ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 832

ตอนที่ 533-1 เป็นใบ้

ตอนที่พวกจวินอู๋ฮวนกลับไปถึงเรือนพักนอกเมือง หนานกงอวี้เยว่ก็ฟื้นแล้ว แต่ทว่าทุกคนต่างรู้สึกว่าควรให้หนานกงอวี้เยว่หลับตลอดไปจะดียิ่งกว่า

ตอนเช้าจวินอู๋ฮวนเพิ่งออกไปได้ไม่นาน เดิมหนานกงอวี้เยว่ที่หมดสติก็ฟื้นขึ้นมาและพุ่งเข้าใส่อวิ๋นสิงเยว่ที่ไม่ทันระวังตัว หนานกงอวี้เยว่ต่อยใส่หมัดหนึ่ง ทำเอาขอบตาเขากลายเป็นวงดำหมีแพนด้าทันที ไม่รอให้อวิ๋นสิงเยว่ตั้งสติเข้าใจว่าเหตุใดหนานกงอวี้เยว่ที่ถูกเข็มเงินตนสกัดไว้วาดหมัดนี้ใส่ได้อย่างไร หนานกงอวี้เยว่ก็ตะกายลุกขึ้นพุ่งออกนอกประตูไปแล้ว

โชคดีที่จวินอู๋ฮวนทิ้งพวกหมิงจิ้งและจู้เหยาหงไว้ ยังมีฟู่เหลิ่งช่วยเหลือ ทุกคนทุ่มเทกำลังทั้งหมดสยบหนานกงอวี้เยว่เอาไว้ได้อีกครั้ง อวิ๋นสิงเยว่ได้รับบทเรียนก่อนหน้านี้ไม่น้อย ไม่เพียงแต่สกัดจุดหนานกงอวี้เยว่ ยังใช้เข็มเงินปักจุดชีพจรเขาไว้หลายจุด สกัดทุกอย่างไว้อย่างแน่นหนา วุ่นวายเหน็ดเหนื่อยกันมาตลอดบ่าย ทุกคนต่างได้สติคืนมา จึงค้นพบเรื่องหนึ่ง แต่ต้นจนจบหนานกงอวี้เยว่ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว

“คงไม่ใช่บาดเจ็บสาหัสมากเกินไปกระมัง...กลายเป็นใบ้ไปแล้วหรือ” อวิ๋นสิงเยว่จ้องมองหนานกงอวี้เยว่รอบหนึ่ง ลูบคางเหมือนครุ่นคิด

จากนั้นเขาก็ได้รับสายตาถลึงจ้องมองอย่างโกรธแค้นพร้อมจะกางกรงเล็บของหนานกงอวี้เยว่ แต่ไม่ว่าอย่างไร หนานกงอวี้เยว่ก็ไม่ยอมปริปากพูด

“ข้าไม่ได้สกัดจุดใบ้เขา และไม่ได้ทำอันใดคอเขา” แม้ว่าอวิ๋นสิงเยว่เอ่ยไม่เกรงใจ แต่มองดูสภาพหนานกงอวี้เยว่แล้วก็ยังคงเป็นห่วงอยู่บ้าง

จวินอู๋ฮวนกลับมาเห็นสภาพทุกคนรุมล้อมหนานกงอวี้เยว่อยู่เช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยถามขึ้นว่า “กำลังทำอันใดกัน”

อวิ๋นสิงเยว่รีบเข้ามารับหน้าเอ่ยว่า “ไม่ได้การแล้ว เมื่อคืนวานนี้หนานกงถูกไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นทำจนเป็นใบ้ไปแล้ว”

จวินอู๋ฮวนเลิกคิ้วเล็กน้อย มองไปทางหนานกงอวี้เยว่อย่างนึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง สายตาหนานกงอวี้เยว่ยังคงโหดเหี้ยม ถลึงตาจ้องจวินอู๋ฮวนคล้ายกำลังเตือนเขาว่าอย่าได้เข้ามาใกล้ จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ถามขึ้นว่า “คอบาดเจ็บไหม”

เมื่อคืนวานนี้ก็ไม่เห็นว่าคอหนานกงอวี้เยว่บาดเจ็บ

อวิ๋นสิงเยว่ส่ายหน้า “เหมือนจะไม่มีปัญหา เพียงแต่ไม่พูด”

จวินอู๋ฮวนมองอวิ๋นสิงเยว่อย่างไร้วาจา “เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือ บางทีเขาเพียงแต่ไม่สนใจเจ้าเท่านั้น”

