รักแท้...มีแค่เธอ

หลวงปู่ให้ข้อคิดเพียงเล็กน้อย ตามฟ้าเพียงยิ้มจางๆ ดวงตามีแววขมขื่นเร้นลับ

แต่ความสุขนั้น ไม่อาจจะตั้งอยู่บนความปล่อยวาง นิ่งดูดายกับเรื่องอันเป็นความชั่วร้ายไร้ศีลธรรมได้หรอกครับ ตราบใดที่ยังเห็นว่าผิด...เห็นว่าชั่ว ตราบนั้นก็ยังต้องจัดการคลี่คลายให้มันสลายหายไปสักครั้งนึง แม้จะกลับมาใหม่ในภายหลัง ก็ยังรู้สึกดี ที่ว่าวันนี้ได้แก้ไขผ่อนเบาลงไปบ้างแล้ว แม้ผลจะได้แค่เศษเสี้ยวก็ยังดีครับ

ผลบุญของการทำความดี ไม่เคยมีคำว่าเศษเสี้ยว เมื่อใดปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ แล้วเกิดความอิ่มเอมใจ สุขใจ สบายใจ นั่นแปลว่า ทำสำเร็จแล้ว บันไดแห่งการทำความดีไม่มีขั้นที่หนึ่ง ขั้นที่สอง... ไม่ต้องลองวันนี้ แล้วไปดูผลวันหน้า วันนี้โยมได้ทำแล้ว ทำในสิ่งที่คิดว่าถูกและดีที่สุด หลังจากนี้ก็คือการปล่อยวาง เมื่อปัญหาเกิดขึ้น ก็สู้กับมันต่อไป สู้กันพันครั้ง ชนะใครไม่ได้ ก็ชนะตัวเอง นั่นก็เพียงพอแล้ว

หลวงปู่วรตเทศนาธรรมสั่งสอนด้วยจิตอันเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและปรารถนาอย่างแรงกล้า หวังให้บุรุษหนุ่มผู้นี้ได้เข้าถึงแก่นแท้ของธรรมมะสูงยิ่งขึ้นไปกว่านี้

ขอบคุณหลวงปู่ที่เทศนาสั่งสอนผม ให้คลายจากความโง่เขลา ผมเข้าใจเป็นอย่างดี การทำดีนั้นไม่ควรต้องคิดถึงผลที่ตามมา หรือคาดหวังว่ามันจะสำเร็จตามความประสงค์ จุดมุ่งหมายในการทำความดี เพื่อให้จิตใจบริสุทธิ์ หลังจากนั้นก็คือการปล่อยวาง แล้วแต่บุญแต่กรรมของแต่ละคน

อืมณ์...

หลวงปู่พยักหน้าเป็นเชิงตอบรับ รู้สึกปลี้มปิติยินดีที่ได้สั่งสอนบุรุษหนุ่มผู้นี้ จนเข้าใจในหลักธรรมถ่องแท้อีกประการหนึ่ง

เหล่าสุภาพบุรุษวัยกลางคน6-7 คน ที่นั่งล้อมรอบหลวงปู่วรตในลักษณะใกล้ชิดนี้ ต่างได้ยินการเจรจาโต้ตอบเมื่อครู่นี้กันทั่วทุกคน พวกเขาเหล่านั้นจ้องมองชายหนุ่มผู้นั่งสงบสำรวมตรงหน้าด้วยความทึ่งในวาทะที่เจรจา รวมถึงการทำความเข้าใจในหลักธรรมที่หลวงปู่เทศนาด้วยสติปัญญาอันเป็นของตนเอง ก็ให้เกิดความยกย่อง นับถือ นิยมชมชอบในบุคลิกหน้าตา ท่าทาง ลักษณะอันสง่างาม และไหวพริบอันชาญฉลาดของเขา

ปีนี้ก็ครบวัยเบญจเพสแล้วสินะ...

หลวงปู่เปลี่ยนเรื่องต่อมา ตามฟ้าพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ผ่องใส เหมือนได้คลี่คลายเมฆหมอกในหัวใจออกไปแล้ว บังเกิดแสงแห่งความสุขและสงบขึ้นมา

ครับ หลวงปู่

หลวงปู่วรตนิ่งไปครู่นึง พินิจมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาเคร่งขรึมจริงจังกว่าธรรมดา ดวงตาแฝงความห่วงใยและกังวลเร้นลับ ก่อนจะตัดสินใจกล่าวเตือนด้วยจิตอันปรารถนาดีอย่างยิ่งยวด

ปีนี้ โยมไม่มีเรื่องใดต้องระมัดระวังตัว เนื่องด้วยดีหมดทุกด้านแล้ว เพียงแต่...อยากเตือนเป็นกรณีพิเศษ...

หลวงปู่หยุดชะงักไปครู่ เหลือบมองเหล่าฆราวาสที่นั่งรายล้อม คอยเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ความจริงตั้งใจจะบอกเรื่องนี้เป็นการส่วนตัวแก่บุรุษหนุ่ม แต่บัดนี้โอกาสไม่อำนวย จึงต้องบอกเดี๋ยวนี้

ดวงจะดีเพราะอิสตรีเฝ้าชมเชย...ดวงจะร้ายเพราะอิสตรีจ้องราวี ปีนี้โยมจะประสบเคราะห์กรรมแห่งความรัก และตัณหาราคะ...รุนแรงเร่าร้อน...มากมายเหลือคณานับ แรงกว่าทุกปีที่ผ่านมา ขอให้ตั้งสติให้มั่น ดำรงอยู่ในกรอบอันควรและชอบธรรมให้ได้ โยมเป็นผู้มีศีล...มีบุญ...มีปัญญา จงเตือนตนให้จงหนัก ระงับความรุ่มร้อนปรารถนาแห่งรสชาติกาเมฯ ให้เบาบางลงให้มากที่สุด ทำจิตใจให้บริสุทธิ์ หนักแน่นเข้มแข็งเข้าไว้ อิสตรีนางใดผ่านเข้ามาเป็นเหตุให้เกิดทั้งสุขและทุกข์ ก็อย่าได้ชื่นชมยินดีไปทั่วทุกคน ราศีจะมัวหมองเอา...

