รักมันเศร้า เราเจ็บ

สวัสดีนักอ่านทุกท่าน เราชื่อ(สมมุติ) บี เป็นนักเรียนธรรดาๆคนหนึ่ง ที่ไม่ใช่ผู้ชายและก้ไม่ใช่ผู้หญิงแท้ ใช่ เราเป็นทอม เราอยู่ ม.3 ร.ร. แห่งหนึ่งในชนบท เราเป็นคนสบายๆ ไม่ค่อยคิดจะมีความรักเพราะเราไม่ชอบดูแลเทกแคร์ใคร มีแฟนคบได้แปบเดียวก้เลิกเพราะเหตุผลเดียวกับนั่นแหละ รำคาณนั่นเอง แล้วเราก้คบแร้วเลิกเป็นประจำ จนเคยตัวกลายเป็นนิสัย

เรารู้จักน้องคนนึงในเวบบอร์ด ร.ร เรารู้สึกว่าน้องเค้ากวนๆดี เป็นสไตล์ที่ไม่เหมือนใคร และไม่ค่อยจะมีใครเหมือน เป็นความรู้สึกปิ๊งแรกๆนี่เอง เราหา อีเมล์น้องเค้ามาได้แล้วคุยกันใน msn ชื่อน้อง พลอย(นามสมมุติ)เค้าอยู่ ร.ร.เดียวกบเราแต่คนละชั้นกัน พลอย อยุ่ ม.2 แน่นอน !! รุ่นพี่ย่อมข่มรุ่นน้องเล่นเป็นธรรดา เราแกล้งน้องเค้าว่าน้องเค้ากวนเราพูดจาไม่ดีน้องพลอยก้หวาดๆ เราเล่นเปลี่ยนเมล์ทิ้งใช้เมลใหม่เข้าไปคุยกับน้องพลอย จาก1วัน ที่คิดว่าคุยเล่นๆ ไปๆมา มันทำให้เราเล่นคอม แชทคุยกับ พลอย ทั้งวัน ล่วง 2 อาทิตย์ เราไม่เคยใส่ใจใครเท่านี้มาก่อนเลย นั่นเป็นความคิดแรกที่ผุดขึ้นในสมองของเรา 1 เดือนผ่านมา เรารู้สึกดีกับน้องพลอย เจอกันที่ ร.ร. เราจะไม่ทักน้องเค้าก่อน ทั้งที่ใจจริงตรงกันข้ามเราอยากคุยอยากเจอหน้า พลอย มาก อาจเป็นเพราะเราสนิทกันมาก ถึงขั้นน้องเค้าด่าเราได้!! ไอ้บ้า มั้ง ทุเรศว่ะ มั้ง เด๋วโดน ซึ่งแต่ก่อนเราจะเคืองมากๆเวลามีคนมาว่าเราแบบนั้น อาจถึงขั้นมีเรื่องมีราวกันได้ ถ้าไม่สนิทกันจริงๆ แต่เราไม่ได้ถือโทษโกรธ พลอย เลยแม้แต่น้อยรู้สึกเป็นกับเองมากขึ้นด้วยซ้ำ เราคุยกับพลอยเรื่อยมา จนวันนึงรู้ว่าพลอยแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่งที่เป็นทอม ชื่อ หมิว เค้าอยู่ ม.5 ขาว สูง น่าตาใช้ได้ เราก้แอบน้อยใจนิดหน่อยแต่ไม่เป็นไรเค้าชอบกันเราควร ดีใจ ไม่ใช่เหรอ?? จากนั้นไม่นาน พี่หมิวกับพลอยก้คบกันเป็นแฟนเราก้อิจฉาอยู่ลึกๆ แต่ก้เป็ฯความสุขของพลอยหนิ เราไม่ควรยุ่ง เกือบเดือนยบ้าง พี่เค้าไม่ได้รัก พลอย หรอกแต่เค้าพยายามที่จะรักแต่ทำไม่ได้จนต้องเลิก จากนั้นเราก้สนิทกันมากขึ้นโดยมีเพื่อนของเราชื่อ แก้ว เป็นตัวพลักดัน สำเร็จ!!!

เรากับพลอยคบกันในฐานะ แฟน แต่!! นิสัยเดิมของเรามันกลับมาเราไม่เทกแคร์เอาใจใส่พลอยเรย...ตอนนั้นเราไม่รู้ตัว! เราทำผิดครั้งใหญ่ พลอย บอกเลิกเรา ทั้งๆทีเราคบกันได้แค่อาทิตย์เดียว เหตุการณ์นั้นทำให้เราโกรธ พลอย มากถึงขั้นมองหน้ากันไม่ติด เราเสียใจมากไม่รู่ว่าเพราะอะไรเราไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน พลอย แอบมาถาม แก้ว ว่าเราเป็นอะไรมากมั๊ย?? แก้วก้บอกตามความเป็นจริง เราเสียใจมาก ไม่เป็นอันทำอะไรเลย แต่เราไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น เฉพาะอย่างยิ่ง พลอย ไม่มีทาง อยู่ที่บ้านเราร้องไห้ทุกวัน เพราะอะไรเราไม่เข้าใจ

