ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 818

ตอนที่ 525-2 ละโมบไม่รู้จักพอ

ขณะทุกคนต่างกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีสายลมหนึ่งกระแทกแหวกอากาศมาทางทั่วป๋าหลัว ทั่วป๋าหลัวเดิมฝีมือก็ไม่ถึงอันดับต้น ตอนนี้เคลื่อนไหวไม่สะดวกก็ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง แม้พบว่ามีอันตรายมุ่งมาทางเขา แต่ก็ไม่อาจหลบหลีกได้ทัน โชคดีที่ยอดฝีมือข้างกายทั่วป๋าหลัวมีไม่น้อย องครักษ์ผู้หนึ่งยกมือขึ้นผลักรถเข็นทั่วป๋าหลัวถอยหลัง คนที่ยืนข้างทั่วป๋าหลัวคนหนึ่งถึงกับเบิกตาโพลงล้มลงทันที คนผู้นั้นสองตาเบิกโพลง กลิ่นคาวโลหิตไหลออจากรอยแยกขมับ ทั่วป๋าหลัวสะดุ้งในใจ หากกระบี่นี่ฟันโดนตัวเขา เกรงว่าก็คงไม่ได้ดีไปกว่าคนผู้นี้สักเท่าไร

ทุกคนต่างตกใจ เห็นเพียงกองทหารตรงข้ามที่เริ่มพ่ายแพ้ไปก่อนหน้านี้ ยามนี้กลับฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้ง มีกองกำลังทะลักออกมาจากทางด้านหลังไม่หยุด กองกำลังที่เดิมเริ่มร่อยหรอลงก็มีคนเข้ามาแทนตำแหน่งที่ว่างอย่างรวดเร็ว

“ไป๋หลี่ชิงหง!” ไม่ไกลนัก เยียนถัวอี้กัดฟันจ้องมองเห็นเงาร่างสง่าผึ่งผายปรากฏตัวขึ้น

ทั่วป๋าหลัวเองก็มองตามไป ดังคาด เห็นไป๋หลี่ชิงหงถือกระบี่ยาวในมือค่อยๆ เดินออกมาจากกลุ่มทหาร

ทั่วป๋าหลัวขมวดคิ้วมองไปทางเยียนถัวอี้อย่างไม่พอใจ ถามขึ้นเบาๆ ว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

เยียนถัวอี้ก็ไม่ได้มีท่าทางร้อนใจอันใด หรี่ตาเล็กน้อยเอ่ยว่า “ดูท่า ชาวเทียนฉี่ไว้ใจไม่ได้ดังคาด”

ทั่วป๋าหลัวแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง “ตอนนี้เขายังคิดปกป้องทั่วป๋าเหลียง เจ้ารู้สึกว่าเป็นไปได้หรือ”

เยียนถัวอี้เอ่ยว่า “ดูไม่ใช่คนกตัญญูเช่นนั้นจริงๆ องค์ชายใหญ่คิดว่าเขาคิดจะทำอันใด”

“สังหารพวกเรา แล้วก็ค่อยควบคุมโอรสสวรรค์สั่งการใต้หล้า” ทั่วป๋าหลัวกล่าว

เยียนถัวอี้ส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นชาวเทียนฉี่”

ชาวเผ่ามั่วระแวงและเป็นศัตรูกับชาวเทียนฉี่แต่กำเนิด ดังนั้นไป๋หลี่ชิงหงไม่มีทางควบคุมโอรสสวรรค์สั่งการใต้หล้าได้อย่างแน่นอน

“ก็พูดยากอยู่”

บนโลกใบนี้ไม่มีอันใดไม่อาจเจรจาผลประโยชน์ได้

เยียนถัวอี้แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เช่นนั้นก็ลองดู”

ไป๋หลี่ชิงหงนำกำลังทหารบุกสังหารเบิกทางมา เห็นชัดว่าไม่คิดจะป้องกันแนวหน้า แต่คิดจะบุกโจมตี เยียนถัวอี้ค่อยๆ พบความผิดปกติ “องค์ชายใหญ่ พวกนั้นคือกองกำลังทหารแดนใต้”

ทั่วป๋าหลัวย่อมมองเห็นแล้ว สีหน้าพลันย่ำแย่ขึ้นมาทันที “เหตุใดกองกำลังทหารแดนใต้จึงอยู่ในเมืองหลวงได้!”

