ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 822
ตอนที่ 527-2 เสียสติและตัดสินใจเลือก
หนานกงอวี้เยว่นำคนเดินก้าวเข้าวังหลวงอย่างไม่เกรงกลัวผู้ใด ตลอดทางมาไม่มีคนขวางทางเขา อย่างไรประตูวังก็ถูกทะลายลงตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนแล้ว จากนั้นกองกำลังก็บุกเข้าวังหลวงต่อสู้เข่นฆ่า ทหารยามเฝ้าประตูวังหลวงไหนเลยจะมีกะจิตกะใจเฝ้าประตูต่อ
พอหนานกงอวี้เยว่เดินมาถึงตำหนักทั่วป๋าเหลียง สองฝ่ายก็มาถึงระยะสุดท้ายแล้ว ฝั่งทั่วป๋าเหลียงมีไป๋หลี่ชิงหง หัวหน้าทหารองครักษ์วังหลวง ยอดฝีมือคุกหมิงอวี้ในชุดดำและขุนพลทหารที่เร่งเดินทางเข้าวังมาได้บ้างพวกนั้น อีกฟากหนึ่งเห็นชัดว่ามีคนมากกว่า เยียนถัวอี้ ทั่วป๋าหลัว ทั่วป๋าอิ้น กวาดตามองไปก็มีคนแซ่ทั่วป๋าอย่างน้อยเจ็ดแปดคน แต่ทว่าพวกเขาตอนนี้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามทั่วป๋าเหลียง หนานกงอวี้เยว่เห็นพวกเขาแล้ว ริมฝีปากก็เผยรอยยิ้ม
เห็นชัดว่าทั้งสองฝ่ายกำลังประจันหน้ากัน พอเห็นหนานกงอวี้เยว่ปรากฏตัว ทุกคนต่างสีหน้าแปรเปลี่ยนกันอีกครั้ง
เยียนถัวอี้กลับมีสีหน้ายินดี “หมี่เยว่ เจ้ามาแล้วหรือ”
คิ้วหนานกงอวี้เยว่กระตุกเล็กน้อย ส่งสายตามองไปยังทั่วป๋าอิ้น เผยรอยยิ้มยั่วยุให้เขา
ทั่วป๋าอิ้นสีหน้าเคร่งเครียด ไม่ได้สนใจเขา แต่กลับยืนอยู่ข้างกายทั่วป๋าหลัวกุมกระบี่หลับตาพักออมแรง
หืม หรือว่าทั่วป๋าอิ้นถึงกับไม่ได้บอกเรื่องของเขากับทั่วป๋าหลัวและคนอื่นๆ หนานกงอวี้เยว่ครุ่นคิดอย่างรู้สึกสนุก
“ราชครู เหตุใดเพิ่งมาตอนนี้” ทั่วป๋าเหลียงสีหน้าย่ำแย่ยิ่ง จู้เหยาหงยืนอยู่ข้างกายเขา เพราะมีนางประคองไว้ เขาจึงไม่ได้ล้มลงให้เสียเกียรติฮ่องเต้
หนานกงอวี้เยว่ยิ้มเอ่ย “มาเร็ว ไม่สู้มาได้พอดี ตอนนี้ข้ามาได้...ไม่ใช่ว่าพอดีหรอกหรือ หรือฝ่าบาทว่าไม่ใช่”
ทั่วป๋าเหลียงแค่นเสียงฮึเสียงหนึ่ง เอ่ยน้ำเสียงดุดัน “ราชครูคิดมาเก็บเกี่ยวสุดท้ายหรือ เกรงว่าคิดฝันไปสักหน่อยแล้ว”
หนานกงอวี้เยว่เอียงคอเอ่ยอย่างสุภาพว่า “ข้าไม่สนใจเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของพวกท่าน ข้าสนใจแค่...ชีวิตพวกท่าน!”
