ชีวิตของ “ยากูซ่าหญิงเพียงหนึ่งเดียว” ในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น (ภาพ)

ในโลกมืดของ “ยากูซ่า” องค์กรอาชญากรรมที่ผู้ชายครอบงำมาโดยตลอด ผู้หญิงแทบไม่มีตัวตนในฐานะสมาชิกอย่างเป็นทางการ

แต่มีหญิงคนหนึ่งที่ฝ่ากฎเหล็กนั้นทั้งหมด เธอคือ "มาโกะ นิชิมูระ" (Mako Nishimura) ผู้หญิงเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้รับการยอมรับให้เป็นยากูซ่าอย่างสมบูรณ์ ผ่านพิธีสาบานตนที่สงวนไว้สำหรับผู้ชายเท่านั้น

มาโกะ คือหญิงรูปร่างผอมบางที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ทำงานอาสาสมัครและรับจ้างทั่วไป แต่หากสังเกตให้ดี มือของเธอมีนิ้วก้อยที่ขาดหายไป และร่างกายมีรอยสักขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ชัดเจนของสมาชิก “ยากูซ่า” องค์กรอาชญากรรมชื่อดังของญี่ปุ่น

นิ้วที่ถูกตัดและรอยสัก คือเครื่องหมายของโลกใต้ดินที่โหดร้าย ยากูซ่าเป็นสังคมที่ผู้ชายครอบงำ ผู้หญิงแทบไม่มีสถานะอย่างเป็นทางการ บทบาทที่พบได้ส่วนใหญ่มักเป็นเพียงภรรยาของหัวหน้าแก๊ง หรือที่เรียกว่า “อาเนะซัง” ซึ่งทำหน้าที่ดูแลลูกน้องระดับล่าง หรือบริหารธุรกิจบางส่วนขององค์กร

อย่างไรก็ตาม มาโกะ ก้าวข้ามขีดจำกัดนั้น เธอคือผู้หญิงเพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้เข้าร่วมพิธี “ซากาซึกิ” พิธีดื่มเหล้าสาบานตนซึ่งรับรองสถานะสมาชิกยากูซ่าอย่างเป็นทางการ

วัยเด็กที่เต็มไปด้วยความรุนแรง

มาโกะ เกิดในครอบครัวข้าราชการระดับสูง แต่ชีวิตในวัยเด็กกลับเต็มไปด้วยการทำร้ายร่างกายจากพ่อ เธอเปิดเผยเรื่องนี้กับ มาร์ตินา บาราเดล นักวิจัยและผู้เชี่ยวชาญด้านอาชญากรรมญี่ปุ่นจากมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด ประเทศอังกฤษ

บาดแผลในวัยเด็กผลักดันให้ มาโกะ เริ่มต่อต้านสังคมตั้งแต่ช่วงมัธยม เธอคบหากลุ่มเด็กเกเร และต่อมาพัวพันกับแก๊งมอเตอร์ไซค์ ซึ่งเป็นที่ที่เธอเรียนรู้การใช้กำปั้นแก้ปัญหาบนท้องถนน

ก้าวแรกสู่โลกยากูซ่า

นิสัยหุนหันพลันแล่นทำให้ มาโกะ ได้รู้จักกับสมาชิกยากูซ่าหนุ่มคนหนึ่ง เขาสอนเธอทุกอย่าง ตั้งแต่การเก็บค่าคุ้มครอง การจัดหาผู้หญิงค้าประเวณี การรีดไถเงิน ไปจนถึงการจัดการข้อพิพาทในโลกใต้ดิน

คืนหนึ่ง ชายคนนั้นโทรเรียกเธอให้ไปช่วยในการตีกัน มาโกะ รีบไปถึงที่เกิดเหตุและใช้กระบองเข้าจัดการคู่ต่อสู้จนพื้นที่กลายเป็นสนามนองเลือด เหตุการณ์นี้ไปเข้าตาหัวหน้าแก๊งยากูซ่าท้องถิ่น ซึ่งเรียกตัวเธอไปพบ

“เธอต้องเป็นยากูซ่า แม้จะเป็นเพศที่อ่อนแอกว่า” มาโกะ เล่าย้อนถึงคำพูดของหัวหน้าแก๊งในเวลานั้น

