ละครนางทาส

ณกรุงรัตนโกสินทร์สยามประเทศ ปีมะเมียสัมฤทธิศก จุลศักราช 1284 หรือพุทธศักราช 2425 เป็นปีที่ 18 ในแผ่นดินพระบาทสมเด็จพระปรมินทร์มหาจุฬาลงกรณ์ รัชกาลที่ 5 เย็นสาวน้อยหน้าตาสะสวยผิวพรรณดีวัย 15 เป็นลูกสาวของพ่อยิ่งที่ขี้เมาจนถึงขั้นแอลกอฮอลิสซึ่มและติดการพนันอย่างงอมแงม พ่อยิ่งนั้นทำมาหาได้เท่าไรก็เอาไปเล่นการพนันจนหมดแถมยังมารีดไถจากลูกและเมียอีกด้วยและถ้าไม่ให้ทุกคนก็จะถูกพ่อยิ่งตบตีทำร้ายร่างกายจนปางตายทำให้แม่ล้วนและยืน ซึ่งเป็นลูกชายคนโตทั้งกลัวและเอือมระอาเป็นอย่างยิ่งแต่แม่ล้วนก็ไม่สามารถขัดใจพ่อยิ่งหรือว่าหนีไปได้

วันหนึ่งพ่อยิ่งไปเล่นการพนันและติดหนี้เจ้าของบ่อนจนถูกซ้อมหน้าตาแตกยับเยินพ่อยิ่งจึงบอกแม่ล้วนว่าจะเอาเย็นไปขายฝากไว้กับคุณหญิงแย้มภริยาของพระยาสีหโยธิน เพื่อเอาเงินมาใช้หนี้การพนันแต่คุณหญิงแย้มไม่รับซื้อเพราะไม่อยากให้เย็นมาเป็นทาสทำให้พ่อยิ่งโกรธมากและลากตัวเย็นไปที่บ้านจมื่นวรนารถเพื่อจะขายเย็นให้กับจมื่นวรนารถที่เป็นคนโหดร้ายทารุณ

แต่ระหว่างทางที่พ่อยิ่งเดินลากตัวเย็นกลับออกไปนั้นทั้งหมดได้พบกับท่านเจ้าคุณสีหโยธินที่นั่งรถลากกลับเข้าบ้านแม่ล้วนกับพ่อยิ่งจึงหยุดเดินและทรุดตัวลงกราบท่านเจ้าคุณที่เหลือบตามองเย็นอย่างสนใจพร้อมกับถามไถ่ว่าทั้งหมดมาที่บ้านของท่านด้วยเรื่องอะไรพ่อยิ่งรีบบอกว่าจะพาเย็นมาขายให้คุณหญิงแต่คุณหญิงไม่รับซื้อจึงต้องพาลูกและเมียกลับท่านเจ้าคุณนิ่งไปอึดใจและเหลือบตามองหน้าเย็นอีกครั้งอย่างเวทนา
ป้าใบทาสชราซึ่งเป็นคนเก่าแก่อยู่กับท่านเจ้าคุณและคุณหญิงมาตั้งแต่ครั้งแม่พ่อปู่ย่าตายายและมีหน้าที่เป็นแม่ครัวใหญ่ของบ้านส่งเสียงปรามลูกสาวที่ชักจะทะเล้นมากขึ้นทุกวันเพราะความใจดีของท่านเจ้าคุณและคุณหญิง
"อ้าว ก็ท่านถามนี่แม่"
คุณหญิงแย้มหน้าเสียเธอยกมือขึ้นตบอกพร้อมกับกล่าว "ฉันจะเป็นลมใครจะไปคิดว่าพ่อยิ่งมันจะขัดสนถึงขนาดเอาไปเร่ขายจมื่นวรนารถ นังบุ้งรีบไปตามพวกนั้นกลับมาเดี๋ยวนี้เลย"

คุณหญิงหันไปสั่งบุ้งอย่างร้อนใจเพราะรู้ว่าจมื่นวรนารถนั้นใจคอโหดเหี้ยมและร้ายกาจเพียงใดและหากหญิงสาวคนใดถูกขายให้ไปอยู่ที่บ้านจมื่นฯ ก็เหมือนกับตกนรกทั้งเป็นบุ้งแอบถอนใจอย่างโล่งอกก่อนจะรับคำและรีบวิ่งออกไปทันทีคุณหญิงแย้มมองตามหลังบุ้งไปพร้อมกับรำพึงออกมาเบาๆด้วยความเวทนาสาวรุ่นหน้าตาดีที่เธอรู้สึกถูกชะตาเป็นพิเศษ

"นังบุ้งจะไปทันหรือเปล่าก็ไม่รู้"
"ถ้าลงแกงได ไปแล้วก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้" ท่านเจ้าคุณตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ถ้าอิฉันรับซื้อไว้ตั้งแต่แรกก็คงไม่ยุ่งอย่างนี้" คุณหญิงบ่นออกมาเบาๆ อย่างกังวล
บุ้งออกวิ่งเต็มเหยียดจนมาถึงบ้านจมื่นวรนารถ และถลาเข้าไปส่งเสียงบอกพ่อยิ่งที่กำลังบังคับเย็นให้ลงแกงได
"คุณหญิงท่านจะรับซื้ออีเย็นแล้ว"เย็นวันนั้นระหว่างที่นั่งรับประทานอาหารเย็นกับคุณหญิงแย้มท่านเจ้าคุณสีหโยธินกล่าวออกมาลอยๆ ว่าป่านนี้พ่อยิ่งและแม่ล้วนคงพาลูกๆกลับไปถึงบ้านแล้วบุ้งทาสสาววัยรุ่นคนสนิทของคุณหญิงแย้มรีบโพล่งออกมาทันทีด้วยความสงสารเย็นสาวน้อยวัยใกล้เคียงกับเธอ
"ยังอยู่ที่บ้านจมื่นวรนารถเจ้าค่ะ"
ท่านเจ้าคุณสีหโยธินกับคุณหญิงแย้มชะงักและหันไปมองหน้าบุ้งพร้อมกับถามเป็นเสียงเดียวกัน
"ใครบอกเอ็ง"
"ไม่ต้องบอกเจ้าค่ะ ใครๆ เขาก็เห็นกันทั้งนั้น"
"นังบุ้ง"