ยัยดาราตัวร้ายกะนายผู้จัดการตัวแสบตอน8

เวลา05.30น.

ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่หน้าบ้านเพื่อหนีนายทุเรียนฉันไม่ได้โง่ถึงขนาดที่ต้องปล่อยวันอันแสนสุขของฉันทิ้งไปหรอก(เพราะแทบทุกวันฉันต้องอยู่กับทุเรียน)-_-^แล้วเมื่อไหร่ยัยบัวมันจะมารับฉันเนี่ยมันเป็นคนที่นิสัยดีมากเลยละถึงจะห้าวๆหน่อยก็เถอะและมีอีกอย่างที่ขัดกับบุคลิกมันนั่นคือบ้าดาราสิ่งที่ฉันปวดหัวอย่างแรงแต่มันนับว่าเท่ เท่แบบผู้หญิงๆแบบว่ามีเสน่ห์เพราะมันอัธยาศัยดีคุยกับใครก็ได้เป็นที่ปรึกษาของใครก็ได้เวลาฉันกับไอ้โอม(เพื่อนซี้อีกคนคือมีกันอยู่สามคนคบกันมาตั้งแต่เด็ก)มีปัญหาอะไรก็ปรึกษามันคนเดียวแล้วมันก็เป็นคนที่เก่งฉลาดหัวดีมากเป็นที่พึ่งของฉันกับไอ้โอมได้เป็นอย่างดี(เกาะเพื่อนกินว่างั้น)-*-

บรื้นนน~เอี๊ยด~"มาแล้วจ้าขึ้นมาเลย"

"ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ"

"ก็กะว่างั้น"ดูมันกวนจิงๆเดี๋ยวถีบตกรถ

"เออ!!แล้วนึกไงเนี่ยยอมขึ้นรถฉันปกติแค่ขับจากในโรงเรียนมาส่งหน้าโรงเรียนยังไม่เอาเลย"

"อ้าว!!ก็ลองมาคิดดูแล้วแกมีพระคุณกับฉันมากเลยไงดูดิ!เพราะแกนะเนี่ยที่ฉันได้เป็นดาราน่ะก็เลยอยากจะตอบแทนแกด้วยการยอมนั่งรถกับแกทุกเมื่อทุกเวลาไง"เหมือนเราได้ประโยชฝ่ายเดียวเลยง่ะ-_-

"งั้นต่อไปนี้ฉันมารับแกไปโรงเรียนด้วยกันทุกเช้าเลยนะ"

"โอเค!ว่าแต่ขับรถเก่งแล้วรึไงหา"ไม่ได้หรอกฉันไม่มั่นใจเลยซักนิดว่าจะมีชีวิตอยู่รอดเมื่อได้นั่งรถยัยนี่ถึงมันจะสอบใบขับขี่ผ่านแต่มันถอยรถไม่ได้จะถอยธรรมดาหรือถอยเข้าซองก็พอๆกันแถมพอเจอซอยแคบๆเข้าหน่อยมันตายเลยทำอะไรไม่ถูกเลย

"เออ!!ก็ดีขึ้นมาหน่อยแต่เรื่องถอยรถยังเหมือนเดิม-_-แฮะๆ"น่านไงนึกแล้ว

"แล้วเวลาเอารถเข้าบ้านทำไง"

"ก็เอาหน้าจอดไงไม่ต้องถอยเข้าซอง"

"แล้วเวลาเอารถออกล่ะมันต้องถอยนี่!"

"อ๋อ!ให้เฮียบาสถอยให้"อย่างงี้อย่าขับดีกว่าวุ่นวายชิป!แล้วพ่อแม่มันคิดได้ไงตั้งชื่อพี่ว่าบาสอินเตอร์เชียวทีน้องงี้!ชื่อบัวชื่อตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยายังไม่แตกแถมยังหวานซะ!ไม่เข้ากับนิสัยเลย

"แล้วพี่แกเขาไม่ด่าเหรอปลุกมาตั้งแต่ไก่ยังนอนหลับอยู่เลยแค่ให้มาถอยรถ"

"ก็ด่าอ่ะดิเฮียยิ่งบ่นๆอยู่ด้วยว่าเรียนหนักเห็นเหนื่อยกลับมาทุกวัน"

"แกก็ยังไปเบียดเบียนเขาเนอะ!แทนที่จะหัดขับให้เป็นไปเลย"

"..."