คำสุดท้ายของเขาเพิ่งเอ่ยขึ้น ก็เห็นเงาร่างหลายคนทะยานออกมา มุ่งเข้าหาคนแซ่ทั่วป๋าในที่นั้นทุกคน ในนั้นย่อมมีคนพุ่งเข้าหาทั่วป๋าหลัวและทั่วป๋าเหลียง แต่ทว่าข้างกายทั่วป๋าหลัวมีทั่วป๋าอิ้น ข้างกายทั่วป๋าเหลียงมียอดฝีมือคุ้มกันหนาแน่น ดังนั้นผลก็คือแม้ว่าทำให้ผิดหวัง แต่หนานกงอวี้เยว่ก็มิได้รู้สึกแปลกใจ
พริบตาเดียวที่ลงมือ คนแซ่ทั่วป๋าในที่นั้นก็หายไปสี่ คนที่เหลือที่โชคดีรอดมาได้ ยามนี้อดมีสีหน้าซีดเผือดไม่ได้ สายตาที่มองไปทางหนานกงอวี้เยว่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและโกรธแค้น
“หมี่เยว่!” สีหน้าเยียนถัวอี้พลันน่ากลัวอย่างมากขึ้นมาทันที เขาจ้องมองหนานกงอวี้เยว่เขม็ง คล้ายว่าไม่อยากจะเชื่อว่าเขาถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ได้
หนานกงอวี้เยว่เยาะเย้ยมองเขา “มองข้าเช่นนี้ทำไมกัน คนแซ่ทั่วป๋าตายไปหมด ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนบีบตระกูลเยียนถัวแล้วไหม ข้ากำลังช่วยท่าน ไยท่านถึงถูเหมือนว่าไม่รับน้ำใจนี้”
“หนานกงอวี้เยว่! เจ้าบังอาจมาก!” ทั่วป๋าเหลียงตวาดดัง แววตาเต็มไปด้วยโทสะดังเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาหนานกงอวี้เยว่ให้ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
หนานกงอวี้เยว่ยิ้มพึงพอใจ เอ่ยว่า “ชาวเทียนฉี่กล่าวว่า...ตั๊กแตนตำข้าวกำลังจะจับจักจั่นกิน หารู้ไม่ว่าข้างหลังยังมีนกกระจอกเหลืองรอจับมันต่อ ก็พอมีเหตุผลอยู่บ้าง ท่านว่าจริงหรือไม่”
กลุ่มคนชุดขาวปรากฏตัวเงียบๆ ด้านนอกในตอนนี้ ทำให้พื้นที่ว่างหน้าตำหนักถูกปิดล้อม หนานกงอวี้เยว่มองไปทางทั่วป๋าหลัวอย่างได้ใจ “ทั่วป๋าหลัว หากตอนนี้ทั่วป๋าเหลียงตาย ท่านก็คือฮ่องเต้เป่ยจิ้นพระองค์ใหม่ เป็นอย่างไร ดีใจหรือไม่”
ทั่วป๋าหลัวฝืนยิ้มเอ่ย “ราชครูล้อเล่นแล้ว หากฝ่าบาทสิ้นตอนนี้ เกรงว่า...คนถัดไปก็คงเป็นข้ากระมัง” พวกที่ยกทั่วป๋าหลัวเป็นผู้นำพากันไปยืนรวมกันอีกด้านหนึ่ง ตระกูลเยียนถัวถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว เห็นชัดว่าเพราะพฤติกรรมหนานกงอวี้เยว่ก่อนหน้านี้ ตระกูลเยียนถัวถูกทุกคนทอดทิ้งแล้ว
หนานกงอวี้เยว่ไม่คิดสนใจ มองไปทางทั่วป๋าเหลียง “ไม่เช่นนั้น ฝ่าบาท...พวกเราร่วมมือกันสังหารทั่วป๋าหลัวกับโจรกบฏพวกนี้ทิ้ง”