ผู้หญิงเพียงคนเดียวในพิธีซากาซึกิ

ขณะนั้น มาโกะ เข้าออกสถานพินิจมาแล้วหลายครั้ง ครอบครัวไม่อาจดึงเธอออกจากเส้นทางอาชญากรรมได้ เธอจึงตอบรับข้อเสนอ และเริ่มต้นชีวิตในฐานะยากูซ่าฝึกหัด ท่ามกลางสมาชิกชายทั้งหมด

หลังผ่านภารกิจมากมาย มาโกะ เข้าร่วมพิธีซากาซึกิในชุดกิโมโนผู้ชาย สาบานจะเดินบนเส้นทางยากูซ่าตลอดชีวิต ในฐานะสมาชิกระดับสูง เธอดูแลธุรกิจค้าประเวณี ค้ายาเสพติด ทวงหนี้ และเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างแก๊ง

พิธียูบิสึเมะ และฉายา “อาจารย์ตัดนิ้ว”

เมื่อทำความผิด มาโกะ ตัดนิ้วก้อยของตัวเองตามพิธียูบิสึเมะเพื่อชดใช้ความผิด และค้นพบว่าเธอทำสิ่งนี้ได้โดยไม่ลังเล นับแต่นั้น สมาชิกยากูซ่าที่ไม่กล้าตัดนิ้วเอง มักขอให้เธอเป็นผู้ลงมือ จนได้รับฉายาว่า “ปรมาจารย์ตัดนิ้ว”

ยาเสพติด จุดแตกหักของชีวิต

เมื่ออายุราว 30 ปี การค้ายาเมทแอมเฟตามีนกลายเป็นธุรกิจหลักของแก๊ง มาโกะ เองก็ติดยาอย่างหนัก เธอฉวยโอกาสตั้งเครือข่ายค้ายาเป็นของตนเอง ก่อนจะถูกขับออกจากองค์กร

ต่อมา เธอมีความสัมพันธ์กับสมาชิกแก๊งคู่แข่งและตั้งครรภ์ เหตุการณ์นี้ทำให้ มาโกะ ตัดสินใจพยายามตัดขาดจากโลกยากูซ่า เพื่อใช้ชีวิตสงบและเลี้ยงดูลูก

อดีตที่ไม่อาจลบเลือน

แม้ตั้งใจเริ่มต้นใหม่ แต่รอยสักและอดีตในโลกอาชญากรรมทำให้ไม่มีใครรับเธอเข้าทำงาน มาโกะ แต่งงานกับชายคนรัก และกลับไปทำธุรกิจค้าประเวณีและยาเสพติดอีกครั้ง

ความรุนแรงในครอบครัวทวีขึ้นจนตำรวจต้องเข้ามาแทรกแซง ทั้งคู่หย่าร้าง สามีได้รับสิทธิ์เลี้ยงดูลูกชายทั้งสอง ส่วน มาโกะ กลับเข้าสู่องค์กรเดิม แต่พบว่าหัวหน้าแก๊งเปลี่ยนไปเพราะพิษยาเสพติด สุดท้ายเธอออกจากโลกใต้ดินอย่างถาวรหลังอยู่ได้เพียงสองปี

ชีวิตใหม่หลังโลกมืด

ปัจจุบัน มาโกะ อยู่ในวัยกว่า 50 ปี เช่าห้องพักเล็กๆอาศัยอยู่คนเดียว รับงานรื้อถอนอาคาร และทำงานช่วยเหลือชุมชน เธอเป็นผู้ดูแลสาขาขององค์กรการกุศล “โกจินไค” ซึ่งให้ความช่วยเหลืออดีตยากูซ่า อดีตนักโทษ และผู้ติดยาเสพติด

ทุกเย็น ผู้คนมักมารวมตัวกันที่นี่เพื่อพูดคุยถึงอดีตและปัญหาชีวิต ที่โต๊ะน้ำชา มาโกะ เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวเสมอ เธอเชื่อว่านิสัยก้าวร้าวในวัยหนุ่มสาวทำให้เธอได้รับการยอมรับ

“ฉันสู้เก่ง และไม่เคยแพ้ผู้ชาย” มาโกะ เล่า แต่ย้ำชัดว่าเธอไม่ต้องการเป็นสัญลักษณ์ทางเฟมินิสต์ หรือถูกจดจำในฐานะยากูซ่าหญิงเพียงหนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ เธอเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่พยายามใช้ชีวิตต่อไป หลังผ่านโลกที่โหดร้ายที่สุดมาแล้ว