เมาหรือเหงาเราถึงเป็นแบบนี้ตอนที่หนึ่ง

เรื่องมันเกิดขึ้นจากผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกําลังจะก้าวเข้าสู่วัยกลางคนซึ่งชีวิตผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควรซึ่งดูแล้วไม่ค่อยจะประสบความสําเร็จเท่าไหร่โดยเฉพาะเรื่องความรักจะเริ่มเล่าละนะ

2ปีก่อนหน้านี้ผมเคยมีแฟน แล้วดูหน้าจะเข้ากันได้ดีแต่แล้วเรื่องมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดทุกอย่างตรงกันข้ามชีวิตดําเนินไปอย่างไม่มีจุดหมายอยู่แบบสนุกไปวันวันใช้ชีวิตดื่มกินเที่ยวกับแฟนอยู่เป็นประจําแล้วอยู่ๆก็ต้องเลิกกับแฟนคนนั้นเพราะเหตุผลที่หล่อนบอกกะคือ????????????????(ก....รูนึกในใจว่ามันไม่ได้ตรงไหนวะ.....ถามตลอดว่าไปที่นี่ดีมั๊ย?แ .......ม่งก็บอก ว่าดี กินอย่างนี้มั๊ย แ ......ม่งตอบเหมือนเดิมเลยว่า...ดี ไม่เคยโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น บ้างครั้งหล่อนเองด้วยซ้ำที่เป็นคนเริ่มต้นแต่แล้วอยู่ๆหล่อนก็เดินมาบอกว่า ที่รักเราเลิกกันเถอะ งงงงงงงงง..อยู่พักหนึ่งพอตั้งสติได้....ถามกลับหล่อนไปว่าเพราะอะไร? เราเข้ากันไม่ได้.....ฟังเอาเองนะครับ ที่หลายคนเค้าบอกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เข้าใจยาก ผมรู้แล้วว่าที่เค้าเรียกกันติดปากว่าARTตัวแม่......มันเป็นอย่างไร

แล้วหลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตอยู่บนโลกอันงดงามแห่งนี้แบบตัวคนเดียว(เอ่อจะว่าตัวคนเดียวบนโลกนี้ก็ไม่หน้าจะใช่ เพราะยังเพื่อนๆที่บางทีก็แสดงบทบาทเป็นกองหน้ามั่งละ กองหลังบ้างล่ะแล้วแต่สถานการ ค่อยกำกับดูแลอยู่ข้างๆ)ใช้ชีวิตอยู่อย่างนี้เป็นเวลาเกือบ2ปี(แบบคลาสโนว่า)แต่แล้วความรู้สึกก็เริ่มเปลี่ยน.......ดื่ม กิน เที่ยวทุกวันพอได้หายเหงา.....เพื่อนๆก็อยู่กันได้ไม่ทุกวันที่หนักกว่าเพื่อนบางคนมันก็ทำร้ายหัวใจดวงน้อยของผมด้วยการพาแฟนมั่งล่ะ กิก๊มั่งล่ะ มาให้เราเห็นตลอดเวลาแต่ทำเหมื่อนหวังดี(กลัวก...รูเหงาพามาให้อยากแล้วมันก็พากลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น)แต่แล้ววันแห่งหายนะ วันสิ้นโลก วันที่ดวงชะตาถึงจุดต่ำสุดก็มาถึง

10 ธันวาคม ค.ศ.2008 เวลา15.00น.ณ.ร้านอาหารแห่งหนึ่งวันนี้เป็นวันหยุดส่วนตัวเพื่อนสาวคนสนิท(สนิท.......มากกกกกกกกก)ได้ชวนกันออกมาดื่มสังสรรค์ประจำวันแต่ที่แปลกกว่าทุกวันก็คือ......ขณะที่เดินเข้าร้านที่นัดหมายสายตาของผมมองกวาดไปทั่วๆร้านและแล้วดอกไม้ในใจก็เบ่งบานเพื่อนสาวที่นัดกันไว้ก็ได้นำพาผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วยเธอสวยงดงามน่ารักสุดจะบรรยาได้ในขณะนั่มขึ้นๆและเพิ่มมากยิ่งขึ้นทุกคำที่เธอพูดออกมาสายตาที่เธอมองมายังผมบวกกับร้อยยิ้มและเสียงหัวเราะทำให้หัวใจที่แห้งเฉาปานว่าเหมือนจะขาดน้ำมาหล่อเลี้ยงมาแรมปีไกล้จะขาดใจตายก็กลับสดใสเหมือนได้น้ำทิพย์จากสวรรค์มาหล่อเลี้ยงให้ชุ่มชื่นสดใสขึ้นมายิ่งใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานมากเท่าไหร่ยิ่งรูสึกว่าต่อจากนี้คงจะไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดียวอีกแล้ว

