ดาวน์โหลดสนุกแอปฟรี
Email
ชมพู่แก้มแหม่ม ตอนที่ 15
ชมพู่เข็นรถเข็นให้จอร์จนั่งมาตามทาง โดยมีรำพึงเดินขนาบมาด้วย จอร์จยังคงหัวเราะอารมณ์ดีบอกว่าท่าทางเสนาะจะชอบชมพู่จริงๆ รำพึงเห็นชมพู่กับจอร์จอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขก็นึกเสียดายที่ไอช่าไม่อยู่ด้วย ระหว่างนั้นอธิคมวิ่งหน้าตื่นมาบอกทั้งสามว่าเขามีข่าวไอช่ามาบอก
จากนั้นอธิคมก็รีบบึ่งรถพาชมพู่ออกไปตามไอช่า โดยเล่าให้ฟังว่าช่างซ่อมรถเจอไอช่ากับอาคม
"เราจะกลับไปทันพ่อ ใช่มั้ย"
"ทันสิ ต้องทัน"
"แล้วนายรู้เหรอว่าจะไปตามไอช่าได้ที่ไหน"
ยังไม่ทันที่อธิคมจะพูดอะไร เพื่อนของเขาก็โทรมาบอกว่าไอช่ากับอาคมกำลังจะเดินทางไปอังกฤษในวันนี้ อธิคมกับชมพู่จึงรีบขับรถไปที่สนามบิน ทันได้เจออาคมกับไอช่าพอดี พี่น้องสองคู่ต่างแยกไปคุยคนละมุม
"เมื่อไหร่แกจะเลิกทำอะไรตามใจตัวเองซะทีวะ" อธิคมต่อว่า
"ผมทำตามอุดมการณ์มากกว่า ก็เหมือนพี่ที่มีอุดมการณ์ขุดดินทำนาไง"
"แบบที่แกทำเขาไม่ได้เรียกว่าอุดมการณ์ แต่มันเป็นการเอาแต่ใจตัวเอง แล้วก็เห็นแก่ตัวอย่างที่สุด"
"เห็นแก่ตัวยังไง พี่อธิพูดให้ดีๆ นะ"
"จะทำอะไรเคยคิดถึงจิตใจพ่อแม่บ้างมั้ย นึกอยากจะไปเรียนต่อเมืองนอกก็แบมือขอ นึกอยากจะเปิดร้านอินเตอร์เน็ตก็แบมือขอ อยากได้อะไรพ่อแม่ก็บันดาลให้"
"ก็ผม..."
"แล้วจู่ๆ นึกเบื่อขึ้นมา แกก็จะทิ้งทุกอย่างไปเหมือนเด็กเบื่อของเล่น แกเคยนึกถึงหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่บ้างมั้ย"
"ก็ผมเบื่อ อยู่ที่นั่นผมไม่มีอนาคต"
"อนาคตอยู่ที่แกต้องสร้างมันกับมือ ถามหน่อย ที่ผ่านมานอกจากแกจะโทษสิ่งรอบข้างแล้ว แกเคยทำมันเต็มที่รึยัง"
อาคมถอนใจด้วยความอึดอัดแต่จนด้วยเหตุผลที่จะโต้แย้ง ด้านไอช่าก็พูดกับชมพู่ด้วยความโมโห
"แล้วเธอมายุ่งอะไรกับฉันด้วย ฉันไปไหนมันก็เรื่องของฉัน เธอไม่เกี่ยว หลีกไป !"