“...” เรื่องนี้ไม่เคยคิดจริงๆ แต่ทว่าด้วยนิสัยหนานกงอวี้เยว่ หลังฟื้นขึ้นมา แม้ไม่ตวาดด่าทอพวกเขายกใหญ่ ก็ไม่มีทางจะเอาชนะด้วยการเงียบกระมัง ราชครูหนานกงไม่ใช่คนที่โมโหแล้วจะเก็บกดไว้ในใจตนเอง

จวินอู๋ฮวนเดินไปตรงหน้าหนานกงอวี้เยว่ ก้มหน้าลงมองเขามองประเมินครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “พูด”

หนานกงอวี้เยว่ยังคงเงียบไม่ตอบ ยังคงส่งสายตาโกรธแค้นถลึงตาจ้องเขา จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าสายตาหนานกงอวี้เยว่มองคนดูผิดปกติ โกรธแค้นดังเดิม แต่สายตาหนานกงอวี้เยว่ก่อนหน้านี้มักมีความชั่วร้ายมุ่งหมายทำร้ายผสมอยู่ด้วย แต่หนานกงอวี้เยว่ตอนนี้เป็นเพียงแค่ความโกรธแค้นอย่างเดียวเท่านั้น คล้ายสัตว์ป่าตัวน้อยที่ยังไม่โตเต็มวัยและถูกคนจับตัวมาได้

จวินอู๋ฮวนก้มหน้าลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็ค่อยๆ เอ่ยว่า “ไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นยังไม่ตาย”

สายตาหนานกงอวี้เยว่วูบไหวเล็กน้อย แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองมากนัก เพียงแต่ตอนได้ยินชื่อทั่วป๋าอิ้น แววตามีความรังเกียจและโกรธแค้น

ในใจจวินอู๋ฮวนครุ่นคิด ความรังเกียจและโกรธแค้นของเขาแท้จริงเพราะแซ่ทั่วป๋าหรือว่าเพราะทั่วป๋าอิ้น

จวินอู๋ฮวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยชื่ออีกหลายชื่อ ในนั้นมีชื่ออดีตฮ่องเต้และทั่วป๋าเหลียง ค่อยๆ บรรจงเอ่ยว่า “พวกเขาก็ล้วนยังไม่ตาย”

ทุกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่างมองจวินอู๋ฮวนอย่างประหลาดใจ อดีตฮ่องเต้เป่ยจิ้นกับบรรดาชื่อที่เขาเอ่ยออกมามีเพียงทั่วป๋าเหลียงยังไม่ตาย คนอื่นๆ ตายไปได้สิบกว่าปีแล้ว หนานกงอวี้เยว่สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน กลิ่นอายเยียบเย็นรอบกายคล้ายดังหนานกงอวี้เยว่คนเดิม

จากนั้นก็ได้ยินจวินอู๋ฮวนหันไปกล่าวกับอวิ๋นสิงเยว่ “เขาฟังภาษาเทียนฉี่ไม่เข้าใจ”

อวิ๋นสิงเยว่นิ่งอึ้ง ก่อนจะได้สติคืนมา รับรู้ว่าก่อนหน้านี้จวินอู๋ฮวนใช้ภาษาเผ่ามั่ว ก็อดเอ่ยไม่ได้ว่า “อะไรคือเขาไม่เข้าใจภาษาเทียนฉี่ เขาถูกเจ้าฟาดจนโง่ไปแล้วหรือ แม้โง่ไปแล้ว ก็ไม่ควรจะฟังแต่ภาษาเผ่ามั่วเข้าใจ ไม่เข้าใจภาษาเทียนฉี่กระมัง”

จวินอู๋ฮวนถอนหายใจ รู้สึกหนักใจสมองของคุณชายอวิ๋น “ตอนเจ้าเห็นเขาครั้งแรก ภาษาเทียนฉี่เขาพูดได้เป็นอย่างไร”

อวิ๋นสิงเยว่มองจวินอู๋ฮวนอย่างตกใจ “เจ้า...ความหมายของเจ้าก็คือ...”

