วิจารณ์หนัง The Texas Chainsaw Massacre: TheBeginning

ในยุคสมัยนั้น The Texas Chainsaw Massacre คือหนังชำแหละที่น่ากลัวที่สุดนับตั้งแต่ Psycho เป็นต้นมา (Psycho ฉายปี 1960 ส่วน Texas ฉายปี 1974) น่าเสียดายที่ภาคใหม่ของมันกลายเป็นหนังน่าเบื่อ อันที่จริง มันไม่ใช่ภาคต่อหากแต่เป็นการสร้างภาคก่อนหน้า เพื่ออธิบายถึงที่มาที่ไปของฆาตกรในหน้ากากหนังผู้โด่งดังเราจะพบว่ามีองค์ประกอบหลายส่วนในภาคนี้ที่คล้ายกับภาคก่อน...แทบไม่มีส่วนใดของร่างกายที่ไม่ถูกเฉือน เล็ม หรือชำแหละ บางทีเราต้องขอบคุณต้นฉบับดั้งเดิมแสนวิเศษของ โทบี้ ฮูเปอร์ แม้ว่าของใหม่จะทำได้ไม่ดีนักก็ตาม ในการเปรียบเทียบกับของเก่า เราจะพบว่า The Beginning พลาดทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้ภาคแรกติดตรึงในสมองของเรา มันไม่ใช่หนังสยองขวัญเจ๋ง ๆ ในยุค "หลัง Scream" อย่างไรก้ตามหนังก็พยายามอย่างโจ่งแจ้งให้เห็นในการสั่นประสาทคนดูเป็นระยะ ๆ อย่างโหดร้ายทารุณ หนังย้อนเวลากลับไปในปี 1969 เพื่อแสดงเหตุการณ์ของเหยื่อรายแรก ๆ นั่นคือสาวสองคนกับหนุ่มสองคนที่พยายามจะขับรถไปเม็กซิโกเพื่อช่วยเหลือเพื่อน ๆ เอริค (แม็ทท์ โบเมอร์) กับ ดีน (เทย์เลอร์ แฮนด์ลี่ย์) ประสาทเสียจากสงครามเวียดนามและกำลังหาทางกลับบ้าน ทั้งคู่กำลังข้ามรัฐเท็กซัสพร้อมแฟนสาว คริสซี่ (จอร์ดาน่า บรูว์สเตอร์) และ ไบเล่ย์ (ดีออร่า เบร์ด) ทว่าโชคร้ายเหลือเกิน รถจี๊บของพวกเขาดันไปปะทะกับวัวตัวหนึ่งระหว่างการเดินทาง ตอนนั้นมีชายในชุดนายอำเภอคนหนึ่งมาช่วยดึงพวกเขาออกจากรถ เขาดูเหมือนกับเจ้าหน้าที่ทางการที่ชวนให้ฝันร้ายคล้ายกับในหนัง "Easy Rider" หรือ "Cool Hand Luke." แน่นอน อย่างที่รู้กันว่า นายอำเภอตัวจริงนั้นน่าจะกลายเป็นอาหารของฆาตกรไปแล้ว และชายผู้อยู่เบื้องหน้าซึ่งเป็นฆาตกรก็คือ ฮ้อยท์ (อาร์. ลี เออร์มี่ย์) เราจะได้รับรู้ข้อมูลว่า ฆาตกรในหน้ากากหนังนั้น อดีตของเขาไม่น่าอภิรมย์นักเนื่องจากถูกบังคับให้สวมหน้ากากเพื่อปกปิดความอัปลักษณ์บนใบหน้าที่เกิดจากโรคบางอย่าง แม่ของเขาเป็นคนบรรจุหีบห่อเนื้อสัตว์ในโรงงาน เขาต้องกระเตาะกระแตะไปพบกับความคับข้องของโรงฆ่าสัตว์อยู่เป็นประจำ วันหนึ่งเขาได้พบกับหญิงสาวบ้า ๆ คนหนึ่งที่อาศัยอยู่กับคนที่ไปเอาชุดนายอำเภอมาใส่ ซึ่งก็คือฮ้อยท์นั่นเอง นอกจากนี้หนังยังเล่าฉากหลังของเรื่องว่าทุกอย่างขมวดเข้าสู่ความบ้าคลั่งได้ ประการหนึ่งก็เพราะปัญหาด้านเศรษฐกิจ ซึ่งมีคนตกงานมากมาย เมื่อโตขึ้น ฆาตกรในหน้ากากหนัง (แอนดรูว์ ไบรนิอาร์สกี้) หลงใหลในตะขะเกี่ยวเนื้อสัตว์และอุปกรณ์การชำแหละเหลือเกิน สำหรับคนที่อยากจะรู้ว่าเขากลายเป็นฆาตกรอย่างที่เราเห็นพร้อมเครื่องมือคู่ใจในภาคปี 1974 อย่างไร ก็จะได้รู้ว่าเลื่อยไฟฟ้าคู่มือของเขามาอยู่คู่บารมีโดยความบังเอิญ เนื่องจากเขาไม่ได้พิศวาสหรือถูกดึงดูดจากมันมากนัก กระทั่งตอนฆ่าอดีตเจ้านายให้กลายเป็นซากศพเละ ๆ เขายังเลือกใช้ค้อนยักษ์ด้วยซ้ำไป ในภาคต้นฉบับ จุดแข็งของหนังคือการพลิกสภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านแบบเรื่อย ๆ แล้วจู่โจมด้วยรายละเอียดชวนขนลุก ไม่ว่าจะเป็นนายอำเภอที่ยิ้มเยาะราวกับปีศาจ โต๊ะอาหารในบ้านที่กองพะเนินไปด้วยอุปกรณ์ชำแหละ ทว่ามันกลับไม่มีการหักอารมณ์ชวนสะพรึงเยี่ยงนั้นใน The Beginning เลย คงเพียงแต่การลอกเลียนแบบแนวทางที่ โทบี้ ฮูเปอร์ เคยทำมาแล้วจนกลายเป็นสิ่งล้าสมัย มันซ้ำ ๆ ไม่ต่างจากการเข้ามาช่วยเหลือวัยรุ่นรถคว่ำของนายอำเภอตัวปลอมที่ท่าทางบ้าบอเหลือเกิน แต่น่าแปลกกว่าก็คือ เจ้าเด็กพวกนี้ไม่เคยดูหนังสยองขวัญหรือไง ถึงได้เชื่อใจเจ้าบ้านั่นได้ หนังเวอร์ชั่นต้นฉบับ นำเสนอให้ดูสมจริงสมจังด้วยสไตล์แบบสารคดีดิบ ๆ มันน่ากลัวเพราะมันไม่มีสิ่งต่อไปนี้ อาทิ เสียงดนตรีเร้าให้ตกใจชวนหนวกหูทั้งที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักกะนิด, บทสนทนาไร้สาระหรือคอยบอกสิ่งที่เรารู้อยู่แล้ว แน่นอน มันยังไม่มีอะไรกึ๋ย ๆ แบบว่าทำไมตัวละครต้องคอยถามเพื่อนตัวเองว่า "แกโอเคไหม?" "แกโอเคไหม?" เมื่อเห็นได้ชัดว่าคนที่ถูกถามนั่งคุกเข่าเจ็บปวดเพราะดันไปติดกับดักสำหรับหมี ....ใครมันจะโอเคฟะ! บทสนทนาบางตอนแสดงให้เห็นถึงความไม่เชื่อมั่นในอารมณ์สยองขวัญเลย และเมื่อตัวละครมันไม่หวาดกลัว ทำไมคนดูอย่างเรา ๆ จะต้องหวาดกลัวไปด้วย หลังจากที่นายอำเภอตัวปลอมจัดการเผยตัวตนให้เห็นแก่เด็ก ๆ ดวงตกเหล่านั้นแล้ว เจ้าหนุ่มคนหนึ่งก็พูดอะไรชอบกลออกมา มันไม่ได้แสดงว่าเขากลัวเลย ทั้งที่เขาพยายามทำให้เราเห็นว่ากลัว ดังนั้น อย่าแปลกใจถ้าโรงหนังที่ฉายอยู่จะสว่างเรืองโร่ขึ้นแวบ ๆ เพราะบางคนที่นั่งดูอาจจะหันไปเล่น IPods ไม่ก็ใช้โทรศัพท์มือถือ หรือบางทีก็เอาขนมขบเขี้ยวมาจัดการเพื่อแก้เบื่อ CRITICS' AVERAGE: D+ ข้อมูลจากนิตยสาร Starpics ฉบับวันที่ 2 ตุลาคม 2549