มาเรียม อัลคาลาลี่

เธอคนนี้รักเสียงเพลงและอยู่กับเสียงเพลงมาโดยตลอดค่ะ มาเรียม อัลคาลาลี่ เริ่มต้นจากเป็นนักร้องประสานเสียงให้กับโรงเรียนเซนต์จอห์นตั้งแต่อยู่ชั้น ป.4 ( พร้อมๆ กับเรียนเครื่องดนตรีหลากหลายประเภท ทั้งกีตาร์ กลอง แซ็กโซโฟน เปียโน ฯลฯ ) และก็เป็นเรื่อยมาจรกระทั่งจบชั้นมัธยม 3 แล้วไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย และตอนนี้เธอก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัยทางด้าน Vocal Jazz ซึ่งเป็น Bachelor Music โดยเฉพาะ แถมบอกว่ากลับมาบ้านทีไรก็เต้องเข้าไปร้องประสานเสียงที่เซนต์จอห์นอยู่ไม่ขาด แต่นั่นก็ไม่น่าสนใจเท่ากับความเป็นหนึ่งในกลุ่มนักร้องหน้าใหม่ที่บอย โกสิยพงษ์ ตั้งใจปลุกปั้นขึ้นเพื่อให้เป็นคลื่นลูกใหม่ของเบเกอรี่ มิวสิค ในชื่อของ B5 และทันทีที่มีการเปิดตัวเด็กลุ่มนี้ที่คอนเสิร์ตใหญ่ Million Ways to Love Part I ชื่อของมาเรียม และทุกคนในกลุ่มก็ถูกพูดถึงทันที โดยเฉพาะเธอคนนี้น้ำเสียงหวานใสนั้นสะกดคนทั้งฮอล์ลแทบจะทันทีเลยก็ว่าได้ .....โทร.คุยกับพี่บอยตลอดตั้งแต่อยู่เมืองนอก พี่บอยบอกพี่จะมีคอนเสิร์ตขึ้นร้องนะ มีเพื่อนให้อีก 4 คน เดี๋ยวมารู้จักกัน ก็โอเคกลับจากเมืองนอกมาร้องที่งาน ตอนแรกก่อนจะขึ้นคอนเสิร์ตนี่อู๊ย..คิดไปต่างๆ นาน จะเกิดอะไรขึ้น ชีวิตจะเป็นยังไง เริ่มฟุ้งซ่าน ( หัวเราะ ) กลัวด้วย ถึงเวลาที่จะต้องก้าวขึ้นคอนเสิร์ตนี่เห็นหน้าเพื่อนทุกคนตื่นเต้นกันหมด เราก็กอดกันทุกคนแล้วบอกเดี๋ยวเจอกันนะ เราต้งอทำให้ดีที่สุด โต๋ก็ขึ้นไปก่อน แล้วเบนก็ตามขึ้นไป พอคนกรี๊ดเท่านั้นมันเหมือนกับไม่ต้องกังวลอะไรแล้วน่ะ มันหายเลย ตอนแรกกังวลว่าคนจะงงหรือเปล่าว่าเป็นใครอะไร ซึ่งเหมือนเขาไม่สนใจแล้วว่าเราเป็นใคร พอเราขึ้นเวทีเขาให้เกียรติเรา กรี๊ดให้เรา พอตอนร้องคนดูก็ตั้งใจฟัง ตอนแรกก็นึกว่าเขาเบื่อหรือเปล่า มันยาวเกินไปไหม แต่หลังๆ มาอ่านฟีดแบ็กเขาบอกว่าช่วงที่ B5 ร้อง แล้วเขาเงียบกันไป เพราะอยากจะฟังแล้วนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ แล้วเขาก็ทึ่งกับเราด้วย ก็ทำให้รู้สึกดีมาก..... เธอเล่าถึงความรู้สึกจากเวทีแรกให้เราฟังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นประทับใจ คล้ายกการณ์นี้เพิ่งจะผ่านมาได้ไม่นานและทราบไหมคะ กว่าจะกลายเป็นกลุ่ม B5 อย่างในตอนนี้ มาเรียมมีความหลังที่เจ้าตัวเรียกว่าเป็นปาฏิหาริย์ที่ทำให้เกิดเรื่องราวในวันนี้มาเล่าให้ฟังด้วย .....หลายๆครั้งที่มาเรียมมีโอกาสได้คุยกับแฟนเพลงแล้วเขาบอกอยากเป็นนักร้องกับเบเกอรี่ มาเรียมจะบอกเขาว่า dont give up น้อง ตั้งใจนะ เพราะวันหนึ่งพี่ก็เคยคิดว่า อยากเป็นนักร้องกับเบเกอรี่ เราเชื่อว่าปาฏิหาริย์มันเกิดขึ้นได้ มาเรียมเจอพี่บอยครั้งแรก คือไปซื้อซีดีที่ร้านดีเจสยาม แล้วเขาบอกว่าเดี๋ยววันนี้ๆ พี่บอยจะมาแจกลายเซ็น แต่วันนั้นเราจะต้องเรียนพิเศษจนถึงเย็น ซึ่งคิดว่าพี่บอยคงกลับแล้วละ แต่อยู่ๆ คุณแม่ก็บอกว่า วันนี้ออกมาก่อนคาบหนึ่งนะลูก แม่จะพาไปธุระ แล้วคุณแม่ก็พาไปที่ร้านดีเจสยาม รถเยอะด้วยนะวันนั้น แต่หน้าร้านมีที่จอดรถพอดีเลย พอลงจากรถพี่บอยกำลังจะกลับ มาเรียมเป็นเหมือนคนสุดท้ายที่พี่บอยเซ็นให้ เหมือนปาฏิหาริย์เพราะมาเรียมเคยเห็นพี่บอยหลายที่มาก แต่ไม่กล้าเข้าไปคุย ไม่กล้าเข้าไปบอกว่าชื่นชอบผลงานของพี่มาก เราเป็นเด็กขี้กลัว ขี้อายมาก จนวันนั้นคุณแม่พาไปแล้วบอกจะบอกอะไรเขาก็บอก เลยได้บอกว่าพี่บอยเป็นฮีโร่ อยากเก่งอย่างพี่บอย อยากแต่งเพลงได้แบบพี่ แล้วทุกอย่างมันก็เกิดขึ้น มีอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกับมันจะต้องเกิด..... หลายสิ่งหลายอย่างที่เธอบอกว่าเกิดขึ้นนั้น เริ่มแรกจากคุณบอยประกาศจะสอนแต่งเพลงขึ้นเป็นครั้งแรก และมาเรียมก็คือ 1 ใน 5 ของนักเรียน ( แถมอายุน้อยที่สุด คือ14 ปี ) ที่คุณบอยคัดเลือกจากการตอบคำถาม 14 ข้อลงในกระดาษ และเมื่อมีการถกกันในห้องเรียนเล็กๆ ถึงเนื้อเพลงที่เธอแต่งขึ้น เธอก็ร้องให้ฟัง และนั่นก็กลายเป็นจุดที่ทำให้คุณบอยเห็นความสามารถในการร้องเพลงของสาวน้อยคนนี้ .....ตอนนั้นพี่บอกอะไรเนี่ยมาเรียมไม่เห็นเข้ากับทำนองเลย เราก็บอกไม่ใช่พี่ มันต้องร้องอย่างนี้ ก็ร้องให้มันเข้ากับเพลงได้ พี่เขาก็บอกร้องเพลงได้ด้วย งงไปพักหนึ่ง แล้วก็วิ่งออกไปข้างนอกกลับเข้ามาเขาก็บอกมาเรียมร้องได้ งั้นมาร้องคอรัสให้พี่หน่อยสิ อู๊ยได้ยินพี่บอยพูดคราวนั้นพูดไม่ออกเลย น้ำตาไหล ( ขณะเล่าอยู่น้ำตาคลอทีเดียว ) มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเขาเห็น ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจจะร้องให้พี่บอยประทับใจหรืออะไร แค่จะร้องว่ามันร้องอย่างนี้ต่างหากที่เราแต่งมา แต่พอเขาเห็นไปถึงความสามารถของเราอีกด้านหนึ่ง หูยขนลุก ดีใจมาก..... เมื่อเราถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเสียงเพลง มาเรียมบอกว่าเมื่อได้ฟังเพลงเธอจะรู้สึกสบาย เวลาเศร้าเธอก็ฟังเพลงได้ และเมื่อมีความสุข ได้ฟังเพลงแล้วก็ยิ่งสุขเข้าไปใหญ่เลยต้องถามเธอว่า ถ้าวันหนึ่งไม่ได้ร้องเพลงล่ะจะเป็นอย่างไร .....เศร้ามาก โอยอะไรจะเศร้าขนาดนี้ มาเรียมเป็นคนที่เจ็บคอบ่อยมาก เป็นภูมิแพ้ด้วย อะไรนิดอะไรหน่อยก็จะไม่สบาย ก็เคยมานั่งคิดว่า ถ้าวันหนึ่งเสียงแหบไปเลยนี่จะทำยังไง ก็คิดว่าจะพยายามไม่ให้มันเกิดขึ้น เพราะถ้าชีวิตนี้ไม่ได้อยู่กับดนตรีก็คงแย่ แค่คิดก็เศร้าแล้ว เชื่อไหมคะ ร้องไห้เลย เพื่อนถามเป็นอะไร นี่วันนั้นไอคิดอย่างนี้ เพื่อนบอกจะบ้าเหรอ มันยังไม่เกิดขึ้นเลย..... และเมื่อเราถามถึงความใฝ่ฝัน เธอตอบว่า.....อยากจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ก็เหมือนกับนักธุรกิจที่อยากให้ธุรกิจของเขาประสบความสำเร็จ หรือว่านักว่ายน้ำที่อยากไปโอลิมปิกนั่นแหละค่ะ มาเรียมก็เหมือนกัน อยากทำให้ได้ดีที่สุดเท่าที่ความสามารถของเราจะพาไปได้..... ที่สำคัญปาฏิหาริย์นั้นมีจริงอย่างแน่นอน