ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 833
ตอนที่ 533-2 เป็นใบ้
หมิงจิ้งนึกอยากรู้อยู่บ้าง “คุณชายมองว่าผู้ใดจะกุมอำนาจ”
จวินอู๋ฮวนตอบว่า “ไป๋หลี่ชิงหง”
หมิงจิ้งแปลกใจ เถ้าแก่หวงข้างๆ กระโดดตัวลอย “ท่านล้อเล่นใช่ไหม ไป๋หลี่ชิงหงเป็นชาวเทียนฉี่ ชาวเผ่ามั่วเสียสติอย่างไรก็ไม่มีทางให้เขากุมอำนาจ”
อวิ๋นซวี่กลับนิ่งได้มากกว่า เพียงแค่มองดูจวินอู๋ฮวน เห็นเขาไม่คิดอธิบายก็มิได้เอ่ยอันใด
จวินอู๋ฮวนกล่าวด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า “ไป๋หลี่ชิงหงไม่อาจทานอำนาจทั่วป๋าหลัว แต่...ตำแหน่งฮ่องเต้ เกรงว่าทั่วป๋าหลัวคงไม่มีหวัง”
หากไป๋หลี่ชิงหงฉลาดพอ ก็ควรรู้ว่าสิ่งของแทนคำสาบานนี้ควรนำไปใช้อย่างไรจึงจะได้ประโยชน์สูงสุด
หมิงจิ้งขมวดคิ้ว “คุณชายไม่กังวลว่าเขาจะยิ่งใหญ่ขึ้นมาหรือ”
จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “แต่ไรมาเขาไม่ใช่คนของพวกเรา ยิ่งใหญ่หรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวอันใดกัน”
เห็นมิงจิ้งยังคงไม่เข้าใจ จวินอู๋ฮวนก็เอ่ยอีกว่า “เผ่ามั่ว...หรือว่าเป่ยจิ้น ใหญ่เพียงแค่นี้ ไม่ว่าทั่วป๋าหลัวกุมอำนาจหรือไป๋หลี่ชิงหงกุมอำนาจ ล้วนเป็นศัตรูพวกเรา ดังนั้นไม่ว่าพวกเขาแย่งชิงกันอย่างไร ศัตรูพวกเราก็ไม่มีทางขยายใหญ่ไปกว่าเดิม ไม่ต้องเป็นห่วง ยิ่งไปกว่านั้น...แม้ไป๋หลี่ชิงหงมีความสามารถกำจัดทั่วป๋าหลัวสองพี่น้องได้ แต่เจ้าคิดว่าจะจบแค่นี้หรือ”
“ยังมีชนชั้นสูงศักดิ์ทรงอิทธิพลเผ่ามั่วกับคนตระกูลทั่วป๋าอื่นอีก” แม้ว่าตระกูลทั่วป๋าถูกหนานกงอวี้เยว่สังหารจนร่อยหรอ แต่อย่างไรก็ยังมีเล็ดรอดแหไปได้บ้าง
จวินอู๋ฮวนกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ยังมีทั่วป๋าซิ่งเยี่ย ทั่วป๋าซิ่งเยี่ยแค่เร้นกาย มิใช่ตาย”
คำว่า ‘เร้นกาย’ นี้ก็แสดงถึงความไม่แน่นอน วันใดเขาไม่คิดเร้นกายแล้ว เขายังคงเป็นยอดแม่ทัพอันดับหนึ่งใต้หล้า ยอดฝีมืออันดับหนึ่ง
เถ้าแก่หวงถอนหายใจ “ดูท่าข้าคิดมากไปแล้ว คุณชายฉางหลีไหนเลยจะยอมให้ผู้ใดเอาเปรียบได้”
กล่าวกันตามตรง ก็เพราะต้องการให้ชาวเผ่ามั่วต่อสู้กันภายในจนอ่อนแอเองจริง เผ่ามั่วรุกรานจงหยวนไม่ถึงยี่สิบปี กำลังปกครองแผ่นดินก็ขยายขึ้นอย่างต่อเนื่อง นอกจากให้พวกเขาต่อสู้กันภายในทำลายพวกเขาเอง คิดจะต่อสู้กับเขาด้วยกำลังย่อมไม่มีหวัง
จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “ดังนั้น พวกเราไม่ต้องสนใจเรื่องเมืองเหนือแล้ว หมิงจิ้ง เจ้าตรงกลับเมืองชางอวิ๋น มอบของสิ่งนี้ให้ฉินซู”
จวินอู๋ฮวนหยิบตราประทับกึ่งโปร่งแสงสีเหลืองที่เริ่มหมองชิ้นหนึ่งที่ไม่รู้ทำจากวัสดุใดส่งให้หมิงจิ้ง
หมิงจิ้งนิ่งอึ้ง “นี่คือ?”
