ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 823

ตอนที่ 528-1 เปลี่ยนแปลงอีก!

หนานกงอวี้เยว่จ้องมองประเมินเยียนถัวอี้ที่เดินมาทางตนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้ม เห็นชัดเจนว่าพึงพอใจกับการตัดสินใจของพี่ใหญ่ตนอย่างมาก เพียงแต่หนานกงอวี้เยว่พึงพอใจ แต่ผู้อื่นกลับใช่ว่าจะพึงพอใจ สีหน้าผู้คนในที่นั้นต่างแปรเปลี่ยน หากเพียงแค่คนเจดีย์ขาว พวกเขาไม่เป็นห่วงมากเท่าไร อย่างไรหนานกงอวี้เยว่จะแอบซุกซ่อนขุมกำลังไว้เพียงใด เจดีย์ขาวก็มีพื้นที่แค่เพียงเท่านั้น สถานะสูงศักดิ์อย่างราชครูก็ถูกอดีตฮ่องเต้สองพระองค์พยายามลดทอนความสำคัญลง ทำให้หนานกงอวี้เยว่ไม่มีทางซ่องสุมขุมกำลังยิ่งใหญ่อันใดได้

นี่ก็อาจเป็นสาเหตุที่ยี่สิบกว่าปีมานี้ หนานกงอวี้เยว่แม้คิดสังหารราชวงศ์ทั่วป๋ามาตลอด แต่ก็ยังไม่ลงมือ

แต่หากร่วมกับตระกูลเยียนถัว...ตระกูลเยียนถัวได้ชื่อว่าตระกูลขุนนางเก่าแก่อันดับหนึ่งแห่งเผ่ามั่ว หากไม่ใช่ว่าคนในตระกูลเยียนถัวน้อย และแต่ละรุ่นอายุก็มิได้มีคนคิดอยากเป็นใหญ่เหมือนคนตระกูลทั่วป๋า ตอนนี้เป่ยจิ้นแท้จริงแซ่อันใดยังไม่อาจกล่าวได้

เยียนถัวอี้ปกติดูแล้วก็ไม่ได้โดดเด่นสักเท่าไร หลายปีมานี้ตระกูลเยียนถัวพยายามสงวนท่าทีสงบเสงี่ยมอย่างสุดความสามารถ อำนาจบารมีจึงสู้ในอดีตมิได้ แต่ไม่อาจแก้ไขความจริงที่ตระกูลเยียนถัวยังคงกุมอำนาจการทหารไม่น้อย และยังมีสายสัมพันธ์แท้จริงกับบรรดาขุนพลทหารมากมายในกองทัพ หากเยียนถัวอี้หันไปอยู่ข้างหนานกงอวี้เยว่จริง สำหรับคนแซ่ทั่วป๋าทุกคนในที่นี้ นับได้ว่าเป็นเรื่องยุ่งยากยิ่ง

“จวิ้นโหวหนิงตู!” ทั่วป๋าหลัวสีหน้าหนักใจเล็กน้อย กล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ท่านคิดนำตระกูลเยียนถัวทั้งตระกูลไปพนันข้างเขาหรือ” หากคืนนี้หนานกงอวี้เยว่พ่ายแพ้ ตระกูลเยียนถัวทั้งตระกูลก็ต้องหายไปจากเมืองเหนือ

เยียนถัวอี้หลุบตาลง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “เขาเป็นน้องชายข้า”

“...” หน้าพระตำหนักพลันเงียบกริบ คำอธิบายเยียนถัวอี้เช่นนี้คล้ายว่าน่าขันมาก แต่กลับไม่มีผู้ใดหัวเราะออก

ทั่วป๋าหลัวสีหน้าดำทะมึน หันหน้ามองไปทางทั่วป๋าเหลียงที่ยืนอยู่หน้าตำหนัก สีหน้าทั่วป๋าเหลียงเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็ง แต่ไม่ได้โมโหเดือดดาลดังที่คาดไว้ คล้ายว่าก่อนหน้านี้ โทสะเขาเดือดดาลไปหมดสิ้นแล้ว ยามนี้แม้เกิดการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่อันใด เขาก็ไม่มีแรงโมโหเดือดดาลอีกแล้ว

หนานกงอวี้เยว่เอียงหน้าหันไปมองทุกคน ใบหน้าใต้แสงจันทราคล้ายไร้เดียงสาอย่างน่าประหลาด “หืม ตอนนี้...ทุกท่านต้องการอย่างไรกันหรือ”

