ดาวน์โหลดสนุกแอปฟรี
Email
อัลกอ(ริทึม) หรือจะทึม ภาคอนาคต ตอนที่3 ซื้อของ!!ทำมันยากยังงี้
“โอ้ย ทำไมคนเยอะอย่างนี้นี่” มะลิบ่นขณะกำลังเบียดเลือกเสื้อลดราคาแข่งกับคนอื่นอยู่
“แล้วจะทำไงล่ะจ๊ะ หนูมะลิ” เสียงเรียกซะหวานเลี่ยนมาจากด้านหลังที่คอยกันไม่ให้คนอื่นเบียดเข้ามาโดนตัวคนที่เกือบจะเป็นแฟนตน
“ไม่ต้องพูดมากเลยนะ พี่วัตมาช้านี่” มะลิแว้ดใส่แต่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ในเมื่อ วิวัต รัตนชัยภิรมย์ เด็กหนุ่มเจ้าของร้าน สัญญา ณ กอหญ้า ตามจีบมะลิตั้งแต่ยังเรียนด้วยกัน
เรียนรุ่นเดียวกันแต่อายุต่างกันไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคณะอัฉริยะของมหาวิทยาลัยมีไว้เพื่อสอนผู้เป็นอัฉริยะ มีสมองที่เรียนรู้ได้เร็วกว่าคนอื่น (ชื่อคณะ อัฉริยะ มหาวิทยาลัย รัตนปัญญา)
“พี่วัตช่วยกันเลือกหน่อยสิ เอาอันที่มันเป็นผ้ายืด เรียบ ๆ ไม่มีลายน่ะ” มือเลือกควานหาไปทั่วกระบะขณะสั่งไปด้วย
“จ้า แต่ผ้าร้านพี่ก็มีนะ ทำไมจะต้องมาซื้อผ้ามือสองด้วยนะเนี่ย” เหงี่ยพราวจากที่ต้องใช้แรงเยอะ ทั้งกันคนให้มะลิและมือข้างที่ว่างเลือกเสื้อ คนเป็นเจ้าของร้านใหญ่ต้องมาเบียดซื้อของด้วยเหรอเนี่ย
“น่า ซื้อเสร็จจะเล่าให้ฟัง” หลังจากเลือกกันอยู่นานก็ได้ของที่ต้องการ ทั้งสองจึงมานั่งทานไอศครีมร้านประจำก่อนจะออกไปซื้อของรายการต่อไป
======= -^- ==========
“เหลืออีกกี่รายการคะ มะลิ” วิวัตหันหน้ามาถามเมื่อเดินออกมาจากร้านขายอาหารกระป๋อง
“อืม ไปซื้ออุปกรณ์คอมอีกสองสามอย่างก็ครบแล้วค่ะ” ใบรายการถูกคว้าขึ้นมาสำรวจอีกรอบ
“เฮ้อ พี่ว่าของแต่ละอย่างไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกันเลยนะคะ”
“หุหุ เดี๋ยวตอนกลับถึงบ้านแล้วมะลิจะเล่าให้ฟังค่ะ” คำตอบสุดท้ายก่อนจะเดินเข้าร้านมานะคร์
อันเป็นร้านเก่า ๆ อยู่มุมสุดของห้างทางที่จะเดินออกไปที่จอดรถ
ร้านมานะคอมพิวเตอร์นี้ รับซื้ออุปกรณ์คอมพิวเตอร์เก่า ๆ ทุกชนิด การตกแต่งร้านไม่ค่อยจะต่างไปจากร้านรับซื้อขยะซักเท่าไหร่
“พี่วัตทำตัวลีบ ๆ นะคะ เดี๋ยวของที่วางข้างทางเดินจะร่วงลงมาทับแบน” มะลิบอกอย่างขำ ๆ เมื่อวิวัตแกว่งแขวนไปชนฮาร์ดดิสก์ที่วางเรียงสูง
“โอ้ย ทำไมต้องมาซื้อแต่ร้านที่ขายของเก่าอย่างนี้ทุกอย่างล่ะคะ ทั้งเสื้อผ้า อุปกรณ์คอม” เสียงเบื่อ ๆ บ่นไป สำรวจของที่วางขายรอบ ๆ ร้านไป
“สวัสดีค่ะ พี่มานะ”
มะลิยกมือไหว้ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาที่ง่วนอยู่กับของหลังเคาเตอร์
“โอ๊ะ ตาย ตาย!!”
“โครม....”
เสียงของตกเป็นทางหลังจากคนเรียงของหันหน้ามาดูตามเสียงเรียก
“เฮ้อ มะลิเอ้ย มารยาทดีซะไม่มีนะ” เหมือนพี่ล้อน้องเล่น
“อ้าว ก็ดีสิคะ บุพการีสั่งสอนมาดี มะลิเป็นเด็กดีจำคำสอนของท่านได้” ยิ้มปนเสียงหัวเราะถูกส่งไปให้มานะ ชัยพิทักษ์ เด็กกำพร้าที่มีความขยันเป็นตัวดันให้มีช่องทางทำมาหากินที่ไม่เหมือนใคร
“เอ๊ะ น้องมะลิรู้จักคนนี้ได้ยังไงคะ พี่ไม่เห็นรู้เรื่อง” ด้วยอำนาจล้นเหลือจึงไม่เป็นการยากเลยที่วิวัตจะสืบความเป็นไปของผู้เป็นที่รัก
“หึหึ พี่วัตอย่าคิดนะคะ ว่านักสืบที่ตามมะลิตลอดน่ะจะเห็นทุกความเคลื่อนไหวได้”
เด็กสาวคนเก่งรู้อยู่ตลอดว่าไม่มีความเป็นส่วนตัว
แต่ด้วยความสงสารที่ลูกจ้างจะไม่มีอะไรไปรายงานเจ้านายจึงทำตัวให้ติดตามได้ง่าย ๆ ถ้าเมื่อใดที่รู้สึกเบื่อ อย่าหวังเลยว่าจะได้เห็นแม้แต่เงา
“อ่ะ มะลิรู้ด้วยเหรอคะ” วิวัตถามไปงน ๆ ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ในเมื่อรู้จักนิสัยกันดี
“พี่มานะมีของตามรายการนี้ไหมคะ” มะลิยื่นรายการให้อย่างไม่ปิดบัง
ผู้เชี่ยวชาญไล่สายตาไปเรื่อย ๆ ก่อนจะตอบ
“อืม มีนะ แต่รอหน่อยได้ไหม บางอย่างมันต้องใช้เวลาหน่อย กว่าจะเอามาได้ ของที่เอามาลงใหม่ยังไม่ค่อยเรียบร้อยน่ะ”
“ค่ะ งั้นส่งไปให้ที่บ้านเลยล่ะกัน จะให้คนเอารถมารับในอีกสองชั่วโมง”
“จะบรรจุลงกล่องให้นะ ระวังอย่าให้กระแทกล่ะ”
ใบสัญญาซื้อของเซ็นเรียบร้อยเพื่อความแน่ใจของทั้งสองฝ่าย
############ =O= ##################
ตอนนี้แต่งได้แค่นี้แหละค่ะ
ช่วงนี้งานเยอะอ่ะค้าาา
ไว้วันหลังจามาแต่งให้ใหม่นะค้าาา
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
