พรมลิขิต..บันดาลชักพา

กริ๊ง..กริ๊ง..เสียงโทรศัพท์ที่ไหนดังกันนะ ฉันนั่งรอรถเมล์อยู่ที่ป้าย เอ๊ะ!! นั่นมือถือใครทำตกไว้นะ สวัสดีค่ะ.... เอ่อนี่ มือถือของผมครับ ไม่ทราบว่าคุณเจอที่ไหนครับ ที่ป้ายรถเมล์ค่ะ คุณรอรถเมล์ป้ายนี้ประจำใช่ไหมครับ ค่ะ...งั้นผมจะไปเอามือถือพรุ่งนี้นะครับ ป้ายรถเมล์แถวไหนครับ.. แถวสยามอะค่ะ เดี๋ยวฉันรอคุณอยู่ตรงรถไฟฟ้าละกัน ครับๆ รบกวนด้วยนะครับ ค่ะ..ไม่เป็นไรค่ะ

เช้าวันต่อมา ฉันมารอที่จุดนัดพบ เอ่อ..ใช่คุณที่เก็บมือถือผมได้หรือเปล่าครับ ใช่ค่ะ ขอบคุณมากนะครับ งั้นผมจะไปส่งคุณที่ทำงานเพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณเก็บมือถือผมได้นะ อุ๊ย ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เดี๋ยวคุณบอกทางผมมาละกัน

อ้าว..คุณทำงานที่นี่เหรอครับ ที่เดียวกันเลยนะ คุณก็ทำงานอยู่ที่นี่เหมือนกันหรือคะ บังเอิญจังนะคะ เราแยกกันตรงลานจอดรถ ดีนะที่วันนี้มากับนายคนนั้นไม่งั้นต้องเข้าห้องประชุมสายแน่ๆ ที่ห้องประชุม.....ทุกคนวันนี้ผมจะแนะนำให้รู้จักกับผู้บริหารคนใหม่ของบริษัทเรา คุณนริช ลูกชายของผมเอง ห๊า..ผู้บริหารคนนั้น...

หลังจากที่เสร็จจากการประชุม เขาเดินมาหาฉัน สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เราสองคน วันนี้ไปทานข้าวกลางวันกับผมนะ ผมเพิ่งกลับมาจากอเมริกาไม่มีเพื่อนที่นี่เลย เอ่อ...แต่ว่า เป็นเพื่อนกับผมนะ ก็ไ คุณ... ริสาค่ะ

ตั้งแต่นั้นมาเราก็ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น จากความสัมพันธ์แค่เพื่อน ตอนนี้พัฒนามาเป็นคนรู้ใจของฉันไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สงสัยคงจะเป็นพรมลิขิตละมั้งที่ทำให้เราได้พบกันในวันนั้นและรักกันในที่สุด......