ไอช่าจะเดินหนี แต่ชมพู่ขยับเข้าขวางไว้
"เอ๊ะ นี่มันยังไงกัน อยากมีเรื่องใช่มั้ย"
"ฉันไม่อยากยุ่งกับเด็กเหลือขออย่างเธอนักหรอกนะ ถ้าไม่ใช่ต้องมาทำหน้าที่ของลูก"
ไอช่ายิ้มเยาะ "อ๋อ นี่ยอมรับแล้วเหรอว่าแด๊ดดี้เป็นพ่อน่ะ แหม ทีเมื่อก่อนทำรังเกียจ แต่เสียใจนะฉันไม่นับเธอเป็นพี่"
"นั่นมันเรื่องของเธอ แต่ยังไงวันนี้ฉันต้องพาเธอกลับไป"
ชมพู่คว้าแขนไอช่าแน่น ไอช่าพยายามดิ้น
"ไอช่าฟังฉันหน่อยได้มั้ย"
"ไม่ฟัง ฉันจะไปตามฝันที่ฉันอยากเป็น เครื่องกำลังจะออกแล้วหลีกไป"
ไอช่าสะบัดมือหลุดจากชมพู่ผลักชมพู่จนเสียหลัก ชมพู่ตัดสินใจพูดทันทีด้วยเสียงสั่นเครือ
"แต่พ่อกำลังจะตายนะไอช่า" ไอช่าชะงักด้วยความตกใจ
รำพึงเดินไปมาอย่างกระวนกระวายอยากจะให้ไอช่ามาทันดูใจจอร์จ ขณะนั้นจอร์จออกมาจากห้องน้ำ เปิดดูแผลผ่าไส้ติ่งซึ่งใกล้หายแล้ว เขามองของเยี่ยม ซึ่งเป็นพวกพระ ทั้งสร้อยพระ พระพุทธรูป พวงมาลัยแล้วขำที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังจะตาย ทุกคนเข้ามาในห้อง ยิ้มให้กำลังใจเพื่อให้จอร์จไปสู่วาระสุดท้ายอย่างสงบ กำนันเงินกระซิบทุกคน
"ใบหน้ามีเลือดฝาด ร่างกายแข็งแรงเหมือนคนปกติ นี่แหละสัญญาณสุดท้าย ก่อนที่วิญญาณละสังขาร"
จอร์จกระแอม รำพึงกับสายใจตกใจคิดว่าจอร์จใกล้ไปเต็มที เอมอรจึงเรียกสนองให้หยิบสา้องให้จอร์จ สายใจเอาพวงมาลัยใส่มือจอร์จ
"แล้วลูกล่ะรำพึง"
"ฉันผิดเองที่พรากเธอกับลูก แต่จอร์จไม่ต้องเป็นกังวลนะ ฉันจะดูแลชมพู่และไอช่าอย่างดี"
ชมพู่รีบพาไอช่าเข้ามาหาจอร์จ เจออธิคมและกำนันเงินอยู่หน้าห้อง กำนันเงินบอกให้ไอช่าเข้มแข็ง ไอช่ายิ่งใจเสีย ไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป ได้แต่ยืนร้องไห้โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ชมพู่กลัวว่าจอร์จจะได้ยินจึงดึงไอช่ามาคุยอีกมุมหนึ่ง ไอช่าร้องไห้โฮ
"ถ้าไม่มีแด๊ดดี้ แล้วไอช่าจะอยู่ยังไง ไอช่าไม่มีใครอีกแล้ว โฮ"
"มีสิไอช่า ก็พี่ไง"
ไอช่ามองผ่านม่านน้ำตา ในยามคับขัน ชมพู่จับมือไอช่าไว้
"ฉัน เอ่อ พี่ยังอยู่นะ ป้ารำพึงด้วย ไอช่าต้องเข้มแข็งเพื่อจอร์จ"
"แด๊ดดี้ ไม่สิ พ่อ พ่อรอให้เธอ เอ่อ พี่ชมพู่เรียกพ่อมาตลอดชีวิต"
"ตอนนี้อาจเป็นเวลาสุดท้ายแล้ว พี่ก็ไม่อยากให้เขาจากไปอย่างมีห่วงกังวล ดังนั้นไอช่าต้องไม่ร้องไห้ ให้พ่อจำได้แต่รอยยิ้มของเรา"
"พี่ชมพู่จะอยู่ข้างๆ ไอช่าใช่ไหม"
"ครอบครัวต้องมีกันและกันไม่ใช่เหรอ"
ไอช่าอุ่นใจ ยิ้มปาดน้ำตา ทั้งสองพากันเข้าไปหาจอร์จ จอร์จดีใจมากที่ไอช่ากลับมา รำพึงพยักหน้าให้ชมพู่เข้าไปหาพ่อและน้อง ชมพู่ลดทิฐิลงแล้ว แต่ยังอึกอักเขินเพราะไม่เคยอ่อนให้ใครมาก่อน
