เสียงสะท้อนครู! หลักสูตรใหม่ ป.4–ป.6 ถูกตั้งคำถาม ซ้ำซ้อน-ยังไม่ชัด

หลังจากที่มีแนวทางนำร่อง หลักสูตรประถมศึกษาตอนปลาย (ป.4–ป.6) พ.ศ. 2568 ซึ่งถูกตั้งคำถามจากภาคครูและภาคประชาชนว่า มีความพร้อมเพียงพอแล้วหรือไม่ในการนำไปใช้จริงกับนักเรียนจำนวนมาก

ขณะที่หลักสูตรแกนกลางฉบับปรับปรุงปี 2568 เพิ่งอยู่ในช่วงเริ่มต้น แต่กลับมีหลักสูตรใหม่เข้ามาเพิ่มเติม ทำให้เกิดข้อกังวลเรื่อง “ความซ้ำซ้อน” และทิศทางการพัฒนาการศึกษาไทย

ครูตั้งคำถาม ระบบพร้อมจริงหรือยัง?

นายสานิตย์ พลศรี นายกสมาคมครูชนบทจังหวัดชัยภูมิ และ นายสมคิด หอมเนตร รองประธานสภาปฏิรูปการศึกษาภาคประชาชน พร้อมคณะครู ได้ยื่นหนังสือแสดงความกังวลต่อแนวทางดังกล่าว

โดยชี้ว่า โรงเรียนจำนวนมากยังไม่สามารถยกระดับการใช้หลักสูตรเดิมได้อย่างเต็มที่ ขณะที่นโยบายใหม่กลับเร่งให้เข้าสู่ระบบใหม่ ทำให้ครูและผู้บริหารเกิดความกังวลอย่างมาก

ความซ้ำซ้อน และคำถามด้านกฎหมาย

หนึ่งในประเด็นสำคัญคือ การดำเนินการที่ยังไม่ชัดเจนในเชิงกฎหมายและกระบวนการ เนื่องจากหลักสูตรแกนกลางฉบับปรับปรุงยังไม่ผ่านการใช้งานครบทุกช่วงชั้น และยังไม่มีผลการประเมินอย่างเป็นระบบ

ทำให้เกิดคำถามว่า การเดินหน้าครั้งนี้เป็นแผนที่วางไว้แล้ว หรือเป็นการดำเนินการที่ยังไม่ผ่านการศึกษาครบถ้วน

เสี่ยงเกิดความเหลื่อมล้ำในห้องเรียน

หากเปิดให้โรงเรียนเลือกใช้หลักสูตรใหม่แบบสมัครใจ อาจทำให้เกิดความแตกต่างระหว่างโรงเรียน

• เด็กแต่ละโรงเรียนเรียนไม่เหมือนกัน
• ผู้ปกครองสับสนในการเลือกแนวทาง
• เด็กย้ายโรงเรียนต้องปรับตัวใหม่ทั้งหมด

ซึ่งอาจส่งผลต่อความต่อเนื่องของการเรียนรู้ในระยะยาว

ภาระตกที่ครู ระบบรองรับยังไม่ชัด

ครูระดับ ป.4–ป.6 อาจต้องปรับทั้งวิธีสอน เนื้อหา และการวัดผลในเวลาเดียวกัน ขณะที่คำถามเรื่องงบประมาณ การอบรม และสื่อการเรียนการสอน ยังไม่มีความชัดเจนเพียงพอ

โดยมีการตั้งข้อสังเกตว่า แม้แต่งบประมาณในหลักสูตรเดิม ยังไม่สามารถจัดหาหนังสือเรียนได้ครบทุกวิชา

ของเดิมยังไม่ชัด ของใหม่จะไปต่ออย่างไร?

อีกประเด็นสำคัญคือ การนำร่องในระดับ ป.1–3 ก่อนหน้านี้ ยังไม่มีการเปิดเผยผลลัพธ์อย่างเป็นระบบต่อสาธารณะ

ทำให้เกิดคำถามต่อว่า มีข้อมูลเพียงพอแล้วหรือไม่ ก่อนขยายไปสู่ช่วงชั้นถัดไป

ข้อเสนอจากภาคครู

ภาคครูเสนอว่า การปฏิรูปการศึกษาควรดำเนินการแบบ “ทั้งระบบ” มากกว่าการปรับเฉพาะบางช่วงชั้น

• ควรใช้หลักสูตรแกนกลางให้ครบก่อน
• มีการวิจัยและประเมินผลอย่างชัดเจน
• เปิดให้ทุกภาคส่วนมีส่วนร่วม

การเปลี่ยนหลักสูตรครั้งนี้ถูกมองว่าเป็น “จุดเปลี่ยนใหญ่” ของระบบการศึกษาไทย แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยคำถามเรื่องความพร้อม เพราะสุดท้ายแล้ว หากการเปลี่ยนแปลงไม่เป็นไปตามเป้าหมาย ผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงอาจไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ “นักเรียนไทย” ทั้งระบบ