1 เดือนผ่านไปเราดีขึ้นกลายเป็นคนเดิมเริ่มกลับไปคุยกับ พลอย แต่ไม่สนิทมากเหมือนเก่าตอนนั้นพลอยมีแฟนใหม่แล้วเราไม่คิดอะไรมากเพราะแฟนคนนี้ของพลอยเรารู้จัก เค้าเป็นทอมชื่อ เเรียนสายอาชีพ เถื่อนๆหน่อย แต่เค้าก้รักพลอยดีรักมากด้วย เวลาก้ผ่านไปครึ่งเดือนกว่าๆ ก้มีเรื่องขึ้นคือว่าพี่ที่พลอยนับถือคนนึงเค้าพึ่งจะรู้ว่าน้องพลอย คบกับ เอ้ ซึ่งพี่เค้าไม่ชอบ เอ้ มาก พี่เค้ายื่นคำขาดให้พลอยเลือกว่าจะเลือกพี่หรือเลือก เอ้ ซึ่งแน่นอน พลอยจำเป็นจะต้องเลิกกับ เอ้ เพราะพี่ เรากับพลอยก้คุยกันมากขึ้นไม่นานเราก้เกือบกลับมาสนิทกัน แต่เราทิ้งระยะห่างไว้ไม่ให้เป็นพี่น้องกันเพราะเราไม่ต้องการแบบนั้น แร้วเราก้ได้รู้ว่ามีทอมคนนึงชื่อเบน มาจีบพลอย มันคล้ายๆว่าพลอยจะชอบมันด้วย เราหนักใจพอสมควรรุ้สึกหึงแต่ทำอะไรไม่ได้พลอยไม่ใช่ของเรา จนล่วงเลยไปพลอยกับเบนคบกับ ตอนนั้นเราไม่ค่อยอยากเล่น m แล้ว พลอยขอเบอร์เราไปแล้วคุยมาคุยเล่นบางบ้างครั้ง วันนึงเราคุยกับพลอยถล้ำลึก จนทำให้พลอยรู้ว่าเราไม่เคยลืมพลอยเลย ดุเหมือนพลอยจะใจอ่อน แต่ปางสายก่อนเพื่อไม่ให้ถล้ำไปมากกว่านี้ แต่ยังงัยไอ้ตัวร้ายก้ยังอยู่ ไอ้เบน นั่นเองเรารู้สึกไม่ชอบมันมากขึ้น มันเป็นเด็กใหม่ อยู่ ม.4 เรากลับมาคุย m กับพลอยอีกเล่นจีบกันจนไอวายร้ายรู้เข้า ว่าเรากับพลอยคุยกันหวานๆ ทั้งทางโทรศัพท์ ทาง m แต่เราไม่เคยโทรหาพลอยก่อน เรารุ้ว่าเค้ายังไม่เลิกกัน เราไม่ควรทำแต่ พลอย เผื่อใจให้เราเอง วันนึงไอวายร้ายมันให้เพื่อนมันมาเรียกเราและพลอยไปคุยด้วย มันคงจะหึงที่เราคุยกับพลอย มากๆมันถามเราว่าคุยโทรศัพท์คัยเป็นคนโทร เราก้บอกตามความจริงแฟนมันนั่นแหละ!! เหมือนมันจะไม่เชื่อเลยถามพลอยดูพลอยก้ยอมรับ มันถึงกับอึ้ง พูดไม่ออก มันจะทำอะไรได้ในเมื่อเราไม่ผิด ที่มันเรียกเรามาก้เพราะจะหาเรื่องเรานั่นแหละแต่เราไม่ได้ทำอะไรหนิมันก้คงเหมือนโดนแทงใจดำ มันก้บอกเราเลิกคุยได้มั๊ย? เราก้บอกได้ (เราไม่ได้เข้าหาแฟนมันนี่หว่า แฟนแกมันเข้าหาเราเองหนิ แฟนไม่รักดีก้เงี่ย) แร้วมันกับพลอยก้ไปคุยกันตามประสามันนั้นแหละโอเคตเรามันไม่เกี่ยวแร้ว

ตั้งแต่นั้นพลอยไม่ค่อยคุยกับเราเท่าไหร่คงเพราะมัน พลอยเปลี่ยนไปมากจริงๆ ไม่คุยกับเราเหมือนก่อนเราไม่ได้กลัวไอบ้านั่นหรอก แต่เราไม่อยากให้พลอยเสียใจเพราะพลอยรักมันมาก เราตีตัวออกห่างพลอยไม่คุยกันนานพลอยพยายามจะทักทายเราก้เฉยๆ มันเฉยๆจริงหนิ เรากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว เราก้อยากให้มันเลิกกันนะ

เราทำได้แค่เพียงนั่งเสียใจที่ปล่อยให้เธอคบมัน แล้วปล่อยวันเวลาผ่านไปจนต้องเสียใจและโด่ยวอยู่คนเดียว