จวินอู๋ฮวนตอบ “มอบให้ฉินซู เขาย่อมรู้ความหมายเอง”
หมิงจิ้งพลันเข้าใจทันที เกรงว่าคงเป็นของราชาซีฉินที่ถูกทั่วป๋าเหลียงกักบริเวณอยู่ในเมืองเหนือ ในเมื่อของนี้อยู่ในมือจวินอู๋ฮวน เช่นนั้นเกรงว่าฉินซีก็คง...ร้ายมากกว่าดีแล้ว
“คุณชายไม่กลับไปหรือ” หมิงจิ้งถามขึ้น
“ตอนนี้ยังไม่มีอันใด ข้าจะกลับเทียนฉี่ไปพบอาหลิงก่อน”
“...”
แท้จริงจวินอู๋ฮวนยังคงเป็นห่วงหนานกงอวี้เยว่ รู้ว่าอีกสามวันผู้เฒ่าอวิ๋นจะกลับมา จึงได้รีบออกเดินทาง ตอนออกเดินทาง ไป๋หลี่ชิงหงยังมาส่งพวกเขาด้วยตนเอง พร้อมกับมอบกล่องหนึ่งให้จวินอู๋ฮวน จวินอู๋ฮวนไม่ได้เปิดกล่องออก เพียงแค่รับมาส่งต่อให้คนด้านหลัง
“รบกวนราชบุตรเขยไป๋หลี่แล้ว ขอตัวก่อน”
ไป๋หลี่ชิงหงมองดูอวิ๋นซวี่ข้างกายจวินอู๋ฮวนด้วยสายตาสับสนเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปทางจวินอู๋ฮวน“ทั่วป๋าเหลียงตายแล้ว คุณชายฉางหลีเดินทางระวังด้วย”
จวินอู๋ฮวนหลุดหัวเราะ เขารู้ว่าไป๋หลี่ชิงหงไม่มีทางยอมแบกรับความผิดสังหารฮ่องเต้ไว้ง่ายๆ เป็นแน่ ย่อมต้องคิดหาทางโยนเคราะห์นี้มาให้เขา แต่ทว่าเขาไม่สนใจ เขาเพียงแต่ต้องการยืมมือไป๋หลี่ชิงหงกำจัดทั่วป๋าเหลียงเท่านั้น ส่วนผู้ใดจะแบกรับความผิดนี้ เขาย่อมไม่คิดสนใจ หรือว่าชาวเผ่ามั่วมีความสามารถมาลอบสังหารเขากัน แม้การจัดการวางแผนนี้ยังไม่รู้ว่าวันหน้าจะนำมาใช้งานได้หรือไม่ แต่จวินอู๋ฮวนก็ไม่คิดสนใจ มีบางครั้งเตรียมตัวมากดีกว่าเตรียมตัวน้อย
“ขอบคุณมาก” จวินอู๋ฮวนยิ้มบางพลางกล่าว
สายตาไป๋หลี่ชิงหงไปหยุดอยู่ที่หนานกงอวี้เยว่ที่นั่งอยู่บนรถม้าด้านหลัง หนานกงอวี้เยว่ยามนี้สวมชุดผ้าธรรมดาสีอ่อน บนใบหน้ายังคงมีร่องรอยบาดแผล แต่นั่งอย่างสงบคล้ายไม่สนใจจะมองไป๋หลี่ชิงหง ท่าทางเหมือนคนไร้พิษภัยอยู่มาก ไป๋หลี่ชิงหงเอ่ยอำลาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ราชครู ขอตัวก่อน”
