ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 819

ตอนที่ 526-1 ความเป็นความตาย

ทั่วป๋าอิ้นเก็บกระบี่คืนก่อนจะลุกขึ้นยืนจ้องมองไป๋หลี่ชิงหง “ราชบุตรเขยฝีมือดี”

ทั่วป๋าหลัวถอนใจโล่งอก รีบเอ่ยเรียก “น้องสี่ ระวัง! กองกำลังทหารแดนใต้ลุกฮือแล้ว”

ทั่วป๋าอิ้นพยักหน้าแสดงการรับรู้ ยกมือขึ้นบอกกับคนด้านหลัง องครักษ์ด้านหลังพากันนำทั่วป๋าหลัวถอยไปยังที่ปลอดภัย ทั่วป๋าอิ้นไม่หันไปมอง เพียงแค่เอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ระวังหนานกงอวี้เยว่”

ทั่วป๋าหลัวนิ่งอึ้งไม่ค่อยเข้าใจ ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยต่อว่า “หนานกงอวี้เยว่นำคนสังหารคนตระกูลทั่วป๋า”

เดิมทั่วป๋าอิ้นควรจะไปหาหนานกงอวี้เยว่และหยุดเขาไว้ แต่เหตุการณ์คืนนี้เกิดขึ้นหลายเรื่องมากเกินไป อย่าว่าแต่เขาเองก็ไม่อาจหาตัวหนานกงอวี้เยว่ได้ง่าย แค่เรื่องในวังเขาก็ไม่อาจไว้วางใจได้แล้ว

หากก่อนหน้านี้เขามาช้าไปก้าวหนึ่ง เกรงว่าทั่วป๋าหลัวก็คงตายใต้คมกระบี่ไป๋หลี่ชิงหงไปแล้ว

ทั่วป๋าหลัวเองก็ตกใจ แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน เขาตื่นตะลึงหันหน้าไปมองเยียนถัวอี้ที่อยู่ไม่ไกลนัก เยียนถัวอี้ย่อมได้ยินวาจาทั่วป๋าอิ้น ใบหน้าฉายแววตกใจไม่อาจระงับ เห็นชัดว่าเยียนถัวอี้เองก็คิดไม่ถึงว่าหนานกงอวี้เยว่จะถึงกับแอบวางแผนเช่นนี้

“จวิ้นโหวหนิงตู” ทั่วป๋าหลัวกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ข้าไม่รู้เรื่องนี้!” เยียนถัวอี้กัดฟันกล่าว

ทั่วป๋าอิ้นย่อมไม่มีเวลามาสนใจเรื่องระหว่างเยียนถัวอี้กับทั่วป๋าหลัว เพราะว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้าเขากำลังพุ่งเข้าหาเขา ก่อนหน้านี้ได้ประมือกับไป๋หลี่ชิงหงมานอกวัง ทั่วป๋าอิ้นเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ครั้งนี้ย่อมไม่อาจฟื้นคืนกำลังได้ในเวลาเพียงชั่วครู่หนึ่ง ไม่มีทางพลิกจากเสียเปรียบเป็นได้เปรียบ กลับกัน เพราะอาการบาดเจ็บ ยิ่งนานทั่วป๋าอิ้นก็ยิ่งมีโอกาสชนะยากมาก แต่ทั่วป๋าอิ้นไม่ถอย ยังคงตั้งรับไป๋หลี่ชิงหงอย่างไม่ลังเล ครู่หนึ่งทั้งสองคนก็ต่อสู้โรมรันกันอย่างไม่มีผู้ใดยอมผู้ใด

ในตำหนักทั่วป๋าเหลียง บ่าวรับใช้ประคองเขาลงจากเตียงเดินออกมานอกตำหนัก ฮองเฮากับจู้เหยาหงเดินตามออกมาซ้ายขวา เพียงแต่จู้เหยาหงอยู่ข้างทั่วป๋าเหลียง ฮองเฮากลับคั่นด้วยคนสองสามคน ได้ยินเสียงต่อสู้สังหารด้านนอก สีหน้าทั่วป๋าเหลียงก็ย่ำแย่อย่างมาก

“ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงต่อสู้ใกล้เช่นนี้ เห็นชัดว่าทหารองครักษ์ที่ออกไปสกัดพวกกบฏก่อนหน้านี้ไม่ได้ผลเท่าที่ควร

ทหารองครักษ์ชุดดำรีบเข้ามารายงานอย่างร้อนใจ “ทูลฝ่าบาท ราชบุตรเขยไป๋หลี่มาแล้ว กำลังประมือกับทั่วป๋าอิ้นอยู่ด้านนอก”

“หืม” ทั่วป๋าเหลียงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เขาก็เคลื่อนไหวได้เร็วดีนี่ กองหนุนมาถึงแล้วหรือ”

ทหารองครักษ์ชุดดำลังเลเล็กน้อย “กองหนุนที่มุ่งเข้าวังแต่ละกองถูกสังหารหมดสิ้น ราชบุตรเขยไป๋ หลี่...นำกองกำลังทหารแดนใต้เข้าวังมา”

เริ่มแรกทั่วป๋าเหลียงยังตั้งสติไม่ทัน แต่ก็นิ่งอึ้งไปอย่างรวดเร็ว กองกำลังทหารแดนใต้ เขาไม่ได้ให้อำนาจสั่งการกองกำลังทหารแดนใต้แก่ไป๋หลี่ชิงหง

ทั่วป๋าเหลียงไม่ใช่คนโง่ ด้วยสถานะไป๋หลี่ชิงหงนี้ เขาไม่มีทางให้เขาแตะต้องกองกำลังทหารแดนใต้อย่างเด็ดขาด แต่ตอนนี้...เหตุใดไป๋หลี่ชิงหงที่รับราชโองการเขาให้ไปรวบรวมกำลังทหารภักดีเข้าวังมาอารักขาเขา กลับนำกองกำลังทหารแดนใต้ที่เดิมควรประจำอยู่นอกเมืองหลวงหลายสิบลี้เข้าวังหลวงมา

“ฝ่าบาท” จู้เหยาหงเห็นสีหน้าผิดปกติของเขา ก็เอ่ยเรียกเบาๆ อย่างห่วงใย

ทั่วป๋าเหลียงยื่นมือไปตบหลังมือนางเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ไม่เป็นไร”

ทั่วป๋าเหลียงหลุบตาครุ่นคิดครู่หนึ่งก็มีราชโองการออกไปอีกสองสามฉบับอย่างรวดเร็ว ทหารองครักษ์ในตำหนักรับคำออกไปถ่ายทอดราชโองการ สายตาของทั่วป๋าเหลียงค่อย ๆ เบนไปทางฮองเฮา ฮองเฮาถูกเขามองจนรู้สึกอึดอัด อดถามไม่ได้ว่า “ฝ่าบาทมองหม่อมฉันทำไมเพคะ”

ทั่วป๋าเหลียงกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ด้านนอกวุ่นวายมาก ฮองเฮาอยู่แต่ในตำหนักหลัง อย่าได้ออกไปป้วนเปี้ยนข้างนอกดีกว่า ทหาร เชิญฮองเฮากลับไปพักผ่อนตำหนักหลัง กักบริเวณฮองเฮาชั่วคราว”

ฮองเฮาย่อมไม่ยินยอม “ฝ่าบาทหมายความเช่นไรเพคะ”

ทั่วป๋าเหลียงกลับไม่คิดเอ่ยวาจามากความกับนาง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “นี่คือราชโองการ เชิญฮองเฮาออกไปได้”

“พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา เชิญเสด็จ” ทหารองครักษ์สองคนเข้ามาเอ่ยตรงหน้าฮองเฮาอย่างนอบน้อม

ฮองเฮาถูกบีบให้ลุกขึ้นตามทหารองครักษ์กลับตำหนักหลัง จู้เหยาหงประคองทั่วป๋าเหลียงพลางมองประเมินสีหน้าเขา ถามขึ้นเบาๆ ว่า “ฝ่าบาท เกิดเรื่องอันใดขึ้นเพคะ”