"พ่อ คือ ชมพู่"
"พ่อไม่เคยทำตัวเป็นพ่อที่ดีของชมพู่เลย แต่ต่อไปนี้พ่อจะทุ่มเทเพื่อลูกทั้งสองคน เพราะหมอบอกว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ได้อีก"
ชมพู่ปิดปากจอร์จ "ไม่ค่ะ ไม่ ชมพู่ต่างหากที่ไม่เคยเป็นลูกที่ดี ต่อไปนี้ชมพู่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ดูแลพ่อให้ดีที่สุด"
"ชมพู่ลูกพ่อ พ่อรักลูก รักมากที่สุด พ่อดีใจที่ครอบครัวเราพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที"
จอร์จโอบชมพู่และไอช่าตื้นตันใจที่ลูกเข้าใจตนเอง โดยลืมไปว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะเรื่องเข้าใจผิด
เสนาะและหวานช่วยกันแบกโลงมาตั้งใกล้ห้องจอร์จ สักครู่หมอเจ้าของไข้จอร์จเดินมา บุรุษพยาบาลเข็นเตียงศพหนึ่งซึ่งมีผ้าคลุมตามมา เสนาะคิดว่าเป็นศพจอร์จจึงเข้าไปกราบแทบเท้า แต่พอเห็นหน้าก็ตกใจที่ไม่ใช่จอร์จ หมอสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอรู้ว่าว่าทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าจอร์จเป็นมะเร็งก็รีบเข้าไปบอกกับทุกคน
รำพึงรู้ว่าโดนจอร์จหลอกก็ซ้อมจอร์จซะน่วมปางตาย กำนันเงินซึ่งเป็นต้นเรื่องก็โดนทุกคนเล่นงานไม่น้อยเหมือนกัน ด้านเอมอรก็เสียฟอร์มมากที่หลงไปญาติดีกับรำพึงแต่กลับถูกหลอก จึงลากลูกกับสามีกลับบ้านและเริ่มใช้กฎเหล็กห้ามคนในบ้านไปตอแยกับบ้านรำพึงอีก
คืนนั้นหลังจากถูกรำพึงซ้อมหนัก จอร์จนอนร้องครวญครางอยู่ในบ้าน ชมพู่ถือปิ่นโตอาหารมากับโต้งบอกกับไอช่าว่าเธอเอามาให้ไอช่า แต่ไม่ได้เผื่อคนอื่น แล้วก็กลับไป ไอช่ามองอาหารในปิ่นโตเห็นมีโจ๊กด้วยก็รู้ว่าชมพู่เอามาเผื่อจอร์จ แต่แกล้งทำปากแข็ง
หลังจากที่รู้ว่าจอร์จไม่ได้เป็นอะไร ไอช่าก็คิดจะไปจากบางแก้มปลั่งอีก แต่บอกกับจอร์จว่าเธอยังไม่ไปในตอนนี้เพราะจอร์จยังไม่หายดีนัก
"ไอช่า ถ้าลูกจะไปจริงๆ ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน พ่อก็ไม่ว่า เรามีกันอยู่สองคนเท่านั้น ถึงไอช่าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่พ่อก็รักไอช่าเหมือนแก้วตาดวงใจของพ่อจริงๆ"
"ใชดี้คนเดียว"
ไอช่าอึ้ง ความหลังในอดีตผุดขึ้นมา วันนั้นเมื่อแม่ของเธอตายจากไป จอร์จซึ่งเป็นอาก็ยื่นมือเข้ามารับอุปการะเธอในฐานะลูกสาว ไอช่าบอกว่าเธอยังรักจอร์จเสมอ แต่เธอก็ยังไม่เห็นด้วยกับการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไม่ดิ้นรนที่บางแก้มปลั่ง จอร์จยืนยันว่าเขาจะทำให้ไอช่าเห็นว่านี่แหละคือสิ่งเหมาะสมที่สุด
