับ ผมท๊อบครับ"
"แพรค่ะ "
"คุณจะกลับเลยไหมครับเดี๋ยวผมไปส่ง "
"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันเดินไปเอารถที่ผับก็ได้ค่ะ"
"งั้นผมเดินไปส่งนะครับ "
"ก็ได้ค่ะ"
"คุณทำงานที่เดียวกับพี่กานหรอครับ "
"ค่ะ"
"คุณมาที่นี่ครั้งแรกหรอคับ"
"ค่ะ"
"คุณเป็นอะไร รึเปล่าครับ ไม่ค่อยคุยเลย หรือว่าไม่ชอบขี้หน้าผม"
"ป่าว เออ ถึงรถฉันแล้ว ขอบคุณที่มาส่งนะค่ะ "
ปั้ง เสียงปิดประตูรถ และปิดการสนทนา
"ผู้หญิงอะไร หยิ่งชะมัด แต่เอ้ ชื่อแพรหรอ คงไม่ใช่คนเดียวกันมั้ง "
"แพร เมื่อคืนกลับตอนไหน กลับยังไง กลับกับใคร ฯลฯ"
"พอแล้วพี่กาน เอาเป็นว่ากลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพแล้วกันค่ะ"
"ก็พี่เป็นห่วง นี่นา ดูท๊อบเค้าจะสนใจแพรนะ ไม่สนใจเค้าบ้างหรอ
นิสัยดีนะ ถึงจะดูเซอ ๆ แต่ก็เป็นคนดีเลยหล่ะ"
"ไม่ดีกว่าค่ะ"
กริ้ง ๆ กริ้ง ๆ
"สวัสดีครับแพร"
"นี่คุณอีกแล้วหรอ"
"ก็ผมอยากรู้จักคุณจริง ๆ นี่นา"
"แต่ฉันไม่อยากรู้จักคุณ แค่นี้นะฉันต้องทำงาน"
"เดี๋ยว ซิ คุณไม่เห็นต้องอารมณ์เสียเลย เดี๋ยวหน้าก็แก่หมดหลอก"
"อย่ามาว่าฉันนะ"
"เห็นไหม ๆ อารมณ์เสียอีกแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าอย่าอารมณ์เสีย"
"นี่ อีตาบ้า"
"อ่าว โกรธจริง ซะแล้ว ผมขอโทษ ผมแค่อยากคุยกับคุณนะครับ"
"แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ"
"นิดเดียวก็ได้นะครับ"
"มีอะไรก็พูดมา "
"ผมขอเจอคุณได้ไหม พอดีวันนี้เป็นวันเกิดผม"
"ไม่ได้ ฉันไม่รู้จักคุณ"
"แล้วถ้าคุณไม่มาเจอผม คุณจะรู้จักผมไหมล่ะครับ นะครับเพราะคุณเป็นคนพิเศษสำหรับผม"
"ฉัันไม่ได้อยากรู้จักคุณ และฉันก็ไม่ใช่คนพิเศษของคุณด้วย"
ตู๊ด...................
"อ่าววางซะหล่ะ ผู้หญิงอะไรใจแข็งซะมัด"
"ผู้ชายอะไร บ้าที่สุด"
"อารมณ์ เสียอะไรจ๊ะหน้ามุ้ย เชียว เดี๋ยวหน้าแก่นะ"
"พี่กาน"
"เอ้า ดูหน้าซิ พี่ล้อเล่นหน่ะ"
"ตกลงใครทำให้น้องพี่อารมณ์เสียล่ะ"
"ก็ไอ้ผู้ชายปากเสีย ที่โทรมาตามตื้นแพรไงค่ะ ปากเสียที่สุด"
"งั้นวันนี้ เราไปเที่ยวให้อารม์ืดี กันดีกว่านะ พอดีวันนี้เป็นวันเกิดท๊อบหน่ะจีะ
จำได้ไหม"
"ฮ๊ะ วันเดียวกันเลย"
"วันเดียวกับใครหรอ ป่าวค่ะพี่"
"งั้นเย็นนี้เจอกัน ไปรถแพรนะ วันนี้พี่ไม่ได้เอารถมา"
คงไม่ใช้คนเดียวกันมั้ง แต่เธอก็แอบดีใจที่จะได้เจอเค้าอีกครั้ง มันเป็นความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้น รึ เธอจะชอบเค้าเข้าแล้ว
"หวัดดีครับแพร ดีใจจังที่คุณมา"
"สุงสันข์วันเกิดนะค่ะ ขอโทษนะค่ะที่แพรไม่มีของขวัญมา"
"ไม่เป็นไรหลอกครับ แค่คุณมาผมก็ไม่อยากได้อะไรแล้ว"
"หวานกันเข้าไป"
"เฮ้ย อย่าแซวดิ ดูแพรเค้าเขินใหญ่แล้ว"
งานวันเกิดเต็มไปด้วยความสุข โดยเฉพาะเจ้าของวันเกิด ความรู้สึกแปลก ๆ ของทั้งสองเริ่มก่อตัวขึ้นมันอาจเรีนกได้ว่า "ความรัก"
"แพรผมขอเบอร์คุณได้ไหม "
"เอ่อ "
"นะครับ หรือคุณรังเกรียจผม"
"เปล่านะค่ะ"
"แล้วทำไมล่ะครับ"
"แพรว่ามันเรหน่ะค่ะ"
"ผมว่ามันช้าไปด้วยซ้ำ นะครับ"
"ก็ได้ค่ะ"
"แพร กลับกัน รึ ยังจ๊ะ พี่เมาแล้ว แพรไปส่งพี่ด้วยนะจ๊ะ"
"ค่ะ แพรกลับก่อนนะค่ะ ขอให้มีความสุขนะค่ะ"
"ครับ ขับรถดี ๆ นะครับ"
ถึงเค้าจะดูเซอ ๆ แต่เค้าก็น่ารักดีนะ ไม่เหมือนอีตาบ้านั้น ปากเสีย ไม่อ่อนโยนกับผู้หญิงซะเลย ถ้าโทรมาอีกฉันด่าคอยดูนะ

ถึงเธอจะดูหยิ่งแต่ก็น่ารักไม่เหมือน ผู้หญิงใจแข็งนั้นเลย ใจแข็ง ใจแคบ
แอ้ แต่เบอร์คุ้น ๆ นะ แต่คงไม่ใช้หลอก โทรไป กู๊ดไน ดีกว่า
086/1234567 โทรศัพย์บอกชื่อ แพร เฮ้ย เป็นคนเดีนวกันได้ไงว่ะ ซวยแล้วซิ
ไปกวนไว้ซะเยอะเลย แล้วแบบนี้แพรจะยอมคุยด้วยไหมเนี้ย



***ยังไม่จบนะค่ะ อย่าลืมติดตามตอนจบของรักครั้งนี้นะค่ะ**