ทั่วป๋าเหลียงส่ายหน้า “ไม่มีอันใด ไม่ต้องกังวล”

จู้เหยาหงยิ้มบาง “มีฝ่าบาทอยู่ หม่อมฉันไม่กังวลเพคะ”

ทั่วป๋าเหลียงถอนหายใจเบาๆ ส่งเสียงดังขึ้นว่า “ออกไปถ่ายทอดราชโองการ บอกทั่วป๋าหลัวกับเยียนถัวอี้ เราต้องการพบพวกเขา อีกอย่าง...คนที่มากับพวกเขา ก็ให้เข้ามาด้วยกัน”

หัวหน้าทหารองครักษ์ลังเล “ฝ่าบาท คนพวกนั้น...เกรงว่าไม่ยอมเข้ามาง่ายๆ พ่ะย่ะค่ะ”

ตอนนี้ถึงขั้นนี้แล้ว คนพวกนั้นไม่ใช่คนโง่ ย่อมไม่ยอมเข้ามาติดบ่วงง่ายๆ ทั่วป๋าเหลียงแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “เอาเถอะ ในเมื่อพวกเขาไม่ยอมเข้ามา เราออกไปพบพวกเขาเอง!”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

นอกตำหนักทั่วป๋าเหลียงยังคงต่อสู้กันจนยากแยกออกจากกัน ว่ากันตามกำลังทหาร แต่ละตระกูลร่วมมือกันไม่ได้ด้อยไปกว่ากองกำลังทั่วป๋าเหลียงกับกองกำลังทหารแดนใต้ ว่ากันตามยอดฝีมือ ทั่วป๋าเหลียงมียอดฝีมือเช่นไป๋หลี่ชิงหง แต่ไป๋หลี่ชิงหงถูกทั่วป๋าอิ้นรั้งไว้ ตอนนี้ยังไม่อาจทำอันใดได้ เพราะการจัดการสังหารของทั่วป๋าอิ้นกับหนานกงอวี้เยว่ก่อนหน้านี้ ขุนพลทหารที่สั่งการกองกำลังได้ถึงกับเป็นฝ่ายทั่วป๋าหลัวกับเยียนถัวอี้มีมากกว่า

ท่ามกลางค่ำคืนมืดมิด กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ง วังหลวงที่งดงามตอนกลางวันคล้ายถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายเยียบเย็นในราตรีกาล ทำให้ทุกคนต่างรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายหนึ่งที่ทำให้รู้สึกหนาวยะเยือกจับใจ

ไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นประมือกันอยู่บนพื้นที่ว่างหน้าตำหนัก สู้กันไปถึงสวนดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลนัก จากสวนดอกไม้สู้ขึ้นไปบนหลังคาตำหนักที่โดยรอบยังคงมีคนคุกหมิงอวี้เฝ้าระวังอยู่ไม่น้อย ทั้งสองคนกลับลงมายังพื้นที่ว่างด้านล่างอีกครั้ง

ยามนี้สีหน้าทั่วป๋าหลัวกับเยียนถัวอี้เรียกได้ว่าย่ำแย่ยิ่ง ด้านหนึ่ง เพราะดูเหมือนทั่วป๋าอิ้นมีทีท่าจะพ่ายแพ้ ด้านหนึ่งเพราะหนานกงอวี้เยว่ เยียนถัวอี้ส่งคนออกไปตามตัวหนานกงอวี้เยว่ก็ยังไม่กลับมา ข่าวที่นำกลับมา มีเพียงสังหารตระกูลทั่วป๋าเพิ่มไปอีกสอง เห็นได้ชัดว่าหนานกงอวี้เยว่ไม่ได้ล้มเลิกแผนการของเขา ส่วนในวังผู้ใดเป็นหรือตาย เขาไม่คิดสนใจ เขาต้องการเพียงว่าสุดท้ายตนเองกำจัดชีวิตทั่วป๋าเหลียงได้ก็เพียงพอแล้ว