สิ่งที่หายปัย...แต่ยังคงอยู่นัยความทรงจำตลอดปัย

ก่อน - ModernDog 

"สิ่งที่หายปัย...แต่ยังอยู่นัยความทรงจำตลอดปัย"

ฉันจะเล่าชีวิตของฉันกับคน คนหนึ่งหั้ยเทอฟัง

เราอายุเท่ากัน

เรารู้จักกันมานาน

เราเรียนมอต้น โรงเรียนเดียวกัน

เราเรียนมอปลาย โรงเรียนเดียวกัน

เราเรียนรด.ด้วยกัน

เพื่อนรักของฉันเรียนห้องเดียวกับเค้า

เค้าเป็นนักกีฬาของโรงเรียน

เค้าเป็นนักร้องของวงดนตรีโรงเรียนเรา

เค้าเป็นหัวหน้าชุมนุมตะกร้อ ฉันเป็นหัวหน้าชุมนุมแบตมินตัน

เรามีชุมนุมอยู่ข้างๆกัน เราเห็นหน้ากันทุกวัน

ฉันชอบดูหนังสยองขวัญ เค้าชอบดูหนังตลก และมั่ยชอบหนังสยองขวัญที่สุด

ฉันชอบอ่านหนังสือ เค้าเกียดมันมาก

เค้าชอบนัยสิ่งที่ฉันมั่ยชอบ ฉันชอบนัยสิ่งที่เค้ามั่ยชอบ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เราเหมือนกัน

เค้าชอบฉัน แล้วฉันก้อชอบเค้า

เรารู้จักกันเพราะเราอยู่กลั้ยๆกัน เพราะเราเริ่มสนิทกัน เพราะเค้าเริ่มเข้ามาทักทายและฉันเองก้อแอบปลื้ม เราเริ่มสานสัมพันธ์ที่มากกว่าคนรู้จัก มากกว่าเพื่อน จนเรากลายมาเป็นแฟนกัน เราสนิทกันมาก เราปัยหนัยต่อหนัยด้วยกัน เราเป็นคู่รักที่ครัยๆแอบอิจฉา

ทุกๆพักเที่ยงเราจะมาทานข้าวด้วยกัน อาจมีบ้าง บางวันที่เค้ามั่ยสบายแล้วมั่ยมาโรงเรียนแต่โดยส่วนหญั่ยเค้าจะมา ก่อนนอนเราโทรคุยกันทุกคืน ฉันจะคอยอ่านหนังสือหั้ยเค้าฟัง แม้ว่าเค้าจะมั่ยค่อยชอบฟัง เค้าจะคอยบ่นว่าเวลาฟังแล้วง่วง เค้าเองก้อร้องเพลงหั้ยเราฟังทุกคืนเช่นกัน(แต่ฉันมั่ยเคยบ่นเลยว่าเบื่อ) บางวันก้อปัยดูเค้าซ้อมร้องเพลง

ปิดเทอมนี้ฉันมาต่างจังหวัด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นฉันรีบรับเพราะรู้ว่าต้องเป็นเค้า

วันนี้เค้าบอกกับฉันว่า"เค้าจะมั่ยรอฉันอีกแล้ว ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย" ฉันดั้ยยินแล้วตกจัยมาก ถามเค้าว่าเพราะอารัย ทำมัยเค้ามั่ยรอฉัน พอดั้ยยินคำตอบแล้วโล่งอก

"ฉันจะเดินปัยพร้อมกับเทองัย" คำตอบของเค้าช่างน่ารักชะจริงๆ ฉันดีจัยที่เค้าจะมั่ยทิ้งฉัน

ตอนนี้เราสองคนเรียนอยู่มอ หกแล้ว เวลาที่เราคบกันมาก้อ ห้าปีแล้ว

วันนี้อารัยๆ ก้อเปลี่ยนปัยมั่ยเหมือนเดิม

มั่ยมีเค้าคนนั้น ที่ค่อยบ่นว่าเบื่อหนังสือของฉัน

มั่ยมีครัยคอยฟังนิทานก่อนนอนของฉัน

มั่ยมีครัยคอยร้องเพลงหั้ยฟังฉันฟัง

มั่ยมีครัยคอยตะคอกสั่ยฉัน

มั่ยมีมือที่คอยมาจับผมฉัน

มั่ยมีมือที่คอยอยู่ข้างๆ เวลาปัยหนัยต่อหนัย

มั่ยมีครัยคอยบอกว่า "ฝันดี" ก่อนนอน

ทั้งๆที่ฉันอยากหั้ยมันเหมือนเดิม ทุกอย่าง ทุกวัน ฉันพยายามทำทุกอย่างหั้ยเหมือนเดิม ด้วยหัวจัยที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่จะทำดั้ยนัยตอนนี้

อ่านหนังสือพวกนั้นเหมือนเคยทุกๆวัน

อยากหั้ยเค้ามานั่งมองหน้าฉันเวลาฉันทานข้าว

อยากหั้ยเค้าลูบผมฉันเหมือนเคย

อยากหั้ยเค้าร้องhelvetica,sans-serif">แม้ทุกวันนี้ฉันยังคงร้องหั้ยตัวเองฟังทุกวัน แต่มันก้อร้องมั่ยจบเพลง ฉันร้องมันดั้ยแค่ท่อนเดียว แต่ก้อยังคงร้องมัน เพราะมันเป็นเพลงที่เค้าร้องหั้ยฉันฟังทุกคืนก่อนนอน เพราะฉันคิดว่าจะดั้ยยินเพลงนี้ตลอดปัย ฉันก้อเลยมั่ยสนจัยที่จะร้อง หรือจำเนื้อเพลงนั้น

