จากลูกสะใภ้สู่มเหสีรัก! เปิด 1 นิสัยตอนนอน ของ "หยางกุ้ยเฟย" ที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปราน

นึกว่าจะเป็นอุปสรรค! เปิด 1 นิสัยตอนนอน ของ "หยางกุ้ยเฟย" หญิงงามระดับตำนาน ที่ทำฮ่องเต้หลงหัวปักหัวปำ

หยางกุ้ยเฟย หนึ่งในสี่ยอดปรารถนาแห่งแผ่นดินจีนโบราณ ขึ้นชื่อเรื่องความงามอันเป็นเลิศจนจักรพรรดิถังเสวียนจงทรงลุ่มหลงเป็นอย่างมาก แต่ทราบหรือไม่ว่าก่อนที่จะมาเป็นพระมเหสีองค์โปรด เธอเคยมีสถานะเป็นถึงพระชายาของพระราชโอรสมาก่อน และยังมีนิสัยส่วนตัวยามนอนหลับที่แปลกแต่กลับยิ่งทำให้องค์จักรพรรดิรักใคร่โปรดปรานยิ่งขึ้น

จากพระชายาของพระราชโอรสสู่พระมเหสีผู้เกรียงไกร

เดิมที หยางอวี้หวน หรือ หยางกุ้ยเฟย เข้าพิธีอภิเษกสมรสเป็นพระชายาขององค์ชายหลี่เม่า หรือ อ๋องโซ่ว ซึ่งเป็นพระโอรสลำดับที่ 18 ของจักรพรรดิถังเสวียนจง ทว่าด้วยสิริโฉมอันงดงามเป็นเลิศ ทำให้พระสเวกะหรือองค์จักรพรรดิทรงถูกตาต้องใจ และตัดสินใจรับเธอเข้ามาเป็นพระมเหสีในระดับกุ้ยเฟยอย่างเป็นทางการในปีเทียนเป่าที่ 4

บทกวีของไป๋จวีอี้อย่าง 長恨歌 (บทเพลงแห่งความอาลัย) ได้เคยบรรยายความงามของเธอไว้ว่าเพียงแค่อยู่ในอิริยาบถหันมองก็ทำให้เหล่านางงามทั่วทั้งหกพระราชวังหมองคล้ำลงไปทันที

นิสัยการนอนที่จักรพรรดิทรงโปรดปราน

แม้ว่าหยางกุ้ยเฟยจะมีรูปโฉมงดงามและมีความสามารถทางด้านดนตรีและการร่ายรำอย่างหาตัวจับยาก แต่เธอก็มีข้อเสียส่วนตัวคือเป็นคนที่นอนกรนเสียงดังพอสมควร ทว่าจักรพรรดิถังเสวียนจงกลับไม่เคยรู้สึกรำคาญเสียงกรนดังกล่าวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน พระองค์กลับรู้สึกว่าเสียงกรนของหญิงอันเป็นที่รักข้างกายช่วยให้ทรงรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นใจอย่างยิ่ง

ผู้เชี่ยวชาญคาดการณ์ว่า สาเหตุที่จักรพรรดิถังเสวียนจงทรงโปรดปรานเสียงกรนนี้ เนื่องจากชีวิตการเป็นประมุขแห่งแผ่นดินเต็มไปด้วยความเครียด และพระองค์ทรงเคยผ่านการแย่งชิงอำนาจภายในราชวงศ์ที่นองเลือดมาก่อน ส่งผลให้มักทรงฝันร้ายและนอนหลับไม่สนิท เสียงกรนของหยางกุ้ยเฟยจึงเปรียบเสมือนเสียงดนตรีบำบัดที่ช่วยให้พระองค์คลายความวิตกกังวลและผ่อนคลายจนหลับสนิทได้ในทุกค่ำคืน

สรุปเสน่ห์มัดใจจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง

หยางกุ้ยเฟยไม่ได้มีเพียงความงาม รูปโฉม และความสามารถทางศิลปะเท่านั้น แต่นิสัยความเป็นธรรมชาติในยามนอนหลับ กลับกลายเป็นสิ่งที่ช่วยเติมเต็มความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยให้กับจักรพรรดิถังเสวียนจง จนกลายเป็นหนึ่งในตำนานรักอันลึกซึ้งและโด่งดังที่สุดในประวัติศาสตร์จีน

แหล่งอ้างอิง

1. HK01