เขาเรียกฉันว่า....หมอผี ตอนที่1 จุดเริ่มต้น

"พี่แพรๆค่ะนอนรึยังคะ" เสียงเคาะประตูดังรัวขึ้นพร้อมๆกับเสียงตะโกนเรียกของคนที่อยู่หน้าห้อง ทำให้แพรวาต้องตื่นจากการนั่งสมาธิซึ่งเป็นสิ่งที่เธอปฏิบัติอยู่เป็นประจำก่อนนอนทุกคืน เธอต้องทำจิตให้สงบด้วยการนั่งสมาธิ อย่างน้อยครึ่งชั่วโมง เพื่อให้การเข้านอนของเธอในคืนนั้นเป็นไปเฉกเช่นคนอื่นๆ เธอค่อยๆผ่อนลมหายใจออกช้าๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู

เด็กสาวรุ่นน้องสอง สามคนยืนออกันอยู่ที่หน้าประตู คืนนี้เป็นคืนวันศุกร์ เด็กนักศึกษาส่วนใหญ่จะพากันกลับบ้าน ทั้งหอพักจึงเหลือนักศึกษาอยู่ไม่มากนักและนั่นทำให้หอพักแห่งนี้ดูเงียบ เงียบจนดูน่ากลัวกว่าเวลาปกติ

"อาจารย์แก้วให้พวกหนูมาตามพี่แพรไปพบค่ะ"

เด็กสาวคนหนึ่งบอกจุดมุ่งหมายของการมาของพวกเธอในยามวิกาลให้แพรวา ทราบ

"นี่มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ อาจารย์แก้วจะอยากพบพี่ทำไมกัน" แพรวาพูดกับรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก เธอไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาที่เธอนั่งสมาธิ

"ยัยนิดถูกผีเข้าอีกแล้วคะ หนูเลยบอกอาจารย์ว่าพี่แพรช่วยได้" เด็กสาวรุ่นน้องที่แพรวาจำได้ว่าชื่อส้ม พูดขยายใจความสำคัญ เหตผลที่อาจารย์ต้องการพบเธอให้ทราบ

"นิดไม่สบายอีกแล้วเหรอ" แพรวาส่ายหน้า ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบของในตู้เสื้อผ้า และเอามันใส่ในกระเป๋าเสื้อคลุม

"ส้มเพื่อนเรานะเค้าไม่สบาย ไม่ใช่ถูกผีเข้าเข้าใจมั๊ย"

เธอบอกกับเด็กสาวรุ่นน้องก่อนจะเดินนำรุ่นน้องไป

"แล้วนี่นิดอยู่ที่ไหน"

"อยู่ที่ห้องคะ นิดเค้าดูน่ากลัวมากเลยนะคะพี่...พี่ต้องช่วยเค้าด้วยนะคะ"

แพรวาได้แต่ถอนใจ เรื่องวุ่นวายที่ลากเธอเข้าไปเกี่ยวข้องนี้ เกิดขึ้นครั้งแรกเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน ในขณะที่รุ่นน้อง ปี 1 กำลังทำกิจกรรมอยู่ที่ชั้นสอง อาจารย์หัวหน้าหอพักสั่งให้เด็กปี 1 ช่วยกันทำควาสะอาดหอ โดยเริ่มที่ชั้นสองในขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันทำความสะอาด จู่ๆเด็กปี 1ที่ชื่อนิดก็ร้องกรี๊ดขึ้นมา และล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น เพื่อนๆพากันตกใจและรีบเข้าไปปฐมพยาบาลเธอ จู่ๆนิดก็ลุกขึ้นยืื่อนๆของเธอ

"นิดเป็นอะไรหรือเปล่า" เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาจับแขนเธอด้วยความห่วงใย นิดสะบัดแขนของเพื่อนออก เธอมองกลุ่มพื่อนๆด้วยดวงตาที่ไม่เป็นมิตร เพื่อนๆเริ่มรับรู้ถึงอาการผิดปกติของเธอ

"อย่ามายุ่งกับกู" เสียงแหบๆดังออกมาจากปากของนิด เธอมองเพื่อนๆตรงหน้าด้วยดวงตาถมึงทึง