ไป๋หลี่ชิงหงถามน้ำเสียงนิ่งเรียบขึ้นว่า “ท่านต้องการอย่างไร”

หนานกงอวี้เยว่เอ่ยว่า “สังหารทั่วป๋าเหลียงกับทั่วป๋าหลัว ข้ากับตระกูลเยียนถัว...สนับสนุนเจ้าและบุตรชายองค์หญิงเจากั๋วขึ้นครองราชย์ เป็นอย่างไร”

ไป๋หลี่ชิงหงหลุบตาไม่ตอบ ทั่วป๋าหลัวกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ราชครูมักเอ่ยวาจากลับกลอก ท่านคิดว่าผู้ใดจะเชื่อวาจาท่าน”

หนานกงอวี้เยว่ยิ้มเอ่ย “พูดจากลับกลอก...มิใช่ข้าเพียงคนเดียว องค์ชายใหญ่โมโหเช่นนี้ทำไมกัน ท่านสังหารไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าเหลียง จากนี้ข้าจะออกจากราชสำนักไปท่องยุทธภพให้ไกลดีหรือไม่”

“รอให้ท่านกลับมาลอบสังหารข้าหรือ” ทั่วป๋าหลัวยิ้มเยียบเย็นกล่าว

เจรจาล้มเหลวอีกรอบ หนานกงอวี้เยว่ไม่พอใจอย่างมาก “ในเมื่อไม่คิดเจรจา เช่นนั้นก็ลงมือได้”

เขากล่าวจบ ทั่วป๋าอิ้นกับไป๋หลี่ชิงหงก็ก้าวออกมาพร้อมกัน ก่อนหน้านี้สองคนที่ต่อสู้กันจนไม่ยอมแยกจากกัน ยามนี้ถึงกับเคลื่อนไหวพร้อมกันอย่างน่าประหลาด หนานกงอวี้เยว่เห็นแล้วก็รู้สึกว่าน่าสนใจ “คิดไม่ถึงจริงๆ ในชีวิตข้าจะได้เห็นคู่แค้นสองท่านนี้ร่วมมือกันได้ ก่อนหน้านี้ที่นอกวัง คุณชายไป๋หลี่ไม่อาจสังหารท่านอ๋องเสิ่น ไม่รู้สึกเสียใจหรือ”

ทั่วป๋าอิ้นกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ความแค้นส่วนตัวย่อมหาเวลาสะสาง ในเมื่อราชครูรอจนทนไม่ไหวแล้ว ไยต้องเสียเวลาอีก”

หนานกงอวี้เยว่จ้องมองประเมินทั่วป๋าอิ้นเป็นนาน ก่อนจะกล่าวเยียบเย็นว่า “เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง”

ฟู่เหลิ่งที่ยืนข้างกายหนานกงอวี้เยว่ก้าวขึ้นหน้ามาก้าวหนึ่ง จ้องมองทั่วป๋าอิ้นอย่างระแวดระวัง คืนนี้แม้แต่อาการบาดเจ็บสาหัสทั่วป๋าอิ้นยังไม่หายดี ฟู่เหลิ่งรู้ดีว่าเขาอาจไม่มีทางสู้ทั่วป๋าอิ้นได้

แต่เขาเพิ่งจะขยับ ชายชุดดำข้างกายทั่วป๋าเหลียงหลายคนก็ก้าวออกมา คุกหมิงอวี้แท้จริงแอบซุกซ่อนยอดฝีมือไว้มากมายเพียง ผู้ใดก็ไม่อาจรู้ได้ แม้หลายปีมานี้คนคุกหมิงอวี้บาดเจ็บล้มตายไปมาก แต่ก็ไม่เคยเห็นคุกหมิงอวี้ขาดคน แน่นอนว่าตราบใดที่คนบนโลกใบนี้มากมายหลากหลายประเภทไม่มีหมดสิ้น คุกหมิงอวี้ย่อมไม่มีทางขาดคน

ฝีมือคนเหล่านี้แม้ว่าห่างไกลจากยอดฝีมือเช่นทั่วป๋าอิ้น แต่หากท่องในยุทธภพก็ล้วนเป็นยอดฝีมืออันดับต้น องครักษ์เจดีย์ขาวเองก็มีคนฝีมือโดดเด่น คนเหล่านี้ไม่ว่าชายหรือหญิงก็ล้วนเป็นหนุ่นสาวหน้าตาดี เทียบกับคนคุกหมิงอวี้ที่เอาแต่หลบซ่อนแล้ว นับว่าดีงามกว่ามาก