ในมือทั่วป๋าเหลียงมีกองกำลังทหารแดนใต้หลายแสน แต่ประจำอยู่ละแวกเมืองหลวง อาวุธและเสบียงอยู่ในมือทั่วป๋าเหลียง ไม่ต้องเป็นห่วงว่าพวกเขาจะก่อกบฏ แต่ตอนนี้...กองกำลังทหารแดนใต้พวกนี้ปรากฏตัวในเมืองหลวงได้อย่างไร

ในใจทั่วป๋าหลัวอดหนาวยะเยือกขึ้นมาไม่ได้ พวกเขามองข้ามสถานะไป๋หลี่ชิงหงไป คิดว่าเขาเป็นชาวเทียนฉี่ก็ถูกกำหนดไว้ว่าไม่อาจทำการสำเร็จ แต่กลับลืมไปว่า...เพราะว่าเขาเป็นชาวเทียนฉี่ ก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะได้รับความไว้วางใจจากกองกำลังทหารแดนใต้พวกนั้นอย่างง่ายดาย กองกำลังทหารแดนใต้ในมือทั่วป๋าเหลียงพวกนั้นมือเปื้อนโลหิตชาวเทียนฉี่ไม่น้อย ไม่มีทางหันกลับไปสวามิภักดิ์ราชวงศ์เทียนฉี่ได้อีก แต่ไป๋หลี่ชิงหงเป็นแม่ทัพพ่ายศึกเหมือนพวกเขา...และยังสังหารอาจารย์ตนเองเพื่อทำให้พวกเขาไว้ใจ เพราะว่าไป๋หลี่ชิงหงเหมือนกับพวกเขา ไม่ใช่ชาวเทียนฉี่และไม่ใช่ชาวเผ่ามั่ว

ทั่วป๋าหลัวสบตากับเยียนถัว สั่งการพร้อมกันว่า “กองกำลังทหารแดนใต้ก่อกบฏ สังหารให้หมด!”

“สังหารให้หมด!” เสียงตะโกนสังหารดังขึ้นรอบวังหลวง กระหึ่มก้องฟ้า

“หืม” ในหอเก็บหนังสือ จวินอู๋ฮวนกำลังมองทุกอย่างอย่างสบายอารมณ์อยู่ไกลๆ คิ้วกระตุกเล็กน้อยริมฝีปากเผยรอยยิ้ม

อวิ๋นสิงเยว่ยืนมองอยู่ข้างๆ เขา “เจ้าไม่ลงไปช่วยหน่อยหรือ”

จวินอู๋ฮวนไม่เข้าใจ “ช่วยผู้ใด”

อวิ๋นสิงเยว่ไร้วาจา ก็ได้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาควรช่วยผู้ใด

จวินอู๋ฮวนยิ้มเอ่ย “ไป๋หลี่ชิงหงไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ”

“เจ้าคิดดูมองพวกเขาต่อสู้กันเองหรือ”

จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “พวกเรารอมานานเช่นนี้ มิใช่เพื่อให้พวกเขาสู้กันจนบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายหรือ หากเพียงแค่สังหารทั่วป๋าเหลียงง่ายๆ หรือว่าข้ากับหนานกงร่วมมือกับอาหลิงจะสังหารเขาไม่ได้”

ถึงกับไม่ต้องให้พวกเขาลงมือ จู้เหยาหงย่อมยินดีเสียสละชีวิตตนเองเพื่อสังหารทั่วป๋าเหลียงได้ แต่เพียงแค่สังหารฮ่องเต้จะมีประโยชน์อันใด อดีตฮ่องเต้เป่ยจิ้นถูกอาหลิงสังหาร ทั่วป๋าเหลียงขึ้นครองราชย์ก็สร้างแรงกระเพื่อมเพียงเล็กน้อย เป่ยจิ้นยังคงสงบปลอดภัย และคลื่นลมพวกนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นฝีมือพวกเขาแอบวางแผนยุแยงมาตลอด

อวิ๋นสิงเยว่พยักหน้า “หากไป๋หลี่ชิงหงสังหารเยียนถัวอี้กับทั่วป๋าหลัว หนานกงอวี้เยว่กับทั่วป๋าอิ้นต้องไม่ปล่อยเขาไป แต่ตอนนี้ในมือเขามีกองกำลังทหารแดนใต้ ใช่ว่าหนานกงกับทั่วป๋าอิ้นจะได้เปรียบสักเท่าไร”

จวินอู๋ฮวนถอยหายใจเบาๆ “หลังจากคืนนี้ไป แม้วันหน้าพวกเราไม่ทำอันใด เผ่ามั่วอย่างน้อยก็ต้องอีกสิบปีกว่าจะฟื้นคืนดังเดิมได้”

