ยัยตัวแสบ แอบปิ๊งนายจอมโหด

Chapter 1 : Starting Point จุดเริ่มต้น

~ รู้ไหมในวันนี้ไม่เหมือนเก่า รู้ไหมใครแอบเหงาคิดถึงเธอ รู้ไหมอยากบอกรัก แต่กลัวเก้อ
ทนไม่ไหวที่จะห้ามใจ ไม่ให้รักเธอ ~

ฉันฮัมเพลงอย่างมีความสุข เพราะว่าวันนี้พี่เดย์สุดหล่อบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกันฉัน แต่ไม่รู้เรื่องอะไรน้า ^O^

พี่เดย์เค้าเป็นผู้ชายที่หล่อมากกกก ลูกครึ่ง สไตล์พระเอกโรเบิร์ท แพททินสัน เรื่อง TWILIGHT เลย ทั้งแมน ทั้งสุภาพ ทั้งใจดี และที่สำคัญรวยมาก (เน้น) แถมยังสุดฮอตมากในหมู่นักศึกษาทั้งชายไม่จริง และหญิงแท้ ฮ่าฮ่าๆๆ แบบว่าภูมิใจที่มีแฟนหล่อวุ้ย

แต่ว่าไม่รู้พี่ท่านจะคุยเรื่องอะไรนะสงสัยจัง ดูท่าจะสำคัญซะด้วย จะขอแต่งงานหรือเปล่า หรืออาจจะขอหมั้นก็ได้ ฮิฮิ ^_^

นั่นไง! พี่เดย์มาถึงแล้ว ยืนหล่ออยู่ตรงนั้นเอง คนอะไรหล่อแบบไม่เกรงใจใครเลยนะ

พี่เดย์ขาน้องเมย์คนสวยมาแล้วค่า

" เมย์ เราเลิกกันเถอะ "
หืม..... ว่าไงนะ -_-^

" เมื่อกี้พี่เดย์พูดว่าอะไรนะคะ พอดีเมื่อวานเมย์ไปว่ายน้ำมา หูยังอือไม่หายเลยเนี่ย เลยไม่ได้ทันฟังอะไรคะจะเลิกอะไร "

หรือว่าเรื่องเลิกสูบบุหรี่แน่เลย คงเห็นฉันบ่นอยู่บ่อย ๆ ว่าเหม็น เฮ้ยไม่ใช่มันไม่ดีต่อสุขภาพร่างกายของพี่เค้า (เด็กรุ่นใหม่เค้าเลิกสูบบุหรี่ไปตั้งนานแล้ว)
" เราเลิกกันเถอะนะ "
"เอ๋ -_-^^ " แบบว่ายังงงๆๆ อยู่
" เราเลิกกันเถอะ "
"พี่...... พี่บอกว่า พี่อยากจะเลิกกับเมย์งั้นเหรอ " นี่นะหรือคือเรื่องสำคัญที่เค้าต้องการจะคุยกับฉัน
" อืม " พี่เดย์พูดโดยไม่มองหน้าฉัน
" พี่ทำไม.... ทำไมล่ะค่ะ " น้ำเสียงฉันเริ่มสั่น เกิดอะไรขึ้น ฉันทำอะไรผิดไปหรือไง เพราะอะไร

ฉันพยายามข่มความรู้สึกในใจ ที่หนักอึ้ง และกำลังจะถามต่อ ว่าทำไม..... เพราะอะไร....
แต่พี่เดย์พูดเอ่ยขึ้นมาก่อนว่า " พี่ว่าเราคงไปด้วยกันไม่ได้แล้ว เมย์... ได้โปรดอย่าถามพี่เลยนะว่าเพราะอะไร "
แล้วพี่เดย์ก็เดินจากไป ไม่แม้แต่จะหันหามามองฉันสักนิด ฉันยืนงง งงมาก ในใจมีแต่คำถาม ไม่เข้าใจ ว่าทำไม เพราะอะไร เราคบกันได้ยังไม่ถึงเดือนเลยนะ ผิดอะไร มีปัญหาอะไรก็น่าจะบอกกันสักคำ แต่ว่าทำไม.........