เธอเริ่มออกเดิน เด็กสาว2-3 คนพยายามจับมือเพื่อนไว้ แต่ดูเหมือนนิดจะไม่สนใจ เธอสะบัดมือของเพื่อนหลุดออกได้อย่างง่ายดาย

แพรวากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ระเบียง เธอเห็นกลุ่มรุ่นน้องกำลังเดินมาทางที่เธอนั่งอยู่

"มีอะไรกัน" แพรวาอดไม่ได้ที่จะถามรุ่นน้องคนหนึ่งที่กำลังวิ่งผ่านหน้าเธอไป

"ไม่รู้นิดเค้าเป็นอะไรคะพี่ จู่ๆก็ร้องกรี๊ดแล้วก็ทำตาขวางใส่พวกหนู หนูจะไปตามอาจารย์คะ" เด็กรุ่นน้องบอก

"ไม่ต้องไปตามอาจารย์หรอก เดี๋ยวพี่ไปดูเอง"

"รุ่นพี่มาๆ" เด็กปีหนึ่งพากันแหวกทางให้เธอเดินไปหาตัวต้นเหตุของความวุ่นวาย ที่ยืนตาขวางอยู่

"น้องเป็นอะไรรึเปล่า" แพรวาเอ่ยถาม เมื่อเธอมายืนประจันหน้ากับเด็กปี 1 ที่ชื่อนิด เงียบ ไม่มีเสียงตอบ เธอจ้องแพรวาด้วยสายตาขวางๆ แพรวาเอื้อมมือไปจับมือของนิด เด็กสาวสะบัดมือของเธอออกอย่างแรง จมมือของเธอไปกระแทกกับประตูห้องด้านข้าง

"อืม...พี่รู้แล้วละว่าเพื่อนของเราเป็นอะไร" แพรวายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาถูกันไปมาแล้วเธอก็พึงพำคำพูดสอง สามประโยคเบาๆ เธอประกบมือทั้งสองเข้าหากัน ลักษณะเหมือนพนมมือไหว้

"กล้ามากนะแก.." แพรวาพึมพำ แล้วเธอก็สะบัดผ่ามือข้างหนึ่งไปที่หน้าผากของเด็กสาวที่ชื่อนิด

"เพี๊ยะ"เสียงเบาๆดังขึ้น นิดทรุดลงไปกองอยู่ที่พื้น เด็กปีหนึ่งต่างตกใจและรีๆรอๆที่จะเข้าไปประคองเพื่อน

"เพื่อนเราไม่เป็นอะไรแล้วละ น้องเป็นอย่างไรบ้าง" แพรวาเอ่ยถามรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"นิดเงยหน้าขึ้นมองหน้ารุ่นพี่งงๆ หนูไม่เป็นอะไรคะ"

"เอาละๆ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว แล้วก็พาเพื่อนไปล้างหน้าซะนะจะได้สดชื่น" แพรวาบอกกับรุ่นน้อง ก่อนจะเดินปลีกตัวอ็กปีหนึ่ง

เพื่อนๆต่างเข้าไปพยุงและสอบถามอาการของนิด ในขณะที่นิดก็ยังงงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น

เด็กปีหนึ่งหลายคนเดินตามแพรวามา "พี่แพรคะยัยนิดถูกผีเข้าใช่มั๊ยคะ"รุ่นน้องที่ชื่อส้มเอ่ยถามเธอเป็นคนแรก แล้วคำถามคล้ายๆกันก็ดังขึ้นอีกเป็นระยะ

"เพื่อนเราไม่สบาย ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วแยกย้ายกับไปทำงานเถอะ พี่จะกลับห้องแล้ว" แพรวาพูดตัดบทเพราะหากเธอไม่รีบหลบไปจากตรงนี้ คำถามมากมายคงมีมาอีก และเธอคงต้องยืนตอบคำถามไปอีกนาน แพรวาเดินกลับเข้าห้องและดึงลิ้นชักออกมา ก่อนจะหยิบตำราเก่าๆเล่มนึงขึ้นมาอ่านเงียบๆอยู่ในห้องคนเดียว