แต่พวกเขาจะไม่ให้เวลาชาวเผ่ามั่วได้ฟื้นคืนกำลังดังเดิม ไม่มีทาง! ดังนั้นคืนนี้ก็คือจุดเริ่มตกต่ำของเป่ยจิ้นแล้ว

“บอกหมิงจิ้งกับต้วนอวิ๋น เฝ้าทั่วป๋าหมิงจูไว้ให้ดี ก่อนฟ้าสาง ห้ามให้ทั่วป๋าหมิงจูเข้าวังอย่างเด็ดขาด ส่งข่าวก็ไม่ได้”

“ขอรับคุณชาย” ในหอเก็บหนังสือ มีเสียงรับคำนอมน้อม

“เจ้าช่วยไป๋หลี่ชิงหง” อวิ๋นสิงเยว่นึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง

จวินอู๋ฮวนหัวเราะเบาๆ เอ่ยว่า “ข้าคิดไปคิดมาแล้ว ก็คิดว่าหากต้องให้จู้เหยาหงเสี่ยงภัยไปเอาของออกมา ไม่สู้...ทำให้ทั่วป๋าเหลียงหยิบของออกมาเอง”

อวิ๋นสิงเยว่สีหน้าเหมือนเจ้ากำลังล้อเล่นกระมัง “เจ้าคิดว่าทั่วป๋าเหลียงจะมอบของนั่นให้ไป๋หลี่ชิงหงหรือ”

จวินอู๋ฮวนส่ายหน้า “ไม่ ข้าเพียงแต่บอกว่า...มีไป๋หลี่ชิงหงอยู่ เขาจึงจะนำของนั่นออกมา หากสถานการณ์พังลง เขาหยิบของนั่นออกมาใช่ว่ารนหาที่ตายหรือ”

ชาวเผ่ามั่วให้ความสำคัญกับคำสัญญาก็จริง แต่หากไม่มีประจักษ์พยานเห็นคนผิดคำสัญญา ย่อมไม่อาจกล่าวว่าผิดคำสัญญา

ขณะทั้งสองคนคุยกัน ไป๋หลี่ชิงหงก็นำคนมากมายบุกเข้าใส่ทั่วป๋าหลัวกับเยียนถัวอี้ อีกฝ่ายย่อมไม่มีอาการหวาดกลัว ทหารกล้าเผ่ามั่วแท้จริงยังคงไม่เห็นกองกำลังทหารแดนใต้อยู่ในสายตา กองกำลังทหารแดนใต้มีหลายแสนคนก็จริง แต่ไป๋หลี่ชิงหงเองก็ไม่มีทางนำกองกำลังหลายแสนคนนี้มาเมืองเหนืออย่างไม่ให้สุ่มให้เสียงกระมัง

ทหารและม้าสองฝ่ายรบพุ่งกันท่ามกลางม่านรัตติกาล ไป๋หลี่ชิงหงมุ่งเป้าไปที่ทั่วป๋าหลัว ทั่วป๋าหลัวเคลื่อนไหวไม่สะดวก แม้มียอดฝีมือข้างกายมากเพียงใดก็ไม่อาจปกป้องเขาให้รอดปลอดภัยได้ตลอด พอไป๋หลี่ชิงหงออกคำสั่ง ยอดฝีมือคุกหมิงอวี้ก็บุกเข้าใส่ทั่วป๋าหลัวอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งเยียนถัวอี้ไว้อีกทาง องครักษ์ทั่วป๋าหลัวเริ่มรู้สึกว่าต้านทานไม่ไหวแล้ว ได้แต่อารักขาทั่วป๋าหลัวถอยหลังไปเรื่อยๆ

ไป๋หลี่ชิงหงเห็นว่าได้โอกาสแล้ว ก็ทะยานใส่ทั่วป๋าหลัวอย่างไม่ลังเล กระบี่ยาวในมือฟันฉับลงไป

ทั่วป๋าหลัวรู้สึกได้ถึงคมดาบที่กำลังจะฟันลงมา แทบจะรู้สึกเจ็บใบหน้าขึ้นมา

เคร้ง!

เงาร่างหนึ่งทะยานมาถึง ทั่วป๋าหลัวลืมตาขึ้นมองอย่างสงสัย แววตาอดฉายแววดีใจไม่ได้

“น้องสี่!”

คนผู้หนึ่งขวางอยู่ด้านหน้าเขา ย่อตัวลงยกกระบี่รับกระบี่ที่ฟันลงมาราวกับสายฟ้าฟาดของไป๋หลี่ชิงหงเอาไว้ได้

ไป๋หลี่ชิงหงทะยานถอยหลังทันที จ้องมองทั่วป๋าอิ้นด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

“ทั่วป๋าอิ้น”