รำพึงขับรถอีแต๋นมาพร้อมชมพู่ สายใจและโต้ง ผ่านชาวบ้าน รำพึงจอดรับให้ร่วมทางไปด้วย จนไปถึงศาลาแห่งหนึ่งซึ่งขณะนั้นอธิคม กำนันเงิน และเกษมกำลังแจกเมล็ดพืชให้กับชาวบ้าน จอร์จเดินกระเผลกมาหาทั้งสามคน บอกว่าเขามีเรื่องกลุ้มใจคือเขากำลังหาทางให้ไอช่ารู้สึกรักการใช้ชีวิตที่บางแก้มปลั่ง แต่ไม่รู้จะให้ใครไปพูดดี ขณะนั้นทั้งสี่เห็นรำพึงจอดรถให้ชาวบ้านลง โดยชาวบ้านให้ผลไม้บ้าง ขนมบ้าง กับข้าวบ้างเพื่อตอบแทนน้ำใจ
"นั่นไงครับ น้ำใจ ไอช่าน่าจะได้เห็นแบบนี้" อธิคมบอก
ทั้งสี่คนเดินดาหน้าเข้าไปขวางรถรำพึงกับชมพู่ สองป้าหลานชักสีหน้าไม่พอใจ
"ไอ้นมเย็น ขวางทางอย่างนี้ ไม่เคยตายใช่ไหม"
"พวกเรามาดีนะชมพู่ คุณจอร์จพ่อของเธอมีเรื่องอยากให้ช่วย"
"ไหนพ่อฉัน ไหน คนไหนวะ"
"โธ่ ชมพู่ ช่วยพ่อหน่อยนะ คราวนี้ถ้าไม่ได้ชมพู่กับรำพึงช่วย พ่อคงไม่เหลือใคร ไอช่าไม่รักที่นี่ พ่ออยากให้ทุกคนช่วยกันทำให้ไอช่าเปลี่ยนใจมารักที่นี่ อยากอยู่ที่นี่"
"คนน่ะ เปลี่ยนไม่ได้หรอก ขนาดตัวเองยังเปลี่ยนตัวเองไม่ได้เลย ประสาอะไรจะไปบังคับใจคนอื่น"
รำพึงพูดแล้วเข้าเกียร์ขับรถออกไป ทั้งสี่ไม่ยอมแพ้ รีบวิ่งตามไป รำพึงแกล้งเบรครถ ทั้งสี่วิ่งตามมาหยุดไม่ทันหน้าทิ่มท้ายรถ หงายหลังผึ่งไปกอง รำพึงเดินมาเขี่ยดู ยิ้มอย่างเหนือกว่า
"ฉันจะบอกให้ เปลี่ยนใจคนน่ะ ทำยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลก แต่โน้มน้าวใจโดยการทำให้ดูต่างหากถึงจะได้ผล ทางออกจะสว่าง ไม่น่าตาบอดเล้ย"
รำพึงและพวกขับรถออกไปอย่างเย้ยๆ อธิคม เกษม จอร์จ และกำนันเงินฟังแล้วเริ่มคิดได้
จากนั้นอธิคมก็รีบบึ่งรถพาชมพู่ออกไปตามไอช่า โดยเล่าให้ฟังว่าช่างซ่อมรถเจอไอช่ากับอาคม
"เราจะกลับไปทันพ่อ ใช่มั้ย"
"ทันสิ ต้องทัน"
"แล้วนายรู้เหรอว่าจะไปตามไอช่าได้ที่ไหน"
ยังไม่ทันที่อธิคมจะพูดอะไร เพื่อนของเขาก็โทรมาบอกว่าไอช่ากับอาคมกำลังจะเดินทางไปอังกฤษในวันนี้ อธิคมกับชมพู่จึงรีบขับรถไปที่สนามบิน ทันได้เจออาคมกับไอช่าพอดี พี่น้องสองคู่ต่างแยกไปคุยคนละมุม
"เมื่อไหร่แกจะเลิกทำอะไรตามใจตัวเองซะทีวะ" อธิคมต่อว่า
"ผมทำตามอุดมการณ์มากกว่า ก็เหมือนพี่ที่มีอุดมการณ์ขุดดินทำนาไง"
"แบบที่แกทำเขาไม่ได้เรียกว่าอุดมการณ์ แต่มันเป็นการเอาแต่ใจตัวเอง แล้วก็เห็นแก่ตัวอย่างที่สุด"
"เห็นแก่ตัวยังไง พี่อธิพูดให้ดีๆ นะ"
"จะทำอะไรเคยคิดถึงจิตใจพ่อแม่บ้างมั้ย นึกอยากจะไปเรียนต่อเมืองนอกก็แบมือขอ นึกอยากจะเปิดร้านอินเตอร์เน็ตก็แบมือขอ อยากได้อะไรพ่อแม่ก็บันดาลให้"
"ก็ผม..."