เริ่มสงสัยหมัยว่าทำมัยเค้าหายปัยหนัย อย่าคิดว่าเค้าจัยร้ายเลยนะ เค้านะจากเราปัยกลัยแสนกลัย เกินกว่าที่ฉันจะตามหาเค้าเจอ

เมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว ที่โรงเรียนมีกีฬาสี แล้ววันนั้นเค้าต้องแข่งตะกร้อ แต่เค้ามาสายฉันเลยโทรบอกเค้าหั้ยรีบมา เค้าบอกกับฉันว่าเค้าจะรีบมาหั้ยทัน แล้วจนเริ่มจะแข่งเค้าก้อยังมั่ยมา ฉันกับเพื่อนจึงปัยตามเค้าที่บ้าน ระหว่างทางมีรถจอดอยู่เหมือนมีอารัยเกิดขึ้น แต่เรามั่ยดั้ยสนจัยขับรถจนถึงบ้านเค้า พอดีกับแม่เค้าจะออกปัยข้างนอก เราจึงถามถึงเค้า แม่เค้าที่กำลังร้องไห้ บอกว่าเมื่อกี้เค้ารีบปัยที่โรงเรียนจนขับรถเกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล ฉันดั้ยแต่ภาวะนาว่าเค้าจะมั่ยเป็นอารัย พอตั้งสติดั้ยพวกเราก้อปัยที่โรงพยาบาลกัน แต่มันสายปัยแล้วหมอบอกว่าเค้าเสียชีวิตตั้งแต่ตอนเกิดเหตุแล้ว เพราะโดนแรงอัดจนข้างนัยช้ำมาก ฉันรู้สึกผิดที่บอกหั้ยเค้ารีบมา ถ้าตอนนั้นฉันมั่ยพยายามเร่งเค้า เค้าคงมั่ยต้องปัยหนัย

อาทิตย์แรกๆฉันแทบบ้า ที่ฉันต้องมีชีวิตที่มั่ยเหมือนเดิม เค้าปรียบเสมือนส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน เป็นความเคยชิน เป็นสิ่งคุ้นเคย เป็นสิ่งที่ฉันต้องมีทุกลมหายจัย

หากคุณจะว่าเค้าจัยร้ายนะ คงมั่ยดีหรอก เค้ามั่ยดั้ยจัยร้าย อย่าโกรธเค้าเลยนะ

และวันนี้ที่สำคัญที่สุดนัยชีวิตฉันคือ

"มั น มั่ ย มี ค รั ย แ ล้ ว ที่ เ ดิ น พ ร้ อ ม กั บ ฉั น ดั้ ย ดี เ ท่ า เ ค้ า"

ฉันดั้ยแต่บอกเค้าว่า "ฝันดีนะ" ทุกคืนเหมือนเช่นเคย

"หลับฝันดีนะที่รักแล้วฉันจะเล่านิทานหั้ยเทอฟัง"

..."ในใจไม่เคยมีผู้ใด จนความรักเธอเข้ามา
ทำให้ดวงตาฉันเห็นความสดใส ข้างกายไม่เคยมีผู้ใด
จนความรักเธอเมตตา เป็นพลังให้ฉันสู้ต่อไป
บนโลกที่โหดร้าย เหลือเกิน"...

บทเพลงนี้...ยังคงดังก้องอยู่นัยความทรงจำของฉันตลอดมา และมันจะดังอย่างนี้ตลอดชีวิตของฉัน จวบจนวันนั้น...วันที่ลมหายจัยของฉันหมดลง...วันที่เราจะพบกันหมั่ยตรงเส้นขอบฟ้า

และมันจะดังอีกครั้ง...เมื่อลมหายจัยแรกของเราทั้งคู่...อีกครั้ง

บางสิ่งบางอย่างต้องรีบทำ อย่าหั้ยคำว่า"สาย"มาทำร้ายเราดั้ย

เหมือนที่ฉันมั่ยเคยดั้ยบอกอารัยหลายๆอย่างกับเค้า

ฉันมีเรื่องอีกเยอะแยะมากมาย ที่จะเล่าหั้ยเค้าฟัง มีหนังสือที่ฉันซื้อมาที่ฉันยังมั่ยดั้ยอ่านหั้ยเทอฟัง มีเรื่องเล่าของฉันกับเทอที่ฉันเก็บเป็นความลับ ว่าตอนวันเกิดเทอคนที่เอาแมงสาบวางบนเค้กของเทอคือฉันเอง

T_T

T_T

T_T

T_T

หากเรื่องนี้เป็นความฝัน...คงเป็นฝันที่น่ากลัว

หากเรื่องนี้เป็นความจริง...คงเป็นเรื่องที่มั่ยอยากหั้ยเกิดขึ้นกับครัยอีกเลย และคงขอหั้ยความจริงเรื่องนี้เป็นเพียงฝันร้ายที่น่ากลัวที่สุดเพียงแค่นั้น