ปลูกสร้างรุกล้ำที่ดินผู้อื่น 3

ถ้าเป็นกรณีที่มีผู้ปลูกสร้างรุกล้ำที่ดิน ผู้อื่นไว้ก่อน แล้วที่ดินที่ถูกรุกล้ำได้โอนให้ผู้อื่น ไม่ว่าเจ้าของที่ดินเดิมจะยินยอมให้ปลูกสร้างรุกล้ำหรือไม่ก็ตาม แต่ความยินยอมไม่ผูกพันผู้รับโอนที่ดินคนต่อมา เจ้าของที่ดินผู้รับโอนจึงขอให้จำเลยรื้อถอนรั้วออกไปได้ ถ้าไม่รื้อถอนออกไปจะเป็นการละเมิด ซึ่งกรณีเช่นนี้จะเป็นเรื่องของความรับผิดทางแพ่งอย่างเดียว เช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 4490/2542 คดีนั้นจำเลยได้รับความยินยอมจากเจ้าของที่ดินเดิมให้ก่อสร้างรั้วพิพาท รุกล้ำเข้าไปในที่ดินได้ ไม่อาจถือว่าเป็นการละเมิด แต่เมื่อเจ้าของที่ดินเดิมได้ขายที่ดินให้แก่ผู้อื่นต่อไป จนในที่สุดที่ดินตกเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์

ความยินยอมดังกล่าวย่อมไม่ผูกพันโจทก์ให้ต้องยอมรับสิทธิของจำเลยต่อไป เพราะโจทก์ย่อมมีอำนาจในะเจ้าของกรรมสิทธิ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1336 ที่จะขัดขวางมิให้จำเลยหรือบุคคลอื่นสอดเข้ามาเกี่ยวข้องกับที่ดินของตนเองโดยมิชอบด้วยกฎหมายได้ เมื่อโจทก์ไม่ประสงค์จะให้รั้วพิพาทอยู่ในที่ดินของตนอีกต่อไปและได้แจ้งให้จำเลยจัดการรื้อถอนแล้ว แต่แทนที่จำเลยจะรื้อรั้วออกไปเสียทั้งหมด กลับเหลือทิ้งไว้ในที่ดินของโจทก์บางส่วน การกระทำของจำเลยจึงเป็นการละเมิดต่อโจทก์

อย่างไรก็ตาม ผู้เสียหายต้องตรวจสอบ ข้อเท็จจริงย้อนหลังให้ดีว่า ตั้งแต่ดั้งเดิมได้เคย มีการยินยอมให้ปลูกสร้างรุกล้ำโดยเกิดจากข้อตกลงตามสัญญาต่างตอบแทนไว้บ้างหรือไม่ เพราะหากมีข้อตกลงในสัญญาต่างตอบแทนไว้แล้ว ผู้รับโอนจะขอให้รื้อถอนและเรียกค่าเสียหายไม่ได้ เช่น คำพิพากษาฎีกาที่ 2129/2542 คดีนี้มีหนังสือยินยอมให้ทำการลูกสร้างอาคารร่วมผนัง เป็นข้อตกลงระหว่างจำเลยกับเจ้าของที่ดินเดิมในการก่อสร้างอาคารชิดแนวเขตที่ดินของตน และใช้โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กกับผนังอาคารด้านติดกันนั้นร่วมกัน โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโดยซื้อมาจากภริยาและทายาทผู้รับมรดกของเจ้าของที่ดินเดิม

ดังนั้นการที่มีฐานรากรุกล้ำและเหล็กเส้นที่งอกเงยจึงเกิดจากจำเลยกระทำไปตามข้อตกลงในหนังสือยินยอมให้ปลูกสร้างอาคารร่วมผนัง แม้จะมีส่วนรุกล้ำก็ไม่เป็นการกระทำละเมิดต่อ เจ้าของที่ดินเดิม โจทก์รับโอนที่ดินของเจ้าของที่ดินเดิมมาในสภาพที่มีการรุกล้ำอยู่ก่อนแล้ว จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าเสียหายจากจำเลยเกี่ยวกับการรุกล้ำ.