"แล้วจู่ๆ นึกเบื่อขึ้นมา แกก็จะทิ้งทุกอย่างไปเหมือนเด็กเบื่อของเล่น แกเคยนึกถึงหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่บ้างมั้ย"
"ก็ผมเบื่อ อยู่ที่นั่นผมไม่มีอนาคต"
"อนาคตอยู่ที่แกต้องสร้างมันกับมือ ถามหน่อย ที่ผ่านมานอกจากแกจะโทษสิ่งรอบข้างแล้ว แกเคยทำมันเต็มที่รึยัง"
อาคมถอนใจด้วยความอึดอัดแต่จนด้วยเหตุผลที่จะโต้แย้ง ด้านไอช่าก็พูดกับชมพู่ด้วยความโมโห
"แล้วเธอมายุ่งอะไรกับฉันด้วย ฉันไปไหนมันก็เรื่องของฉัน เธอไม่เกี่ยว หลีกไป !"
ไอช่าจะเดินหนี แต่ชมพู่ขยับเข้าขวางไว้
"เอ๊ะ นี่มันยังไงกัน อยากมีเรื่องใช่มั้ย"
"ฉันไม่อยากยุ่งกับเด็กเหลือขออย่างเธอนักหรอกนะ ถ้าไม่ใช่ต้องมาทำหน้าที่ของลูก"
ไอช่ายิ้มเยาะ "อ๋อ นี่ยอมรับแล้วเหรอว่าแด๊ดดี้เป็นพ่อน่ะ แหม ทีเมื่อก่อนทำรังเกียจ แต่เสียใจนะฉันไม่นับเธอเป็นพี่"
"นั่นมันเรื่องของเธอ แต่ยังไงวันนี้ฉันต้องพาเธอกลับไป"
ชมพู่คว้าแขนไอช่าแน่น ไอช่าพยายามดิ้น
"ไอช่าฟังฉันหน่อยได้มั้ย"
"ไม่ฟัง ฉันจะไปตามฝันที่ฉันอยากเป็น เครื่องกำลังจะออกแล้วหลีกไป"
ไอช่าสะบัดมือหลุดจากชมพู่ผลักชมพู่จนเสียหลัก ชมพู่ตัดสินใจพูดทันทีด้วยเสียงสั่นเครือ
"แต่พ่อกำลังจะตายนะไอช่า" ไอช่าชะงักด้วยความตกใจ
รำพึงเดินไปมาอย่างกระวนกระวายอยากจะให้ไอช่ามาทันดูใจจอร์จ ขณะนั้นจอร์จออกมาจากห้องน้ำ เปิดดูแผลผ่าไส้ติ่งซึ่งใกล้หายแล้ว เขามองของเยี่ยม ซึ่งเป็นพวกพระ ทั้งสร้อยพระ พระพุทธรูป พวงมาลัยแล้วขำที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังจะตาย ทุกคนเข้ามาในห้อง ยิ้มให้กำลังใจเพื่อให้จอร์จไปสู่วาระสุดท้ายอย่างสงบ กำนันเงินกระซิบทุกคน
"ใบหน้ามีเลือดฝาด ร่างกายแข็งแรงเหมือนคนปกติ นี่แหละสัญญาณสุดท้าย ก่อนที่วิญญาณละสังขาร"
จอร์จกระแอม รำพึงกับสายใจตกใจคิดว่าจอร์จใกล้ไปเต็มที เอมอรจึงเรียกสนองให้หยิบสา้องให้จอร์จ สายใจเอาพวงมาลัยใส่มือจอร์จ
"แล้วลูกล่ะรำพึง"
"ฉันผิดเองที่พรากเธอกับลูก แต่จอร์จไม่ต้องเป็นกังวลนะ ฉันจะดูแลชมพู่และไอช่าอย่างดี"
ชมพู่รีบพาไอช่าเข้ามาหาจอร์จ เจออธิคมและกำนันเงินอยู่หน้าห้อง กำนันเงินบอกให้ไอช่าเข้มแข็ง ไอช่ายิ่งใจเสีย ไม่กล้าเปิดประตูเข้าไป ได้แต่ยืนร้องไห้โทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ชมพู่กลัวว่าจอร์จจะได้ยินจึงดึงไอช่ามาคุยอีกมุมหนึ่ง ไอช่าร้องไห้โฮ
