...หึง...หวง...ห่วง...รัก...

บทนำ

เหตุการณ์เมื่อ 2ปีก่อน
ท้องฟ้าที่มืดมัวเริ่มสงเสียงให้มนุษย์โลกให้รู้ว่า อีกไม่นานเม็ดน้ำใสใสจะเริ่มหยดเทลงมานั้นทำให้บรรยากาศในบ้านหลังหนึ่งที่เงียบไร้เสียงหัวเราะสนุกสนานใดๆมีแต่เสียงสะอื้นไห้ของชายหนุ่มผู้น้องที่แสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอของตนเอง
ความอ่อนแอ...ที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่มีวันได้กลับมาอีก
"รัสอย่าร้องไห้หน่า" เสียงจากชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยนผู้เป็นน้องชายที่รักให้หายจากความเศร้าในสิ่งที่ทำให้เขาต้องจากกับพ่อและแม่
จากไปไกลแสนไกล......
จากเหตุการณ์เครื่องบินที่ดิ่งลงมหาสมุทรอย่างไม่ทราบสาเหตุนั้นพรากพ่อกับแม่ของเขาและผู้โดยสารทั้งหมดไป..
"พะ...พี่เปอร์ครับ ผม มะ ไม่เหลือ ฮึก ใคร อะอีก แล้ว"เสียงสะอื้นนั้นเอ่ยกับผู้เป็นพี่ชายอย่างไม่อายต่อสิ่งใดๆว่าน้ำตานั้นจะไหลออกมามากหรือน้อย เพราะเขาไม่เหลือใครอีกแล้วในโลกใบนี้นอกจากพี่ชายที่แสนดีที่สุดของเขา
"รัสก็ยังมีพี่อยู่ไง อย่าร้องไห้สิพี่ก็เสียใจเหมือนกันนะ แต่พี่ไม่ร้องไห้หรอกเพราะพ่อกับแม่สอนให้พี่เข้มแข็งและยอมรับการเผชิญหน้ากับทุกๆ สถานการณ์ยังไงละ"พี่ชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในใจอยากจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ต้องอดห้ามใจไว้ไม่ให้น้องชายเห็น เพราะเขาต้องเข้มแข็ง...
"งั้นพี่ต้องสัญญานะว่าพี่ต้อง ระรัก ฮึก ผะผม คนดะเดียว จะมะไม่ทิ้งหรือนะหนีผมอึก ปะไปไหน"
"ก็ได้ๆ พี่สัญญา" ชายหนุ่มตอบรับสัญญาอย่างยินดีเพราะชีวิตเขาตอนนี้ก็มีแต่น้องชายสุดที่รักคนนี้เท่านั้นแล้วชายหนุ่มก็โอบกอดน้องชายไว้
อ้อมกอดของผู้เป็นพี่ชายทำให้น้องชายอบอุ่นเป็นอย่างมาก เลยกอดตอบกลับไป
"สัปดาห์หน้า ผะผมต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้ว ผมคงเหงาแย่เลย"
"ไม่เหงาหรอกเดี๋ยวพี่จะโทรไปหาทุกวันเลย"
"งั้น...พอผมไปแล้วพี่อย่าลืมสัญญานะครับ"อือ พี่ไม่ลืมหรอก ^^"
"ผมรักพี่เปอร์ที่สุดในโลกเล้ย>_<"
"พี่ก็รักรัสเหมือนกันแหละหน่า^_^"
...สายฝนด้านนอกบ้านที่เริ่มสาดเทลงมานั้นเหมือนดั่งมาเพื่อชำระความเศร้าในหัวใจทั้ง 2ดวงให้สดใสอีกครั้งในอ้อมกอดของกันและกัน...
คืนนี้ความโหดร้ายทุกเรื่องจะจางหายไปเอง...
และต่อแต่นี้ไปพวกเขาจะเหลือกันแค่สองคนเท่านั้น