เมื่อแฟนของฉันทุกคนคือคนในเน็ต

ตอนที่ 1

จริงๆ อยากเขียนเป็นนิยาย เล่าเป็นเรื่องเป็นราวเกี่ยวกับเรื่องราวของใครบางคนที่รู้จัก อยากให้เป็นอุทาหรณ์สอนเด็กผู้หญิงในสังคมปัจจุบัน เอาเป็นว่า จะเล่าแบบเล่าเรื่องเหมือนขียนไดอารี่ดีกว่า คนอื่นจะได้ไม่งง ว่าเธอเขียนอะไรวกวนจัง

ฉันชื่อเจน เป็นเด็กสาวผิวคล้ำหน้าตาคมเข้มบ้านเธออยู่ในจังหวัดในภาคอีสาน ครอบครัวของเธอไม่ใช่ครอบครัวที่อบอุ่นพ่อแม่เธอแยกทางกันเธออยู่กับแม่และน้องชายชีวิตที่เหมือนขาดความรักจากพ่อมันสร้างปมในใจเล็กๆอยู่ในใจเสมอเมื่อเวลาที่เห็นเด็กคนอื่นมีพ่อคอยมารับมาส่งเธอมักจะยืนมองด้วยสายตาเศร้าๆแต่เจนไม่เคยทำตัวให้มีปัญหาให้แม่ไม่สบายเลยเธอเป็นเด็กเรียนดีและขยันหมั่นเพียรงานอดิเรกของเจนคือการท่องไปในโลกอินเตอร์เน็ตดูweb ต่างๆและได้รู้จักกับเพื่อนต่างเพศในนี้ด้วยโปรแกรมที่ใช้chat กันสมัยนั้นคือPIRCH เพราะMSN ยังไม่บังเกิดเลยสมัยนี้คงไม่ค่อยมีคนเล่นกันเท่าไร แล้ว การคุยกันใน PIRCH หากเราคุยถูกใจใครสักคนก็จะใช้เวลานานในการคุยกัน ถามโน้น ถามนี้ ข้อเสียคือ PIRCH เราสามารถเปลี่ยนชื่อไปเรื่อย บางทีซ้ำกับคนอื่น ก็ต้องเปลี่ยนใหม่อีก เลยไม่ค่อยได้คุยกับคนเดิมๆหรอก เอาเป็นว่า ถ้าถูกใจใคร เดี๋ยววันนั้นเค้าก็ขอเบอร์เองแหละ แล้วถ้าจะคุยกันใหม่ก็ให้โทรมาบอกชื่อว่าอยู่ห้องไหน ใช้ชื่ออะไร เจนเป็นคนคุยสนุก หนุ่มคนไหนได้คุยโทรศัพท์กับเธอเป็นอันมีโทรมาครั้งที่สองแน่ๆ ช่วงนั้นก็คุยไปไม่ได้คิดจริงจังอะไร คุยเล่นๆ แก้เหงา และที่สำคัญหนุ่มๆ ส่วนใหญ่อยู่ไกล เลยไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วง และแล้วเวลาที่เกิดการเปลี่ยนแปลงก็มาถึง เจนนั่งจ้องหน้าคอมพิวเตอร์ด้วยใจจดจ่อเจนกำลังตั้งใจดูผลสอบเอนทรานท์ในอินเตอเน็ตรอยยิ้มค่อยๆปรากฏบนใบหน้าเจนสอบได้คณะที่เกี่ยวข้องทางด้านการแพทย์คนไม่น้อยที่อยากเรียนคณะนี้ทั้งๆที่ความเป็นจริงสิ่งที่เจนอยากเรียนคือการได้เรียนภูมิสถาปัตย์แต่ในเมื่อสอบเข้าได้แล้วก็ลองเรียนดูจะเป็นไรไปครอบครัวของเจนดีใจมากเจนกำลังจะได้มีชีวิตที่ต้องออกจากอ้อมอกของแม่ที่คอยปกป้องเพื่อไปใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยเป็นเฟรชชี่เด็กปี1 ที่ยังไม่รู้โลกอีกมาก

ณมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่งในมหาลัยปีแรกสิ่งที่ต้องเจอคือการรับน้องใหม่ที่นี้จะมีทั้งการรับน้องของมหาวิทยาลัยและของคณะเพลงมหาลัยและเพลงคณะที่พี่ๆพยายามสอนให้น้องๆสอนแล้วสอนอีกร้องไม่พร้อมกันก็ทำโทษให้ร้องหลายๆเที่ยวพี่ๆเค้าจะเบื่อสอนบ้างไหมเนี่ยนึกในใจ ตอนเจนมาถึงมหาลัยเจนต้องอาศัยอยู่ในหอพักนักศึกษาที่อยู่ห้องละ 4 คน เตียงสองชั้นสองเตียง แออัดน่าดูอยู่ แต่ก็ประหยัดดีด้วยนะ อยู่รวมกับพี่ๆเพื่อนๆ คณะต่างๆ ห้องน้ำรวมจ้าจะบอกว่าเวลาอาบน้ำ วาบหวิวน่าดู เพราะกระเบื้องมันสะท้อน เห็นเป็นเงาเป็นรูปเป็นร่างเชียว อิๆ แต่ของเราก็มีอย่าไปดูเลยอ่ะนะ แต่ ก็พออยู่ไหวนะ และแล้วฤดูกาลในการเชียร์ก็ผ่านพ้นไป มีเวลามากขึ้นที่จะไปเที่ยวเล่น ก็ไม่ทิ้งการเล่น chat แน่นอน วิธีแก้เหงาที่ใช้ประจำ ชีวิตในมหาลัยได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆมากมาย ได้ทำกิจกรรมร่วมกันเยอะแยะ เลยล่ะ บอกได้เลยว่าช่วงชีวิตในมหาลัยเป๋นช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุดแล้ว วันหนึ่งก็ไปเล่น chat ใน PIRCH เจนก็ได้เจอใครบางคนในเน็ต เค้าชื่อ เบียร์ เค้ากำลังเรียนวิศวะ เครื่องกล ในมหาลัยที่กทม. คุยกันได้ประมาณสองชม. เค้าก็ขอเบอร์ ตอนนั้นมีมือถือใช้แล้วนะ เด็กปี 1 เมื่อเจ็ดปีที่แล้วมีมือถือ ถือว่าดูดีเลยที่เดียว เหอะๆ บ้านพอมีฐานะปานกลาง ไม่ลำบากเรื่องเงิน เบียร์บ้านเค้าขายของอยู่แถวสมุทรปราการ พูดเก่ง คุยสนุก มีการติดต่อกันทางจดหมาย และแลกเปลี่ยนของขวัญให้กันเสมอ ของขวัญที่เจนให้มักเป็นของที่เธอทำเองทั้งสิ้น เช่น ปักครอสติสเป็นรูปตัวอักษรชื่อของเบียร์ ความรักเข้าตาช่วงนั้น เจนจึงรู้สึกว่าเค้าเป็นคนน่าคบเลยที่เดียว เชื่อคนง่ายซะงั้น คุยกันทางโทรศัพท์หลายเดือน เค้ามักจะโทรมาปรึกษาเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มาชอบเค้า แต่เค้าบอกว่าไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นชื่อ แอน เบียร์มักจะบอกว่าสงสารผู้หญิงชื่อแอน ไม่กล้าปฏิเสธ เจนก็ตั้งใจฟังและเชื่อทุกคำพูดของเบียร์ การคุยกันทุกวัน ทำให้ความสัมพันธ์ในตอนนั้นพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ เวลาที่คุยกันเกือบปี เบียร์ก็บอกว่าจะมาหาเจนที่มหาลัย เจนตื่นเต้นมาก ที่จะได้เจอคนนั้นที่เจนรอคอย........................................

โปรดติดตามตอนต่อไปจ้า