" ฮือ ฮือ........ ทำไม ทำไม "
" เมย์ นี่แกจะร้องหาสวรรค์วิมานอะไร ก็แค่พี่เขาบอกเลิก แกถึงร้องห่มร้องไห้อย่างกับญาติเสีย ฉันนึกว่าป่านนี้แกจะกระทืบพี่เค้าจมดินไปแล้ว (เมย์เคยเป็นแชมป์คาราเต้สายดำมาก่อน) แต่ก็ดีแล้วล่ะ ที่ไม่ไปทำอะไรพี่เค้าเข้า ไม่งั้นมีหวังว่าแกคงได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มแทนแน่เพราะแฟนคลับพี่เค้าอยู่เยอะน้า ยัยปุ๊กพูดแล้วทำหน้าขำ ๆ แต่ฉันไม่ขำด้วย ยัยปุ๊กเลยต้องทำหน้าเจื่อน ๆ แทน

" แต่ดูหน้าตาแกหน่อยสิ ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ตาบวมเป่ง หัวยุ่งเหยิง ยังกับผีลืมหลุมเลยนะ นี่ถ้ายังไม่เลิกร้องโอดครวญครางเดี๋ยวฉันยันให้กลับลงหลุมไม่ถูกหรอก "

นี่คือยัยปุ๊กกี้เพื่อนเลิฟ โถโถ....ดูมันพูดสิค่ะ

" ฮือ โฮโฮ ๆ (ร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก) ใช่สิ หล่อนไม่โดนแบบฉันนิ ยัยเพื่อนบ้า เพื่อนเฮงซวย จะปลอบกันซักคำก็ไม่มี

เมย์ ถามจริงเหอะที่แกร้องห่มร้องไห้ จริงจริงแล้วเพราะแกเสียดายพี่เค้าใช่ไหม ฉันรู้น้า หึหึ....ก็น่าเสียดายอยู่หรอกทั้งรูปหล่อ แมน เป็นเดือนคณะ แถมที่สำคัญยังรวยอีก

แหมรู้ดีจริงเลยนะแก ใครบอกล่ะ ว่าฉันชอบพี่เค้าเพราะเรื่องแค่นั้น ถึงแม้ว่ามันเป็นเรื่องจริงก็ตาม (แค่บางส่วนเท่านั้น) แต่ฉันชอบที่เค้าใจดี แถมสุภาพด้วยย่ะ

แต่ทำไม ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าฉันไปทำผิดอะไร เหตุผลเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรก็ไม่รู้ ไม่ยอมบอก ถ้าฉันรู้ ฉันจะได้ปรับปรุงตัว แล้วใครมันจะไปรู้ล่ะว่าพี่แกเลิกเพราะอะไรทำไม ทำมายถึงทำกับช้านด้ายยยยยย...... =[]= "

" หนวกหูโว้ย ญาติเสียรึไง แหกปากร้องอยู่ได้ " หยุดร้องทันที ทันใดเลยค่ะ

ใคร นั่นใคร........ ประทานโทษ ฉันแหกปากร้องมันหนักหัวใครฟะ พูดแมวแมว อย่างนี้มีหล่อ " คือว่าน้ำเสียงที่พูดนั้นเป็นเสียงผู้ชายค่ะ
" ก็สมควรอยู่หรอก หน้าตาเห่ยแบบนี้ใครจะเอา "

ในที่สุดบุรุษนิรนามก็โผล่หัวมา มันเป็นใครฟะ พอฉันหันไปมอง ต้องอึ้ง....หมอนี่หน้าตาไม่เลวเลย หล่อ สูง ยาว เข่าดี เหมือนนายแบบเลย (นี่ขนาดมองผ่าน ๆ นะ แล้วฉันจะชมมันทำไมฟะ)

หน้าตาดีซะเปล่า ปากปีจอมาเกิดชัด ๆ แล้วมันเป็นใครมาจากไหน มีสิทธิ์อะไรถึงมาว่าฉันได้ รู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร ฉันนะเคยต่อยผู้ชายหน้าแหกมาหลายรายแล้วด้วย
" ร้องไห้ บ้านนายนะสิ!! มันจะได้สวยจะได้ดูดี ท่าจะประสาท ถ้ารำคาญมากนัก ก็ไปปืนต้นอื่นนอนสิ มานอนต้นนี้ทำไม เป็นลิงรึไง คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย

