ชายชรา ตอนที่ 1

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ได้มีชายชราที่ไม่เข็ดกับความรักคนหนึ่ง แฝงตัวอยู่ในโลกที่นับวันจะไม่มีซึ่งความรัก..... ความรักที่ชายชราเก็บมาเนิ่นนาน นับวันก็เพิ่มพูนทวีมากขึ้นเรื่อยๆ และอยากจะมอบความรักที่มีนั้นให้กับหญิงคนหนึ่ง ...ซึ่งตอนนี้ยังไม่มีตัวตน..ยิ่งตามหา..มันก็ยิ่งไกลไปทุกที..ครั้นจะหยุดหา..มันก็คงยิ่งยากเข้าไปใหญ่...ดูเป็นคนที่ไม่ขยัน ไม่ไขว่คว้าเกินไป ...ดังนั้นชายชราจึงต้องแบกสังขารที่อ่อนล้าลงเรื่อยๆ ตามหามันต่อไป...แม้จะมองไม่เห็นวี่แววเลยก็ตาม...ช่างน่าสงสารเหลือเกิน ชายชราเจ้ากรรม.นึกสงสารตัวเองขึ้นมาจับใจ.....กรรมอันใดนะที่ทำให้ชายชราผู้นี้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ ชายชรานั่งคิด......คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก เพราะระลึกชาติไม่ได้นี่เอง ชายชราเหมือนจะรู้...แล้วยังงี้จะรู้ได้ไงว่าทำกรรมอะไรมา.....ชายชรานั่งงงอยู่สักพัก..ก่อนที่จะลุกขึ้นและบ่นเบาๆออกมาว่า...ช่างแม่งมันเถอะไม่รู้ก็ไม่รู้..อย่าให้รู้ก็แล้วกัน..! แล้วก็เดินออกจากใต้ต้นไม้ใหญ่โดยไม่เหลียวหลังไปมองอีกเลย..ว่าได้คิดอะไรไว้แล้วคิดไม่ออก....หลายวันผ่านไป...ชายชราคิดในใจอีกครั้งว่าตกลงเราจะอยู่คนเดียวอย่างนี้ไปตลอดชีวิตที่เหลือเลยหรอ ชายชราคิดพลางเดินพลาง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น เป้ใบหนึ่ง ถูกเทออกมา...ชายชรารี่ตามองเพื่อให้เห็นว่าสิ่งที่ถูกเทออกมาจากเป้ใบนั้นคืออะไรเพราะชายชราเกือบจะเหยียบมันแล้วด้วยซ้ำ..ชายชราก้มมองอย่างแปลกใจ เมื่อสายตาที่พร่ามัวบอกให้รู้ว่า ของที่ถูกเทออกจากเป้คือ..ความจริงใจนั่นเอง..ชายชราก้มลงหยิบความจริงใจเหล่านั้น และกวาดสายตาหาเจ้าของเป้ใบนั้น...และแล้วสายตาของชายชราก็มาหยุดที่ชายหนุ่มคนหนึ่ง ซึ่งสายตาของหนุ่มคนนั้นได้จ้องมาที่ชายชราอยู่ก่อนแล้ว...ชายชราถามหนุ่มคนนั้นว่า..เป้และความจริงใจนี้ เป็นของเธอใช่มั้ย..ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้าเบาๆเหมือนหมดแรงใจ...ก่อนที่จะเผยอปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งว่า ..ครับ...ของผมเอง...ชายชราเอาความจริงใจของชายหนุ่มใส่ในเป้ดังเดิม แล้วยื่นให้ชายหนุ่ม ..ชายหนุ่มไม่ยื่นมือไปรับเป้ของตัวเองที่ชายชรากำลังยื่นให้คืน..ชายชราก็พูดขึ้นว่า...เห็นมั้ย..เธอก็ไม่อยากได้ความจริงใจเหมือนกันนั่นแหละ...ชายหนุ่มเงยหน้ามองชายชราอย่างช้าๆ..แล้วพูดขึ้นว่า..ผมจะเอาไปทำไม นั่นมันเป็นความจริงใจของผม ที่ผมมีไว้ให้คนที่รักผมและคนที่ผมรัก..ชายชราพยักหน้าอย่างเข้าใจ.