"ถ้าไม่มีแด๊ดดี้ แล้วไอช่าจะอยู่ยังไง ไอช่าไม่มีใครอีกแล้ว โฮ"
"มีสิไอช่า ก็พี่ไง"
ไอช่ามองผ่านม่านน้ำตา ในยามคับขัน ชมพู่จับมือไอช่าไว้
"ฉัน เอ่อ พี่ยังอยู่นะ ป้ารำพึงด้วย ไอช่าต้องเข้มแข็งเพื่อจอร์จ"
"แด๊ดดี้ ไม่สิ พ่อ พ่อรอให้เธอ เอ่อ พี่ชมพู่เรียกพ่อมาตลอดชีวิต"
"ตอนนี้อาจเป็นเวลาสุดท้ายแล้ว พี่ก็ไม่อยากให้เขาจากไปอย่างมีห่วงกังวล ดังนั้นไอช่าต้องไม่ร้องไห้ ให้พ่อจำได้แต่รอยยิ้มของเรา"
"พี่ชมพู่จะอยู่ข้างๆ ไอช่าใช่ไหม"
"ครอบครัวต้องมีกันและกันไม่ใช่เหรอ"
ไอช่าอุ่นใจ ยิ้มปาดน้ำตา ทั้งสองพากันเข้าไปหาจอร์จ จอร์จดีใจมากที่ไอช่ากลับมา รำพึงพยักหน้าให้ชมพู่เข้าไปหาพ่อและน้อง ชมพู่ลดทิฐิลงแล้ว แต่ยังอึกอักเขินเพราะไม่เคยอ่อนให้ใครมาก่อน
"พ่อ คือ ชมพู่"
"พ่อไม่เคยทำตัวเป็นพ่อที่ดีของชมพู่เลย แต่ต่อไปนี้พ่อจะทุ่มเทเพื่อลูกทั้งสองคน เพราะหมอบอกว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ได้อีก"
ชมพู่ปิดปากจอร์จ "ไม่ค่ะ ไม่ ชมพู่ต่างหากที่ไม่เคยเป็นลูกที่ดี ต่อไปนี้ชมพู่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ดูแลพ่อให้ดีที่สุด"
"ชมพู่ลูกพ่อ พ่อรักลูก รักมากที่สุด พ่อดีใจที่ครอบครัวเราพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที"
จอร์จโอบชมพู่และไอช่าตื้นตันใจที่ลูกเข้าใจตนเอง โดยลืมไปว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะเรื่องเข้าใจผิด
เสนาะและหวานช่วยกันแบกโลงมาตั้งใกล้ห้องจอร์จ สักครู่หมอเจ้าของไข้จอร์จเดินมา บุรุษพยาบาลเข็นเตียงศพหนึ่งซึ่งมีผ้าคลุมตามมา เสนาะคิดว่าเป็นศพจอร์จจึงเข้าไปกราบแทบเท้า แต่พอเห็นหน้าก็ตกใจที่ไม่ใช่จอร์จ หมอสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พอรู้ว่าว่าทุกคนเข้าใจผิดคิดว่าจอร์จเป็นมะเร็งก็รีบเข้าไปบอกกับทุกคน
รำพึงรู้ว่าโดนจอร์จหลอกก็ซ้อมจอร์จซะน่วมปางตาย กำนันเงินซึ่งเป็นต้นเรื่องก็โดนทุกคนเล่นงานไม่น้อยเหมือนกัน ด้านเอมอรก็เสียฟอร์มมากที่หลงไปญาติดีกับรำพึงแต่กลับถูกหลอก จึงลากลูกกับสามีกลับบ้านและเริ่มใช้กฎเหล็กห้ามคนในบ้านไปตอแยกับบ้านรำพึงอีก
คืนนั้นหลังจากถูกรำพึงซ้อมหนัก จอร์จนอนร้องครวญครางอยู่ในบ้าน ชมพู่ถือปิ่นโตอาหารมากับโต้งบอกกับไอช่าว่าเธอเอามาให้ไอช่า แต่ไม่ได้เผื่อคนอื่น แล้วก็กลับไป ไอช่ามองอาหารในปิ่นโตเห็นมีโจ๊กด้วยก็รู้ว่าชมพู่เอามาเผื่อจอร์จ แต่แกล้งทำปากแข็ง
