กันและกัน : เพื่อน...เตือนกันได้

ความเป็นเพื่อนที่เกิดขึ้นระหว่างคนสองคน บางครั้งไม่สามารถหาเหตุผลสนับสนุนได้ว่าเกิดจากอะไร เช่นเดียวกับ 2 สาวเพื่อนซี้ต่างวัย อุ้ย-สุทัศนีย์ คุนผลิน กรรมการผู้จัดการ บริษัท อัพเน็กซ์ จำกัด และ น้องเล็ก-กรกนก ยงสกุล ผู้จัดการฝ่ายการตลาดโรงแรมมาดูซิ จังหวะและโอกาสพาให้ทั้งคู่พบและรู้จักกันในต่างแดน

คุณอุ้ยเล่าว่าจากวันที่เริ่มรู้จักกระทั่งถึงวันนี้ผ่านมา 10 ปีแล้ว แรกเริ่มที่รู้จักกันอุ้ยเรียนที่อเมริกา ส่วนน้องเล็กเรียนที่อังกฤษ อุ้ยไปเที่ยวอังกฤษและมีโอกาสรู้จักน้องเล็กผ่านเพื่อนสนิท ครั้งแรกที่เจอรู้สึกว่าน้องเล็กคุยเก่งคุยสนุก มีมนุษยสัมพันธ์ดี ร่าเริง น้องเล็กคุยกับอุ้ยอย่างเป็นกันเอง เป็นคนที่ใครเข้ามาคุยด้วยก่อนจะกล้าคุยด้วย ไม่กล้าคุยกับคนที่ไม่เข้ามาคุยด้วยเนื่องจากไม่รู้ว่าคนนั้นอยาก รู้จักและอยากคุยกับเราหรือไม่ ฝ่ายน้องเล็กบอกว่าเจอพี่อุ้ยครั้งแรก มองว่าผู้หญิงคนนี้ รูปร่างดี ผอมสูง และมองการแต่งตัวเพราะเราเป็นคนชอบแต่งตัว

อยู่กันคนละประเทศแต่อยู่ ๆ เล็กก็มีอีเมลและเอ็มเอสเอ็นมาหา ทำให้รู้สึกว่าน้องคนนี้น่ารักดี เจอกันไม่กี่วัน ยังนึกถึงและติดต่อกลับมา คุณอุ้ยพูดถึงความรู้สึก ณ ขณะนั้น คุณน้องเล็กบอกว่า ความสัมพันธ์ระหว่างน้องเล็กกับพี่อุ้ยดำเนินมาเรื่อย ๆ และมาสนิทสนมกันมากขึ้นเมื่อเราทั้งคู่กลับมาเมืองไทยในเวลาใกล้เคียงกัน มีโอกาสพบและคุยโทรศัพท์กันมากขึ้น ในเรื่องทั่วไปตามะสาผู้หญิง

ความประทับใจที่เกิดขึ้นหลังกลายเป็นเพื่อนสนิท คุณอุ้ยบอกว่า เล็กค่อนข้างเป็นคนละเอียด ห่วงใย ไปไหนมาไหนมีของกุ๊กกิ๊กติดมือมาฝากเสมอ ๆ คบกันเหมือนเพื่อน พี่น้อง แม่ลูก เล็กชอบทำอะไรตามใจตัวเองโดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา มีเตือน แนะนำ แก้ปัญหา สารพัดเรื่องที่ช่วยได้ เตือนอะไรเล็กไม่โกรธ สิ่งที่แนะนำ นำไปทำตามหรือไม่ ไม่ทราบ แต่เล็กรับฟัง และต้องให้เวลาสักระยะแล้วทุกอย่างดีขึ้นเอง และเล็กค่อนข้างมีน้ำใจ ช่วงเวลาที่คบกันมีแน่นอนที่อุ้ยทำตัวไม่น่ารัก น้องเล็กพยายามเข้าใจเรารวมทั้งคนที่อยู่รอบข้าง

ส่วนน้องเล็กบอกว่าตลอดเวลาที่คบกันมาประทับใจพี่สาวคนนี้มาก เป็นคนตรง ๆ และจริงใจมาก คุยอะไรด้วยแล้วมีแต่ความสบายใจ พี่อุ้ยเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัว นอกจากเป็นเพื่อนยังเป็นเหมือนพี่สาวที่คอยดูแล ช่วยเหลือทุกอย่าง พี่อุ้ยและน้องเล็กเหมือนกันตรงที่เป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไร มาก ๆ เพื่อนคนอื่นที่สนิทนอกเหนือจากพี่อุ้ย แต่บางคนบุคลิกและนิสัยไม่เหมือนพี่อุ้ย ขณะที่คุยทุกเรื่องกับพี่อุ้ยได้โดยไม่ต้องเกริ่น แต่กับเพื่อนคนอื่นต้องเกริ่นนำกว่าจะเข้าเรื่องที่ต้องการคุย

คบกันมานานผ่านหลายเหตุ การณ์ โดยเฉพาะเรื่องผิดใจกันมีเกิดขึ้นบ้างตามประสาเพื่อน คุณอุ้ยเล่าว่าเคยโกรธกันนานสุดเลย 6 เดือน ไม่โทรศัพท์หา ไม่เจอกัน ถ้าเจอกันในงานก็คุยบ้าง แต่ไม่อยากยุ่งวุ่นวายด้วย ช่วงนั้นน้องเล็กง้อตลอด เพียรพยายามโทรศัพท์มาหา ทั้งที่เราเองก็ทำตัวไม่น่ารักกับเขา

เล็กง้อเพราะรู้ตัวว่าผิด พี่อุ้ยดีกับเล็กมาตลอด ทำไมถึงไม่เชื่อในสิ่งที่เขาบอก ใคร ๆ อาจคิดว่าใช้เวลาง้อ 6 เดือน นานไปหรือเปล่า แต่เล็กไม่คิดอย่างนั้น เวลาไม่ใช่สิ่งสำคัญ และที่ทำให้อดทนได้เพราะคิดถึงความดี ความจริงใจที่พี่อุ้ยมีให้มาตลอด จึงอยากให้ความสัมพันธ์คืนมา แรก ๆ ต่อไม่ติด แต่ด้วยความรักที่มีให้พี่อุ้ยซึ่งเปรียบเหมือนพี่สาว เหมือนคนในครอบครัว จึงอยากเติบโตไปด้วยกัน น้องเล็กเล่าด้วยแววตาปริ่มสุข

สองเพื่อนซี้ต่างวัยให้ข้อคิดพร้อมกันว่า การเป็นเพื่อนคบกันด้วยความจริงใจ ไม่ต้องคุยกันแบบหวาน ๆ ตลอดเวลา การพูดคุยกันมีหมดทุกอารมณ์ ทุกวันนี้เราสองคนต่างรับในมุมบ๊อง ๆ ของกันและกันได้ และกล้าเตือนกันได้เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร ในวัยเด็กพ่อแม่คือคนที่เข้าใจเรามากที่สุด เมื่อโตขึ้นเพื่อนเป็นคนที่รับรู้อะไร ๆ ในชีวิตเรามากที่สุด เช่น นิสัยภายนอกที่แสดงออกไป เพื่อนเป็นคนที่เห็น เพื่อนในความคิดคือคนที่พูดและเตือนกันได้ ซึ่งตรงนี้ไม่ใช่เฉพาะคู่เราสองคนเท่านั้น ควรเกิดกับเพื่อนสนิททุกคู่ทุกคน. ''ต้นรัก''