กว่าจะมาถึงวันนี้ ตอนที่ 1

คนเราต้องผิดหวัง ทุกข์ใจ เสียใจ ดีใจ ทุกคนถ้าคนเรายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหมค่ะ แต่คนเราเลือกทางเดินได้ แม้จะเลือกเกิดไม่ได้ก็ต้องทำทุกวันให้มีความหมายอย่างหมวย กว่าจะมาถึงวันนี้ชีวิตต้องผ่านพ้นปัญหาหลายอย่าง มีทั้งผิดหวัง เสียใจ ดีใจ ร้องไห้ ปนกันไป ย้อนไปเมื่อ 29 ปีที่แล้ว (จริงๆก้อไม่อยากบอกค่ะว่าแก่เระ) หมวยเกิดและเติบโตที่กรุงเทพฯเมืองฟ้าอมรที่ทุกคนอยากมากันมา (ไม่รู้ว่าจะอยากมาทำไมรถติดจะตาย) แต่คุณคิดดูดิคะหมวยไม่มีพ่อและแม่เหมือนคนอื่นเขา เพราะด้วยเหตุผลว่าไม่มีเงินเลี้ยง (คงประมาณว่าให้แกเกิดมาก็ดีเท่าไหร่แล้ว) จนสุดท้ายป้าพี่สาวของแม่บุญธรรม ต้องเก็บมาเลี้ยงเพราะความสงสาร ที่ว่าเกิดมาก็ไม่มีพ่อแม่กะเขาแถมยังโดนทิ้งอีกตังหาก ป้าบอกว่าหมวยอะเป็นเด็กที่ไม่ธรรมดา เพราะว่าร้องได้ทั้งวันทั้งคืน มันเลยดูไม่ธรรมดาป้าต้องเลี้ยงหมวยแบบว่ามีก็ได้กินไม่มีก็ได้กิน สุดท้ายก็โตมาด้วยน้ำข้าว (คิดว่ามันอร่อยกว่านมวัวอีกนะ) แล้วป้าก็เอาหมวยมาให้แม่บุญธรรม จดทะเบียนรับเป็นลูกตั้งแต่นั้นมาก็เลยมีนามสกุลกะเขา แต่ชื่อที่ตั้งให้อ่ะ เป็นชื่อที่แม่บุญธรรมตั้งประชดนะคะ ไม่ได้ตั้งมาให้ด้วยความรักแต่อย่างใด เห็นแก่พี่สาวที่อยากได้หมวยมาเลี้ยง

คุณผู้อ่านเชื่อไหมค่ะว่าข้อหาแรกที่หมวยโดนคืออะไร คือข้อหาว่าเมื่อเขารับหมวยมาเป็นลูก สามีเขาที่เป็นพ่อเลี้ยงหมวยก็มาเสียชีวิตไปด้วยโรคอะไรไม่ทราบได้แต่ป้าบอกว่าเป็นเพราะเมื่อก่อนพ่อโดนของคุณไสย์ และเป็นยาสั่งให้ตายด้วยเรื่องหน้าที่การงานมากกว่า แต่แม่ไม่เชื่ออย่างงั้นนะสิคะ ตั้งแต่นั้กัน พออายุได้ 6 ขวบ หมวยต้องมาเรียนหนังสือ มาอยู่กับแม่นั้นแหละค่ะที่เป้นจุดเริ่มต้นว่า ทำไมแม่ถึงไม่รักเราไม่สนใจเราไม่เข้าใจเรา เพราะสิ่งที่แม่มักจะด่าหมวยอยู่เป็นประจำคือ "มึงคือตัวซวย ตัวกาลี ทำให้ผัวกูตาย กูต้องลำบาก ลูกกูก็ตั้ง 4 คนแล้วมึงยังมาทำให้กูลำบากอีก กูเกลียดมึง กูไม่ได้รักมึง เข้าใจไหม"

ถ้าเป็นคุณๆจะรู้สึกอย่างไงคะ แต่สำหรับหมวยแล้วตอนนั้นคือ อยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ทำไมวะเราถึงไม่มีพ่อ-แม่อย่างคนอื่นๆบ้าง ทำไมเราไม่มีความอบอุ่นบ้างและทำไมแม่ถึงต้องเกลียดเรา ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำให้พ่อตายสักหน่อย ทำไมและทำไมอยู่อย่างงั้น เรียกได้ว่ามารู้ความจริงเอาตอนที่โตมาแล้ว(เมื่อมาอยู่กับแม่ถึงได้รู้ความจริงที่ว่าเราไม่ใช่ลูกเขาแท้ๆ) จากนั้นมาที่ๆหมวยนอนคือบนบ้าน แต่หมวยเป็นเด็กที่ชอบฉี่รดที่นอนมากๆ มักโดนแม่ตีอยู่บ่อยๆเรื่องนี้ สิ่งที่ใช้ตีก็ประดามีจะสัญหามาใช้เหมือนเราไม่ใช้คน (กว่าจะโตมาได้เกือบเหมือนกระท้อนที่เขาต้องทุบๆก่อนถึงจะกินได้) ที่โดนบ่อยสุดเห็นจะเป็นไม้ขัดหม้อ ก้านมะยม ที่หนักสุดๆก็คือปังตอค่ะ อย่าตกใจค่ะเพราะมันเป็นเรื่องจริงไม่อิงนิยายแต่อย่างได โดนมาแล้วค่ะแต่ไม่เข้า แม่บอกว่า มึงนะหนังเหนียวนักระวังเหอะกูจะเอามึงให้ตายเลย ไม่รุ้ว่าแม่โกรธหมวยมาแต่ชาติปางไหน สุดท้ายหมวยต้องระเห็ดไปนอนที่ครัว เหมือนหมาตัวนึง มีหลานเขาก็ไม่สอนให้เคารพหมวย ไม่ให้เรียกว่าน้าเหมือนเราเป็นคนใช้ ดีหน่อยที่ว่าเขายังให้เราเรียนหนังสือ แต่ต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 ไม่ตื่นก็จะมากระทืบบ้าง ตีบ้าง หยิกบ้าง เงจริงๆ เพราะเขาเห็นว่าแม่เขาทำกับหมวยอย่างน่าสงสารมากๆ พอเวลาที่แม่ตีหมวย หมวยห้ามร้อง ตีทีเลือดซิบๆ เจ็บมากๆ แอบไปร้องไห้ที่ใต้ทุนบ้านป่ะจำ พี่ก็ต้องแอบเอายามาทาให้ เพราะกลัวว่าแม่เห็นจะโดนอีกคนนึง สงสารน้องแต่ก็กลัวแม่เหมือนกัน (นั้นคือสิ่งที่บ่มนิสัยรุนแรงให้กับหมวยเมื่อโตขึ้นจริงๆค่ะ)

ถ้าใครที่อยากอ่านเรื่องนี้อีกต้องรอโอกาสหน้านะคะ เพราะว่าตอนนี้ขอตัวไปดูลูกก่อนค่ะ

ขอบคุณค่ะที่เสียเวลามานั้งอ่าน

หมวย