แล้วอีกอย่างที่นี่ไม่ได้ติดป้ายว่าที่ส่วนบุคคลด้วย นายบ้ารึเปล่า"
หมอนั่นตอบว่า" แล้วมันก็ไม่ใช่ที่ส่วนตัวของเธอด้วยเหมือนกันยัยบ๊อง ที่จะมาแหกปากร้องคร่ำครวญอะไร"
" แต่ที่ตรงนี้ฉันมานั่งจองตั้งแต่เรียนปี 1 แล้วย่ะ ฉันมาก่อนที่ของฉัน เข้าใจ๋เพราะฉะนั้นต่อให้ฉันตะโกนแหกปากคร่ำครวญอะไร มันก็เรื่องของฉัน"
" ถ้าเธอมาจองตั้งแต่ ปี 1 จะก็มาเฝ้าตั้งแต่ประถมแล้ว ยัยบ้า "
" ............ " ตอนนี้หน่วยความจำกำลังประมวลผลคำด่าอยู่

" ไปก็ได้รำคาญขี้เกียจมานั่งฟังคนอกหัก โดนทิ้ง แหกปากคร่ำครวญ น่ารำคาญชิบเป๋ง คนจะหลับจะนอนหาความสงบสุขหน่อยก็ไม่ได้ มีมารมาผจญ "
" นี่นายหาว่าฉันเป็นมารเหรอ แถมยังแอบฟังพวกฉันคุยกันอีก ไอ้คนไม่มีมารยาท " ฉันตะโกนด่าไล่หลังอีตาบ้านั่นไป
" ปุ๊ก อีตานั่นใครตอกย้ำอยู่ได้ ว่าอกหัก โดนทิ้งหา!!มันเป็นใคร WhO is He????" 

" ปุ๊ก!! ทำหน้าทำตาอมยิ้ม เจ้าเล่ห์ คิดอะไรอยู่ ทำไมแทนที่จะช่วยกันด่าหน่อยก็ไม่ได้ "
ยัยปุ๊กหน้าแป็ก นี่ฉันถามแกอยู่นะ รู้จักไหม ว่าอีตานั่นมันเป็นใคร คนยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่ด้วย
" จะไปรู้ได้ไงเล่า! ก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกันนั่นแหละ แล้วอย่าเรียกฉันอย่างนั้นสิ หมอนั่นอาจไม่ได้ตั้งใจแอบฟังหรอก เพราะเราเองดันทะลึ่งมานั่งคุยกันใต้ต้นไม้ แล้วมันไม่ใช่ความผิดเขาหรอกนะ แต่ว่า....ฉันว่านายนั่น น่าสนใจดีนะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเด็กใหม่เหรอ ยัยปุ๊กยังทำหน้าสงสัยไม่เลิก เพราะว่าถ้าระดับยัยปุ๊กมีเหรอที่เธอจะไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แล้วไปเป็นได้เหรอเรื่องอะไรที่ชีจะไม่รู้ เธอรู้ทุกเรื่อง ยิ่งกว่าเรื่องจริงผ่านจออีก
" เออ...เอ้ากันเข้าไป แหมรู้สึกว่า คุณเธอจะเข้าข้างอีตานั่นจนออกนอกหน้าเหลือเกินเลยนะ เห็นว่ามันหล่อใช่ไหม ฉันเพื่อนแกนะโว้ย อกหัก โดนแฟนขอเลิก แถมยังโดนว่า ยัยบ้า ยัยบ๊อง แล้วแกยังจะคิดจะเข้าข้างมันอีกไหมหา!! " ฉันตวาดจนยัยปุ๊กหน้างี้หดเหลือสองนิ้ว

โอเค นู๋ขอโตด น่า....แต่ช้าแต่ว่าใครไม่แคร์ น้องปุ๊กคนนี้รักพี่เมย์คนเดียว ยัยปุ๊กมากระแซะออดอ้อนดีดดิ้นเหมือนเด็ก ๆ ทำให้ฉันรู้สึกอดขำไม่ได้
น่า...น่าอย่างน้อย ผู้ชายคนนั้นสามารถทำให้แกหยุดร้องไห้แล้วนี่น่า เอาเหอะฉันพาไปเที่ยวปลอบขวัญนะ ปะ...ไปร้องคาราโอเกะกันกันไหม ฉันจะโทรเรียกพวกเพื่อน ๆ ก่อนนะ "

แต่เดี๋ยวก่อน แกห้ามปากเปราะไปบอกว่าใครล่ะฉันถูกพี่เค้าทิ้ง ฉันทำหน้าโหดเอาเรื่องกับยัยปุ๊ก

จ๋าจ๊ะ สาบานได้ ยัยปุ๊กพยักหน้าหงึกหงึก

ก็ขอให้มันจริง อย่างที่แกว่าล่ะกัน