ฮู่!ถึงแล้วระหว่างทางราบรื่นไม่มีปัญหาปลอดภัยจากนายทุเรียนและรอดตายจากการนั่งรถยัยบัว

"เฮ้ย!โอมมาเร็วมาถอยรถ"ฮึ่ย!ตกใจหมดจะตะโกนทำไมเนี่ย

"เอ้า!ลงมาๆ เร็วๆหิวนะเนี่ยต้องมานั่งรอ"

"อย่าบ่นๆจะลงแล้วเนี่ย"

ที่โรงอาหาร

"เฮ้ย!ซิตี้นี่ได้เป็นดาราแล้วไม่เห็นบอกกันเลยนะแล้วต้องไปตัดผมเลยเหรอเป็นคาแรกเตอร์ยังไงบอกหน่อยดิ"โห!เป็นชุดไอ้โอมเอ๊ย!!หน้าตาก็ดีดีจริงๆนะบอกให้ผิวก็ขาวราวกับกินโอโม่เป็นอาหารหลักผมซอยหน่อยๆระต้นคอ(เป็นทรงผมนักเรียนชายโรงเรียนเรา)หน้าออกตี๋ๆหน่อยใส่แว่นตาแต่เท่อ่ะแบบหนุ่มเกาหลีเลยแต่ฉันไม่พิศวาสมันหรอกนะเป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแล้วดูมันถามทำเป็นบ้านนอกอยากรู้ซะ!เวอร์เลย

"เอ่อ!คาแรกเตอร์อันนี้ยังไม่รู้เลยแต่ผมนี่เขาให้ตัดน่ะก็เลยตัดๆไป"

"อ้าว!ไม่รู้คาแรกเตอร์แล้วออดิชั่นผ่านได้ไง"

"..."

"อ๋อ!ก็คาแระ.....อุ๊บ"ปิดปากซะ!!เลยห้ามบอกนะยัยบัว

"เฮ้ย!คาแรกเตอร์อะไรบอกมานะซิตี้"

"ไม่"

"อุ๊บ!!อั๊น อู๊(ฉันรู้)"

"ไร!นะบัวนี่ๆเอามือออก"

"ม่ายยย"โห!ไอ้โอมแรงโคตรเยอะเลยแกะมือฉันซะเกือบหลุดจากปากยัยบัวไม่ได้ให้รู้ไม่ได้ว่าเป็นคาแรกเตอร์แบบไหนไม่งั้นโดนล้อแน่

"งั่บ!!"

"อ๊ายย!เจ็บยัยบ้ากัดทำม๊ายยยยยยย!นี่แน่ะ!"

"โอ๊ย!!ดึงผมฉันเหรอไอ้โอมรุมมันเลย"เฮ้ย!ขี้โกงนี่หว่าสองรุมหนึ่ง

"กรี๊ดดด!อย่าขยี้หัวโอ๊ย!!หัวยุ่งหมดแล้ว"

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!

นั่นไม่ใช่เสียงพวกเราแน่นอนเพราะมันดังมากเสียงมาจากหน้าโรงเรียนกรี๊ดไรกันน่ะ

"เขรี๊ดอะไรกัน"ฉันที่หัวฟูป็นรังนกอีแร้งไม่ได้สนใจสายตาคนรอบข้างที่มองอยู่เลย

"หรือจะเป็นดาราO_o"นี่ก็สมองคิดเป็นเรื่องเดียว

"ไปดูกัน"แล้วไอ้โอมก็ลากเราสองคนออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วฉันก็ไม่ลืมจัดผมให้เรียบร้อย