จากนั้นการสนทนาก็เริ่มบ่งบอกถึงความไกล้ชิดที่จะสานสัมพันธ์ให้เพิ่มมากขึ้นไปอีกระดับเพราะเปลียนบรรยากาศจากสถานที่ๆหนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งความเข้มข้นในการทีสานสัมพันธ์ก็มากยิ่งขึ้น(สุราดี ดนตรีไพเราะ พร้อมบรรยากาศบวกกับเพื่อนสนิทที่รู้ใจ ทำให้เกิดความสุขแบบทะลักทะล้น จนลืมความเหงา)ยิ่งดื่มยิ่งดึกยิ่งทำให้ความรู้สึกเตลิดล่องลอยไปแบบไร้ขีดจำกัด จนเธอคนนั้นไม่สามารถขับรถกลับได้ด้วยตัวเอง.........ด้วยความเป็นห่วงผมอาสาขับรถพาเธอกลับบ้านเพราะเป็นเส้นทางที่ต้องผ่านทางเดียวกันอยู่แล้ว......ทุกคนแยกย้ายกันด้วยความเมาความสนุกแบบไร้สติ.......................เรื่องราวที่จะเล่าจากตรงนี้ไปบางคนอาจมีทัศนะคติที่ดีหรือไม่ดีขึ้นอยู่กับวิจารญานของผู้อ่าน

ขณะที่ขับรถกลับบ้าน(อยู่กันสองคนในรถ)การสนทนาที่เป็นแบบส่วนตัวก็เริ่มขึ้น.....มีการที่จะคุยถึงชีวิตที่ผ่านมาของแต่ละคนว่าผ่านอะไรในชีวิตบ้างยิ่งคุยยิ่งเห็นใจกันและกันมากขึ้นและมากขึ้นเลื่อยๆบวกกับบรรยากาศที่เป็นส่วนตัวจริงๆและแล้วเราตกลงกันที่จะไปหาที่ดื่มต่อเพื่อคุยกัน(อาพาร์ทเมนต์ของผมเอง)ซึ่งขณะที่ไปถึงณ.จุดหมายผมถามถึงความแน่ใจอีกครั้งว่าต้องการจะคุยหรือดื่มต่อที่นี่หรือไม่คำตอบคือได้จากนั้นความสัมพันธ์ของเราทั้งสองพัฒนาอย่างรวดเร็วและข้ามขั้นตอน

จากเพื่อนแล้วขาม้ขั้นตอนการเรียนรู้ที่เรียกว่าแฟนกลายเป็นคู่รักภายในเวลาอันรวดเร็วและแล้วตามเรื่องราวที่ผู้อ่านกำคิดก็ได้เกิดขึ้น..........จะเป็นด้วยความรัก........ความเหงา..........หรือขาดสติเพราะความเมาก็ตาม.....ที่ทำให้เกิดเหตูการณ์ตรงนี้ขึ้น

สำหรับผมในช่วงเวลาขณะนั้นมีความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างมากแบบที่ไม่เคยรู้สึกดีอย่างนี้มาก่อน.....เป็นความประทับใจที่มีให้กลับคนๆหนึ่งแบบไม่เคยให้ใครมาก่อนสรุปว่าผมตกหลุมรักเธอแบบ..............เรื่องราวทั้งหมดน่าจะจบลงด้วยความสุขในคืนอันแสนหวาน

แต่แล้วเช้าวันใหม่ผมตื่นขึ้นทั้งที่เธอยังอยู่ในอ้อมกอดเป็นเช้าที่เบ่งบานมากเราเริ่มแสดงออกถึงความรักซึ่งกันและกันแต่คราวนี้เรามีสติด้วยกันทั้งคู่ขณะที่เรากำลังแสดงความรักซึงกันและกันอยู่นั้นเธอเริ่มน้ำตาคลออย่างเห็นได้ชัดทุกสิ่งทุกอย่างหยุดลงณ.วินาทีนั้น

เป็นอะไรหรือเปล่า........คำถามจากผม./.......ตัวเองรู้มั๊ยว่าSEXเกิดขึ้นกับร่างกายแต่ความรักนะมันอยู่ข้างในหัวใจ/เพราะคำพูดนี้ผมถึงได้เข้าใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นความต้องการของร่างกายเป็นธรรมชาติขของมนุษย์ที่จักต้องมีความต้องการเรื่องแบบนี้.............หลังจากเช้าวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยและคงตลอดไป

สำหรับผมแล้วคิดว่าเป็นความผิดครั้งที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตของผมเลยทีเดียวการที่ตัดสินใจอะไรไวเกินไปมักจะเป็นข้อเสียมากกว่าข้อดีจากวันั้นถึงวันนี้ผมกลับทรมานการกระทำของตัวผมมากความรักของผมทำให้ผมต้องเสียเพื่อนที่ดีๆอย่างธอไป............อย่างที่ไม่มีโอกาศที่จะกล่าวคำว่าขอโทษ.........ถ้าย้อนเวลาได้ผมจะรักคุณแบบเพื่อนที่ดี............อย่างน้อยผมก็ยังได้อยู่ข้างคุณตลอดไป...