หนานกงอวี้เยว่ไม่สนใจ เหมือนไม่ได้ยินคำพูดเขา ไป๋หลี่ชิงหงแปลกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้คิดมากอันใด นับดูแล้วหนานกงอวี้เยว่ช่วยงานเขาไว้ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ฟู่เหลิ่งข้างกายหนานกงอวี้เยว่กับตาแก่ผมขาวเคราขาวผู้นั้นก็ไม่ใช่คนที่จะมีเรื่องด้วยได้ เขาย่อมไม่มีทางคิดสั้นออกไปจัดการหนานกงอวี้เยว่ตอนนี้
ไป๋หลี่ชิงหงพยักหน้าให้ทุกคนก่อนจะหันหลังเดินจากไป
จวินอู๋ฮวนหันไปกวาดตามองทุกคนต่าง “พวกเราก็ไปกันได้แล้ว”
“ขอรับคุณชาย”
สายตาจู้เหยาหงข้างกายจวินอู๋ฮวนกลับไปหยุดที่กล่องในมือคนข้างกายเขา อวิ๋นสิงเยว่เองก็อยากรู้ “ไป๋หลี่ชิงหงถึงกับนำมาส่งพวกเราด้วยตนเอง ยังมอบของขวัญให้เจ้าอีก นี่คืออันใดกัน”
เขาถามพลางยื่นมือไปเคาะ แม้กล่องปิดสนิท แต่ด้านในก็มีกลิ่นหอมแรงโชยออกมา “หรือว่าของขวัญมอบให้องค์หญิง”
จู้เหยาหงกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง “คุณชายอวิ๋น ก่อนหน้านี้ไม่ได้ว่ายินเรื่องทั่วป๋าเหลียงตายแล้วหรือ”
“ดังนั้น?”
จู้เหยาหงกระตุกมุมปากไม่กล่าวอันใด สมองอวิ๋นสิงเยว่พลันสว่างวาบขึ้นมา กระชากมือกลับด้วยสีหน้าซีดเผือด “เจ้า เจ้า เจ้า...เจ้าบอกว่า...ในกล่องนี้...”
จู้เหยาหงยิ้มหวาน กล่าวเบาๆว่า “ตามธรรมเนียมเผ่ามั่ว หากคนตายไปถูกตัดศีรษะ ร่างกายไม่ครบส่วนก็จะไม่มีทางได้ไปเกิดอีก ดูท่า ไป๋หลี่ชิงหงโกรธแค้นทั่วป๋าเหลียงมากจริงๆ”
อวิ๋นสิงเยว่เอ่ยว่า “ทั่วป๋าเหลียงบีบให้เขาสังหารเซี่ยถิงเจ๋อ ตอนนี้กลับถูกไป๋หลี่ชิงหงตัดศีรษะ เรื่องนี้...”
จู้เหยาหงแอบรู้สึกว่าทั่วป๋าเหลียงอนาถกว่าเซี่ยถิงเจ๋อ ศีรษะเซี่ยถิงเจ๋อสุดท้ายมีคนแอบส่งกลับเมืองชางอวิ๋น แต่ศีรษะทั่วป๋าเหลียงไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง
“จะว่าไป...” อวิ๋นสิงเยว่เขยิบเข้าใกล้จู้เหยาหง “เจ้าไม่เสียใจสักนิดจริงหรือ”
เป็นสามีภรรยากันหนึ่งวันย่อมผูกพันร้อยวัน
จู้เหยาหงหัวเราะเบาๆ ขึ้นเสียงหนึ่ง ปรายตามองอวิ๋นสิงเยว่ทีหนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวตามจวินอู๋ฮวนไป
อวิ๋นสิงเยว่อดขนลุกไม่ได้ มักรู้สึกว่ารอยยิ้มจู้เหยาหงน่าสยดสยองอยู่บ้าง