โห!คนเยอะเป็นบ้ามุงอะไรกันนะแต่ว่าฉันลางสังเห่าสังหอนไม่ค่อยดีเลย

"ขอโทษครับขอทางหน่อยคร้าบบบบบ"ไอ้โอมจอมเจ๋อก็แหวกฝูงชนเพื่อจะรู้ให้ได้มันคนเดียวน่ะไม่เท่าไหร่ดันลากฉันกับยัยบัวมาด้วยโอ๊ย!อึดอัดอ้าว!แหวกไปแหวกมาเริ่มมาอยู่หน้าๆแล้วเอ๊ะ!!นั่น คนนั้นรึเปล่านะที่เขามุงกันอุ๊ย!เหมือนดาราเลยแต่ว่าลักษณะแบบนี้คุ้นๆนะ เฮ๊ย!!O_oนั่นมันนายทุเรียนนี่มาด๊ายไง๊ตายแน่เลยฮือๆT_Tนี่ลืมไปแล้วนะเนี่ย

"เฮ๊ย!โอมไม่เห็นมีอะไรเลยกลับเหอะยังกินไม่อิ่มเลย"

"ไม่ได้กลับไม่ได้ยังไม่รู้เลย"

"อื้อ!!นั่นดิ่"เข้าข้างกันจังนะระวังเหอะซักวันฉันจะเอาคืนเชอะ!

และแล้วฉันก็ได้เห็นหน้าเขาแบบเต็มตาตอนนี้เขาเหมือนปวดอึมากเลยคือคงจะเข้ามาในโรงเรียนแต่เข้ามาไม่ได้เพราะฝูงนักเรียน(หญิง)ที่มามุงดูคนหล่อ(แต่หน้า)แว๊ก!เขาเห็นฉันแล้วทำไงดี>_<อึ๊ย!!แสยะยิ้มเห็นเขี้ยวน่ากลัวอ่ะเดินมาทางนี้แล้ว

"ว่าไงมีความสุขดีมั๊ย"

"-_-^"

"ทำไมไม่ตอบล่ะ"

"กะ..ก็..ก็ดีอือ!ก็ดี"

"เหรอเธอคิดว่าฉันรู้สึกยังไงล่ะ"โอ๊ย!!อย่าพูดแบบใจเย็นนักได้ไหมยิ่งพูดยิ่งเสียวไส้ติ่งง่ะ

"แล้วรู้สึกยังไงเหรอ"ฮือหวาดเสียว

"ก็ไม่ยังไงไหนหล่ะที่ท้าฉันไว้น่ะพร้อมจะพิสูจน์หรือยัง"

"อ๋อ!!ได้เนี่ยออดจะดังแล้วเดี๋ยวไปพิสูจน์ได้เลย"

"ดี"

ตอนนี้ฉันและนายทุเรียนตกเป็นเป้าสายตาของทุกๆคนและเพื่อนรักทั้งสองคงมีคำถามมากมายที่อยากจะถามแต่สังเกตจากสีหน้าฉันแล้วไม่ควรถามเลย

"เนี่ยห้องนี้แหละ"

"อือ"หือ!~หมั่นไส้ทำเป็นแอ๊กชิ!>_<

คาบแรก(คณิต)

"สรินดาเธอตั้งใจเรียนดีนี่โอ้!!บุญแท้ๆที่ได้เห็นเธอตั้งใจเรียนขอให้เธอตั้งใจแบบนี้ตลอดไปนะแหม!ข้อดีของการเป็นนักแสดงนี่ก็ดีแบบนี้นี่เองต้องรักษาภาพพจน์ในทุกด้านไม่ว่าพฤติกรรมทั่วไปหรือการเรียนโฮะๆ!!"เออ!!เชิญวิจารณ์ตามสบายได้ทีเอาคืนใหญ่เลยนะ

"ฮึๆ"เชอะ!!นายทุเรียนหัวเราะไปเหอะ!!มันก็แค่วิชาคณิตวิชาเดียวที่ฉันไม่ค่อยตั้งใจเพราะครูสอนไม่ค่อยรู้เรื่องเท่านั้นแหละ(หรือฉันโง่เอง)

คาบ2(ไทย)

ว้าว!!สรินดาเธอไม่หลับในวิชาครูแล้วฝนตกแน่วันนี้

"-_-^"แง้!หักหน้ากันเลยเหรอT_T

คาบ3(สังคม)

สรินดาเธอตอบคำถามครูได้เธอไม่โง่แล้วโอ้!!พระเจ้าฉันถามเธอมาตลอดแต่เธอก็ไม่เคยตอบได้วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย

โรงเรียนเลิก

บนรถนายทุเรียน

"ฮ่าๆๆๆๆๆก๊าก!!ฮ่าๆโฮะๆ"อีตานี่ก็หัวเราะไม่เลิกตั้งแต่ออกจากห้องเรียนยันขึ้นรถยังหัวเราะตัวโยนอยู่เลย

"นี่ขำอะไรนักหนา"

"ขำเธอน่ะสิถามได้ ไงอวดดีนักครูทุกคนพูดเหมือนๆกันเลยว่าวันนี้มันวันอะไรอัศจรรย์จริงๆฮะฮะ

"เออ!ฉันไม่เถียงก็ได้ถึงในห้องฉันไม่ค่อยตั้งใจเรียนแต่ฉันก็เข้าใจบทเรียนเพราะฉันหมั่นอ่านหนังสือแต่ที่ไม่ตั้งใจน่ะเพราะว่าครูสอนน่าเบื่อต่างหาก"

"เหรอ^_^"

"นี่!!ถามจริงนายอายุเท่าไหร่ดูแล้วไม่ห่างจากฉันเท่าไหร่แล้วไม่เรียนเหรอหนังสือน่ะ"

"อ๋อ!!เพราะเทพไง"

"เอาดีๆ"

"คืองี้จริงๆฉันก็เรียน ตอนม.ต้นฉันเรียนโรงเรียนนานาชาติกับน้องสาวฉันแต่ฉันไม่ตั้งใจเรียนก็เหมือนเธอสอนน่าเบื่อแต่ต่างตรงที่ฉันรู้หมดแล้วไอ้บทเรียนพวกนี้น่ะต่อมาพ่อเห็นว่าฉันไม่ตั้งใจเรียนเลยให้ฉันไปเรียนไฮสคลูที่เมืองนอกแต่ก็เหมือนเดิมแรกๆก็ดีหรอกต่อมาก็น่าเบื่อเพราะฉัน"

"เข้าใจหมดแล้ว"

"ช่ายพอฉันเบื่อฉันก็ไม่ตั้งใจเรียนโดดไปเทีากเลยไม่ให้เรียนให้กลับมาช่วยกิจการโมเดลลิ่งที่บ้านฉันก็ไม่อยากทำหรอกแต่ฉันเห็นแก่พ่อเพราะฉันก็เหลวแหลกมามากแล้ว"

"มิน่าทำไมคนอย่างนายถึงมาทำงานนี้ได้เพราะยังงี้นี่เอง"

"ทำไมคนอย่างฉันทำไม"

"เปล่าหรอกก็แค่นายดูใจร้อน เอาแต่ใจ แล้วก็ขี้โมโหไปนิด(มากเลยแหละพูดให้มันดูดี)ซึ่งมันไม่น่าจะทำงานแบบนี้ได้"

"อ๋อ!!แล้วแบบไหนล่ะที่จะทำงานแบบนี้ได้"

"ก็แบบ.."

"เอ้า!!ถึงบ้านเธอแล้วลงได้"อ้าว!!ยังไม่ได้บอกเลยนะลงก็ได้วะ

"เออ!!แล้วนายไม่โกรธฉันเหรอที่ฉันหนีนายน่ะ"

"ฉันยกให้เพราะในห้องเรียนเธอทำให้ฉันอารมณ์ดีมากฉันไม่เคยหัวเราะนานขนาดนี้เลย^_^"เออ!!จำไว้ตอกย้ำเข้าไป

"แล้วพรุ่งนี้ฉันต้องทำอะไรบ้าง"

"ก็ไม่มีอะไรมากแค่เตรียมชุดสีขาวไว้เตรียมไปงานเปิดกล้องวันอาทิตย์"

"อือ"

"ไปล่ะบาย~"

โอ๊ย!!เหนื่อยเดี๋ยวต้องโทรไปแถลงการให้ท่านโอมกับหญิงบัวฟังอีก แต่วันนี้นายทุเรียนดีกับเราจังสงสัยจะฮามากจนหายโกรธมั้งเอ๊ะ!!ฉันถามอายุเขาด้วยนี่ยังไม่ได้บอกเลยนี่หว่าแต่คงไม่เกิน20ล่ะมั้ง

(โปรดติดตามตอนต่อไป)