หลังจากที่รู้ว่าจอร์จไม่ได้เป็นอะไร ไอช่าก็คิดจะไปจากบางแก้มปลั่งอีก แต่บอกกับจอร์จว่าเธอยังไม่ไปในตอนนี้เพราะจอร์จยังไม่หายดีนัก
"ไอช่า ถ้าลูกจะไปจริงๆ ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน พ่อก็ไม่ว่า เรามีกันอยู่สองคนเท่านั้น ถึงไอช่าจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่พ่อก็รักไอช่าเหมือนแก้วตาดวงใจของพ่อจริงๆ"
"ใชดี้คนเดียว"
ไอช่าอึ้ง ความหลังในอดีตผุดขึ้นมา วันนั้นเมื่อแม่ของเธอตายจากไป จอร์จซึ่งเป็นอาก็ยื่นมือเข้ามารับอุปการะเธอในฐานะลูกสาว ไอช่าบอกว่าเธอยังรักจอร์จเสมอ แต่เธอก็ยังไม่เห็นด้วยกับการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไม่ดิ้นรนที่บางแก้มปลั่ง จอร์จยืนยันว่าเขาจะทำให้ไอช่าเห็นว่านี่แหละคือสิ่งเหมาะสมที่สุด
รำพึงขับรถอีแต๋นมาพร้อมชมพู่ สายใจและโต้ง ผ่านชาวบ้าน รำพึงจอดรับให้ร่วมทางไปด้วย จนไปถึงศาลาแห่งหนึ่งซึ่งขณะนั้นอธิคม กำนันเงิน และเกษมกำลังแจกเมล็ดพืชให้กับชาวบ้าน จอร์จเดินกระเผลกมาหาทั้งสามคน บอกว่าเขามีเรื่องกลุ้มใจคือเขากำลังหาทางให้ไอช่ารู้สึกรักการใช้ชีวิตที่บางแก้มปลั่ง แต่ไม่รู้จะให้ใครไปพูดดี ขณะนั้นทั้งสี่เห็นรำพึงจอดรถให้ชาวบ้านลง โดยชาวบ้านให้ผลไม้บ้าง ขนมบ้าง กับข้าวบ้างเพื่อตอบแทนน้ำใจ
"นั่นไงครับ น้ำใจ ไอช่าน่าจะได้เห็นแบบนี้" อธิคมบอก
ทั้งสี่คนเดินดาหน้าเข้าไปขวางรถรำพึงกับชมพู่ สองป้าหลานชักสีหน้าไม่พอใจ
"ไอ้นมเย็น ขวางทางอย่างนี้ ไม่เคยตายใช่ไหม"
"พวกเรามาดีนะชมพู่ คุณจอร์จพ่อของเธอมีเรื่องอยากให้ช่วย"
"ไหนพ่อฉัน ไหน คนไหนวะ"
"โธ่ ชมพู่ ช่วยพ่อหน่อยนะ คราวนี้ถ้าไม่ได้ชมพู่กับรำพึงช่วย พ่อคงไม่เหลือใคร ไอช่าไม่รักที่นี่ พ่ออยากให้ทุกคนช่วยกันทำให้ไอช่าเปลี่ยนใจมารักที่นี่ อยากอยู่ที่นี่"
"คนน่ะ เปลี่ยนไม่ได้หรอก ขนาดตัวเองยังเปลี่ยนตัวเองไม่ได้เลย ประสาอะไรจะไปบังคับใจคนอื่น"
รำพึงพูดแล้วเข้าเกียร์ขับรถออกไป ทั้งสี่ไม่ยอมแพ้ รีบวิ่งตามไป รำพึงแกล้งเบรครถ ทั้งสี่วิ่งตามมาหยุดไม่ทันหน้าทิ่มท้ายรถ หงายหลังผึ่งไปกอง รำพึงเดินมาเขี่ยดู ยิ้มอย่างเหนือกว่า
"ฉันจะบอกให้ เปลี่ยนใจคนน่ะ ทำยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลก แต่โน้มน้าวใจโดยการทำให้ดูต่างหากถึงจะได้ผล ทางออกจะสว่าง ไม่น่าตาบอดเล้ย"
รำพึงและพวกขับรถออกไปอย่างเย้ยๆ อธิคม เกษม จอร์จ และกำนันเงินฟังแล้วเริ่มคิดได้