ข้อเสนอนี้เดิมเป็นข้อเสนอที่น่าดึงดูดใจมาก แต่ทำอย่างไรได้ คนที่เสนอกลับเป็นโจรกบฏที่น่ากลัวยิ่งกว่าทั่วป๋าหลัว อย่างน้อยทั่วป๋าหลัวก็จะไม่สังหารคนแซ่ทั่วป๋าทั้งหมดทิ้ง ดังนั้นทั่วป๋าเหลียงจึงปฏิเสธข้อเสนอเขาทันทีอย่างไม่ลังเล
แม้การถูกปฏิเสธจะทำให้หนานกงอวี้เยว่เสียอารมณ์อย่างมาก แต่ก็ยังเอ่ยต่อว่า “ราชบุตรเขยไป๋หลี่เจ้ารู้สึกว่าเป็นอย่างไร”
ยามนี้ไป๋หลี่ชิงหงคล้ายว่าถูกทั่วป๋าอิ้นประกบติด ถึงกับกุมกระบี่เริ่มหลับตาพัก ไม่สนใจฟังคำพูดหนานกงอวี้เยว่
หนานกงอวี้เยว่แค่นเสียงฮึเสียงหนึ่ง “คุณชายไป๋หลี่ เจ้าถึงกับรู้สึกว่าข้อเสนอข้าน้อยไปหรือ”
ทั่วป๋าหลัวกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ราชครู เหตุใดไม่คิดว่า พวกเราจะเลือกที่จะร่วมมือกันกำจัดเจ้าก่อน”
หนานกงอวี้เยว่ทำท่าทางดังผู้บริสุทธิ์ “ใช่ ใช่ เหตุใดข้าไม่สนใจของที่พวกเจ้าอยากได้กันนะ”
“ดังนั้นราชครูมาก่อกวนหรือ ผู้ก่อกวน...ย่อมควรถูกกำจัดออกไปก่อนค่อยว่ากัน!” ทั่วป๋าหลัวเอ่ยน้ำเสียงเยียบเย็น
หนานกงอวี้เยว่ยิ้มเอ่ย “เช่นนั้น เหตุใดองค์ชายใหญ่ไม่ลงมือ”
ทั่วป๋าหลัวมองไปทางเยียนถัวอี้ “จวิ้นโหวหนิงตู ท่านว่าอย่างไร”
เยียนถัวอี้หวาดกลัวสีหน้าซีดเผือด เขาเงียบไปเป็นนานก่อนจะเอ่ยกับหนานกงอวี้เยว่ “หมี่เยว่ หยุดมือเถอะ”
หนานกงอวี้เยว่หัวเราะเยาะ “เยียนถัวอี้ ท่านโง่เง่าหรือ ท่านรู้สึกว่า...ถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะหยุดได้หรือ”
เยียนถัวอี้กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ตระกูลเยียนถัวจะคุ้มครองชีวิตเจ้า แม้...ต้องทุ่มเททุกอย่าง”
น่าเสียดายหนานกงอวี้เยว่ไม่รับน้ำใจเขาแม้แต่น้อย แค่นหัวเราะอย่างไม่พอใจ “ข้าไม่ต้องให้ท่านมาช่วย ตอนนี้คนที่ควรเป็นห่วงชีวิตก็คือพวกเขา”
เจดีย์ขาวแอบซ่อนไพ่ใบสุดท้ายมาหลายปี มาเผยออกมาในยามนี้ ตอนนี้ในบรรดากองกำลังที่ยกมาหลายสาย หนานกงอวี้เยว่เองก็มิด้อยกว่าผู้ใด
หน้าพระตำหนักเงียบกริบ คล้ายว่าอากาศขมวดตึงแน่นไปหมด ทว่าแต่ละกองกำลังล้วนไม่มีผู้ใดคิดจะลงมือก่อน ดังนั้นจึงได้นิ่งตรึงกำลังกันเช่นนี้
“ฟ้าใกล้สางแล้ว” ทั่วป๋าหลัวเงยหน้ามองท้องฟ้า พลางกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “จวิ้นโหวหนิงตู อย่าลืมว่าตระกูลเยียนถัวท่านมิใช่มีเพียงหนานกงอวี้เยว่”
เยียนถัวอี้ถอนหายใจยาว ค่อยๆ เดินไปหาหนานกงอวี้เยว่ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้...ตระกูลเยียนถัวคืนนี้ ยืนอยู่ข้างราชครู”