“โอ เหตุใดครึกครื้นกันเช่นนี้ไม่แจ้งข้าสักคำ”

ขณะที่สถานการณ์หน้าตำหนักกำลังจะระเบิดขึ้น เสียงเจือเสียงหัวเราะของสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้น ทุกคนต่างงุนงง ไม่ไกลนักปรากฏร่างสูงของหญิงสาวเดินออกมาท่ามกลางกลุ่มองครักษ์อย่างไม่ยี่หระสิ่งใด

ซู่เหอจินเหลียน

ในใจทุกคนต่างสะอึก สถานการณ์คืนนี้วุ่นวายมากมายเหลือเกิน แทบจะลืมไปว่าในวังยังมีฮองเฮาจินเหลียนอีกท่านที่มองดูคล้ายเป็นเพียงแค่หมากอภิเษกเชื่อมไมตรีกับเป่ยจิ้น แต่มีคนไม่น้อยกลับรู้ว่าองค์หญิงเผ่าฮูหลันผู้นี้ก็แย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าเผ่าฮูหลันได้ เพียงแต่สายสัมพันธ์พี่น้องของซู่เหอหมิงกวงกับนางแนบแน่นมาก แทบไม่เคยได้ยินว่าพวกเขาจะขัดแย้งกันเพราะแย่งชิงอำนาจ แม้ซู่เหอหมิงกวงให้นางแต่งมาเป่ยจิ้นเพื่อเชื่อมไมตรี ก็ไม่เห็นว่านางจะไม่พอใจอันใด

หญิงที่จิตใจกว้างขวางและท่าทางเกียจคร้านเช่นนี้ทำให้ผู้คนหลงคิดว่านางเป็นหญิงไร้สมองได้ง่าย แต่คนจิตใจกว้างขวางและท่าทางเกียจคร้านย่อมไม่มีทางปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้

ตั้งแต่ซู่เหอจินเหลียนเข้าวังมาเปลี่ยนเป็นเครื่องแต่งกายงดงามดังเช่นสตรีชั้นสูงในราชวังเป่ยจิ้นแล้ว ก็ไม่เคยเปลี่ยนกลับไปแต่งกายด้วยเครื่องกายสตรีนอกด่านแบบธรรมดาอีก ผมยาวสลวยถูกถักเป็นเปียเล็ก มากมาย รัดไว้ด้วยพลอยหลากสี ถึงกับทำให้นางแลดูงามอรชรขึ้นมาก

สายตาพวกทั่วป๋าหลัวจับจ้องมองคนด้านหลังซู่เหอจินเหลียน คนด้านหลังซู่เหอจินเหลียนแต่งกายสีอ่อนแบบชาวเผ่าฮูหลัน แค่เพียงมองก็รู้ว่าล้วนเป็นยอดฝีมือ

“เจ้ามาแล้วหรือ” หนานกงอวี้เยว่เห็นซู่เหอจินเหลียน ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

พอเห็นเขา ซู่เหอจินเหลียนเองก็ยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งกว่า “ข้ามาแล้ว ที่นี่ครึกครื้นมาก”

สีหน้าทั่วป๋าเหลียงยามนี้บัดเดี๋ยวเขียวบัดเดี๋ยวม่วงสลับไปมา ซู่เหอจินเหลียนกับหนานกงอวี้เยว่ตอบรับกันไปมาสนิทสนมทำให้คนไม่อาจมองข้าม เห็นชัดว่าทั้งสองคนมิใช่คนรู้จักกันธรรมดาทั่วไป ทั่วป๋าเหลียงถึงกับรู้สึกว่ายามนี้พลันมีสายตามากมายนับไม่ถ้วนมองมาที่เขา

ขุนพลทหารคนสนิทข้างกายทั่วป๋าเหลียงที่ยืนอยู่ชายขอบคนหนึ่งพลันกระจ่างขึ้นมาทันที ชี้ซู่เหอจินเหลียนอย่างโมโห “หญิงแซ่ซู่เหอ เจ้าเป็นถึงฮองเฮา ถึงกับกล้า...”

เขากล่าวไม่ทันจบ ก็เห็นแสงสีเงินวาบขึ้นตรงหน้า พร้อมกับแสงสีโลหิตสายหนึ่งปรากฏขึ้นทันที