ตามฟ้าถึงกับอึ้งและตกตะลึงไปในทันทีนั้น เขาเข้าใจความหมายคำเตือนของหลวงปู่วรตเป็นอย่างดี แม้นบางคำท่านจะบอกอ้อมๆ แต่ที่เขาตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นในชีวิต...

ระงับสติได้ ก็กลับมาสำรวมสุขุมอีกครั้ง เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เฉียบขาดว่า

ขอบคุณหลวงปู่ที่ตักเตือนครับ...แต่ในชีวิตของผม ไม่ว่าอดีต...ปัจจุบัน...หรืออนาคต ได้ละทิ้งซึ่งความรักเสน่หาไปแล้ว ด้วยให้ไปกับหญิงสาวผู้หนึ่ง และเธอผู้นั้นก็ได้ลาภพนี้ไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ แต่หัวใจของผมก็ยังเฝ้าติดตามเธอไปอย่างไม่อาจถอนคืนได้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด ความรักที่ผมมีให้เธอผู้นั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง และผมมั่นใจว่าคงเป็นเช่นนั้นตลอดไป เพราะ 8 ปีแล้ว ที่ผมไม่เคยให้ใครมาแทนที่เธอได้เลย...

หลวงปู่วรตส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงไม่เห็นด้วย

เมื่อเขาตายจากเราไปก่อน แปลว่าทำบุญร่วมกันมาแค่นี้ เขามิใช่คู่แท้ของเรา...จงอย่าได้ยึดมั่นถือมั่น เธอผู้นั้นจะจากไปอย่างมิสงบ หากโยมยังอาลัยอาวรณ์อยู่ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน วันข้างหน้าโยมยังต้องพบพานความรักเสน่หาอีกมากมายที่เขาบังเกิดมีแก่ตน มีให้เลือกไม่หมดสิ้น จงสำรวยกาย วาจา ใจ แต่อย่าได้ทอดทิ้งเย็นชา ปราศจากความเมตตาปรานี รักได้ก็รัก รักมิได้ก็ตัดสัมพันธ์ แต่อย่าได้หลง...ตกอยู่ในห้วงกิเลสและอารมณ์ เพราะทางนั้นคือเคราะห์ร้ายที่จะทำร้ายเราได้ในภายหลัง

ตามฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตาหลวงปู่ด้วยความรู้สึกศรัทธา เคารพเลื่อมใสลึกซึ้ง

ผมจะจดจำไว้ครับ...

แล้วเขาก็ก้มลงกราบลาท่าน เพื่อจะเดินออกไปกรวดน้ำที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าศาลา ความรู้สึกสัมผัสถึงกระแสจิตอันรุนแรงยังคงติดตามโดยไม่ละห่าง แม้ขณะเขาใส่รองเท้าแล้วเดินออกมาข้างนอกแล้วก็ตาม

***************

อิทัง เม ญาตินัง โหตุ สุขิตา โหนตุ ญาตโย...

ตามฟ้าท่องคำกรวดน้ำ ตั้งจิตอธิษฐานแน่วนิ่ง แผ่ส่วนบุญส่วนกุศลนี้ให้กับบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ...ผู้มีพระคุณ... และสรรพสัตว์ทั้งหลายในสากลโลก ขณะที่คุกเข่าลง รินน้ำจากแก้วรดใส่ในดินของต้นมะขามอย่างช้าๆ แม้นดวงตาจะมองจับนิ่งอยู่ที่โคนของต้นไม้ แต่หัวใจกลับสั่นไหว...เต้นถี่เร็วขึ้นอย่างประหลาด ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

กระแสจิตนั่นอีกแล้ว...มันเคลื่อนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามฟ้ารู้สึกว่ามีพลังเร้นลับชนิดหนึ่งจู่โจมเข้ามาโอบล้อมร่างกายเขา หากแต่ไม่ได้ทำให้อึดอัด ขัดข้อง มันอบอวลไปด้วยความรู้สึก...อารมณ์...และความนึกคิด กระแสจิตนั้นเหมือนแม่เหล็กที่มีแรงดึงดูดมหาศาล ที่แผ่รังสีเข้ามาคล้ายต้องการจะมองทะลุให้ถึงแก่นแท้หัวใจของเขา

กระแสจิตของใครกัน...รุนแรง...และทรงอานุภาพปานนี้

ตามฟ้าวางแก้วเปล่าลงบนขอบหิน แล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ จังหวะนั้นเอง เสียงกังวานใสราวกับกังสดาลก็ลอยดังขึ้นมาข้างหลังเขา ห่างออกไปเล็กน้อย ทำเอาเขาเกือบสะดุ้ง

เอ่อ...ขอโทษนะคะ...

ชายหนุ่มหันขวับมา พริบตานั้นก็ถึงกับตกตะลึงไปวูบใหญ่ทีเดียว...