การเดินทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด ตอนที่2

จากชีวิตในตอนนั้นทุกๆวันผ่านไปอย่างมีความสุข เป็นชีวิตในวัยเด็กที่มีสีสัน ความสนุกสนาน เต็มไปด้วยการผจญภัยที่มาพร้อมกับจินตนาการ แต่แล้วมันก็เหมือนรถไฟเกิดตกรางอย่างกะทันหัน ชีวิตของเราได้เปลี่ยนไปจากบ้านที่อบอุ่นกลายเป็นบ้านที่มองไปทางไหน ก็มีแต่ความว่างเปล่า จากบ้านที่เคยจะมีพร้อมทุกอย่างกับหายไปหมดภายในระยะเวลาไม่นาน การเดินทางบทใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้น.....

ด้วยวัยเพียง 9 ขวบ และ 8 ขวบ ไม่น่าเชื่อว่าเราสองพี่น้องจะต้องเดินทางไปตามทางที่ไม่มีไฟที่จะส่องคอยนำทางให้ เหลือแต่เพียงก๋งและย่าและป้า รวมทั้งอาซึ่งอายุก็ไม่ต่างจากพวกเราเท่าไรนัก 6 ชีวิตของคนในครอบครัวที่เหลือที่จะต้องร่วมกันเดินทางต่อไป จากปัญหาที่เกิดขึ้นมันทำให้พวกเรากลายเป็นเด็กที่เรียกได้ว่าโดกันมาโดยไม่มีพ่อกับแม่ มันเป็นชีวิตที่ต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง โชคดีเรายังมีก๋งซึ่งเป็นเสาหลักของครอบครัวยเป็นผู้นำให้กับคนในบ้านที่เหลืออยู่ บางครั้งท่านก็แสดงอาการเหนื่อยล้า แต่ก็ไม่เคยท้อถอยสิ่งที่ต้องเผชิญ นั่นก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราสองพี่น้องยึดถือเพื่อเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตต่อมา

จากบ้านที่ใหญ่โต พวกเราต้องย้ายมาอยู่ในตึกเล็กๆ ที่อาผู้ชายเคยมาทำเป็นร้านขายอาหารเอาไว้ ก่อนที่แกจะไปเดินตามความฝัน ซึ่งมันก็เป็นจริงได้อย่างที่แกตั้งใจ อาได้ไปเมืองนอกอย่างที่ใจต้องการ ถึงแม้มันจะไม่สบายอย่างที่คาดหวังไว้แต่แกก็ไปของแกจนได้ ส่วนพวกเราหลังจากที่ย้ายมาอยู่ที่ร้านเล็กแล้ว ทุก ๆ วัน ทุกคนภายในบ้านต้องตื่นมาทำงานตั้งแต่ตี5 แบ่งหน้าที่กันไปทำเสร็จแล้วก็พากันอาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียน พวกเราทำอย่างนี้เป็นกิจวัตรประจำวันจากที่ไม่เคยรีดผ้า ซักผ้าด้วยตนเอง แต่พวกเราก็ต้องทำมัน ชีวิตดำเนินไปตามทางของมัน จนกระทั่งเวลาผ่านไป 2 ปี และแล้วเราก็ต้องย้ายบ้านอีกแล้ว เนื่องจากเจ้าของตึกต้องการตึกคืน พวกเราเลยต้องเก็บของเพื่อย้ายกันอีกครั้ง หลังจากครั้งนั้นเท่าที่จำได้ เราย้ายบ้านอยุ่ประมาณ 4 ครั้ง โดยที่ย้ายไปเรื่อยๆ แต่ก็อยู่ภายในบริเวณเดิมไม่ได้ออกไปนอกจังหวัดแต่อย่างใด ถ้าเปรียบไปแล้วการย้ายบ้านในแต่ละครั้งเหมือนกับเราได้ไปหาประสบการณ์ในที่ต่างๆ ถึงแม้จะไม่ได้ไปไหนไกลก็เถอะ จนในที่สุดพวกเราคิดว่าการย้ายบ้านของเรามันน่าจะจบลงได้แล้วเมื่ออากลับมาจากเมืองพร้อมด้วยการเป็นเจ้าของร้านอาหารไทยในต่างประเทศ หนี้สินต่างๆ ก็ถูกกำจัดหมดลงไป แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิด การเดินทางของเราเองเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก ซึ่งการเดินทางครั้งนี้เราเป็นคนกำหนดเส้นทางของมันเองโดยที่เราไม่รู้ว่า หนทางข้างหน้ามันจะมีอะไรคอยอยู่บ้าง.............