จวินอู๋ฮวนกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า “ถามเขา ยังจำเรื่องตอนไหนได้บ้าง ตลอดบ่ายมานี้ แม้แต่ความผิดปกติของเขาก็มองไม่ออก เสียทีที่เจ้าเรียกตนเองว่าเซียนหมอ”

อวิ๋นสิงเยว่ไร้วาจา ข้าจะไปเข้าใจเจ้าคนโรคจิตหนานกงอวี้เยว่ได้อย่างไรว่าผิดปกติเมื่อใด

“คุณชายฉางหลี...” ฟู่เหลิ่งก้าวเข้ามา มองหนานกงอวี้เยว่อย่างเป็นห่วง

จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “ยังจดจำความแค้นได้ ไม่ได้ปัญญาอ่อน” เขากวาดตามองทุกคนก่อนจะเอ่ยว่า “ตั้งแต่นี้ไป เจ้าดูแลเขา อีกอย่าง...อย่าให้นางเข้าใกล้”

ทุกคนต่างหันหน้าไปมอง พบว่าจวินอู๋ฮวนชี้ไปที่หว่านหรู การต่อสู้ชุลมุนเมื่อคืนวานนี้ หว่านหรูยังคงรอดมาได้ ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

หว่านหรูได้ยินจวินอู๋ฮวน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน “คุณชายฉางหลี ข้า...”

จวินอู๋ฮวนไม่รอฟังนางกล่าวจบก็มองทีหนึ่งฟู่เหลิ่งด้วยสีหน้าเย็นเยียบ “จำได้ไหม”

“ขอรับ คุณชายฉางหลี” ฟู่เหลิ่งกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบ

คุณชายฉางหลีเป็นศิษย์พี่คุณชาย หลายปีมานี้ใจกว้างกับคุณชายไม่น้อย คงไม่ทำร้ายคุณชาย ส่วนหว่านหรู...ฟู่เหลิ่งมองนางทีหนึ่ง หว่านหรูแม้ภักดีต่อคุณชาย แต่ก็แค่สายสัมพันธ์ผิวเผิน ตอนนี้คุณชายกลายเป็นเช่นนี้ ไม่ควรให้นางเข้าใกล้เขาจริงๆ

ฟู่เหลิ่งกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ตอนนี้เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใกล้คุณชาย รอให้คุณชายหายดีสักหน่อยค่อยว่ากัน”

แม้ว่าหว่านหรูไม่ยินยอม แต่ก็ไม่กล้าคัดค้านคำสั่งฟู่เหลิ่ง ได้แต่พยักหน้ารับคำเบาๆ

อวิ๋นสิงเยว่รู้สึกสนใจหนานกงอวี้เยว่ที่สูญเสียความทรงจำ หนานกงอวี้เยว่อยู่ท่ามกลางคนพูดจาภาษาเผ่ามั่วไม่ชัด และยังพยายามหลอกให้ตนเองพูดจา ทำให้หนานกงอวี้เยว่กลายเป็นคนเย็นชาขึ้นมา ไม่ว่าอวิ๋น สิงเยว่พูดอันใด เขาล้วนมองด้วยสายตาคล้ายเอ่ยว่า คนธรรมดาเช่นพวกเจ้าไม่คู่ควรพูดจากับข้า

แต่เรื่องที่ทำให้อวิ๋นสิงเยว่เศร้ามากก็คือ ไม่ว่าจวินอู๋ฮวนพูดอันใด ไม่ว่าหนานกงอวี้เยว่ตอบรับหรือไม่ อย่างน้อยก็มองออกว่าหนานกงอวี้เยว่ตั้งใจฟังคำพูดจวินอู๋ฮวน

“เขาถือสิทธิ์อันใดสมองเสื่อมแต่ยังฟังเจ้า” อวิ๋นสิงเยว่ยอมรับไม่ได้ เอ่ยอย่างไม่พอใจ

จวินอู๋ฮวนกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า “น่าจะเพราะฝีมือกระมัง”

แม้หนานกงอวี้เยว่สมองมีปัญหา ความสามารถทางร่างกายกลับยังคงจดจำได้ว่าต้องระวังยอดฝีมือ หนานกงอวี้เยว่ไหนเลยจะยอมฟังคำเขา เพียงแค่รู้สึกว่าเขาอันตรายมาก ต้องป้องกันเขาไว้ก็เท่านั้น

“ในเมื่อเขาฟื้นแล้ว ทุกคนก็เก็บของได้แล้ว ในสองวันนี้ก็จะออกเดินทางไปจากเมืองเหนือแล้ว” จวินอู๋ฮวนกวาดตามองทุกคนทีหนึ่งแล้วกล่าวเสียงเรียบ

หมิงจิ้งนึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง “คุณชายต้องเร่งเดินทางเพียงนี้หรือ”

จวินอู๋ฮวนเอ่ยตอบว่า “เมืองเหนือจะสงบลงในไม่ช้านี้แล้ว ชนชั้นสูงศักดิ์ทรงอิทธิพลเผ่ามั่วไม่อยากเห็นความวุ่นวายในเมืองเหนือ ถึงตอนนั้นคิดหนีก็คงยุ่งยากแล้ว”