ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 814

ตอนที่ 523-2 ไม่ตายดี!

จวนราชนิกุลหนึ่งในเมือง ชายวัยกลางคนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนั่งอยู่บนพื้นในสภาพทุลักทุเลน่าอนาถ มองไปทางชายหนุ่มชุดขาวที่ยืนตรงหน้าตนเองด้วยอาการหวาดกลัว ด้านหลังเขาไม่ไกลนัก มีสตรีในครอบครัวของเขาและชายหนุ่มหญิงสาวไม่น้อย

ชายวัยกลางคนย่อมแซ่ทั่วป๋า ท่านปู่เขาเป็นพี่น้องแท้ๆ กับท่านปู่ทั่วป๋าเหลียง นับว่าเป็นพี่ชายทั่วป๋าเหลียง สมัยอดีตฮ่องเต้เขาไม่ได้รับความสำคัญ พอมาถึงตอนทั่วป๋าเหลียงขึ้นครองราชย์ ก็ยิ่งไร้ความสำคัญ แต่แม้เป็นเช่นนี้ เขาก็ยังมีบรรดาศักดิ์กั๋วกง ชีวิตปกติก็นับว่าสมบูรณ์ดี ไหนเลยจะคิดว่าคืนนี้ถึงกับประสบเหตุเภทภัยที่คล้ายฟาดลงมาจากฟากฟ้าเช่นนี้ได้

ไม่ไกลนักมีเสียงภรรยาเขาร่ำไห้ ชายวัยกลางคนมองไปทางหนานกงอวี้เยว่ด้วยสีหน้าซีดขาว เอ่ยว่า “ราชครู...ข้าไม่ได้มีความแค้นกับท่านและตระกูลเยียนถัว ท่าน...” แม้ท่านคิดกบฏก็ไม่ควรมาหาข้า

หนานกงอวี้เยว่ค่อยๆ บรรจงเล่นมีดสั้นในมือไปมา ค่ำคืนนี้มีดเล่มนี้ได้ดื่มด่ำโลหิตผู้คนมากมายเกินไปแล้ว ตัวมีดแม้อยู่ใต้แสงสลัวค่ำคืนก็ยังคล้ายส่องประกายโลหิตสีแดงจางๆ ได้ยินหนานกงอวี้เยว่เอ่ยว่า “ก่อนมาหาเจ้า ข้ายังไปจวนแม่ทัพพิชิตตะวันตก จวนลู่กั๋วกง จวนผิงเซียงโหว...”

ทุกชื่อที่เขาเอ่ย สีหน้าชายวัยกลางคนพลันซีดขาวลงเรื่อยๆ ชื่อคนที่หนานกงอวี้เยว่กล่าวมามีคนใดบ้างกุมอำนาจแท้จริง ล้วนกอดบรรดาศักดิ์ว่างเปล่าทั้งนั้น แต่พวกเขามีจุดร่วมเดียวกัน นั่นก็คือ...พวกเขาล้วนแซ่ทั่วป๋า

“ราชครู...เหตุใดท่าน...” ชายวัยกลางคนจ้องเขม็งพลางกัดฟันถาม

หนานกงอวี้เยว่ก้มลงมองประเมินเขา เอ่ยว่า “ก็ไม่มีเหตุใด แค่คนแซ่ทั่วป๋าล้วนต้องตาย”

ชายวัยกลางคนเอ่ยว่า “หรือว่าราชครูคิดจะสังหารนายจริงๆ”

หนานกงอวี้เยว่คล้ายว่าได้ยินเรื่องน่าขันอันใด “สังหารนาย นี่เป็นคำพูดชาวเทียนฉี่กระมัง อะไรคือนาย อะไรคือบ่าว ในเผ่ามั่วเรามีเพียงเข้มแข็งและอ่อนแอ ไม่มีนายบ่าว! ก็เช่นว่า...ตอนนั้นเพราะว่าข้าอ่อนแอเกินไป ดังนั้นพวกเจ้าจึงลบหลู่ข้า ทรมานข้าตามอำเภอใจ ก็เหมือนเช่นตอนนี้ เพราะว่าข้าเข้มแข็ง ดังนั้นชีวิตพวกเจ้าก็ตกอยู่ในมือข้าดังมดปลวก”

“เมื่อใดกัน...” ชายวัยกลางคนนิ่งอึ้ง แต่ก็ได้สติคืนมาอย่างรวดเร็ว เอ่ยอย่างตกใจหวาดกลัว “เจ้ายังแค้นใจเรื่องวัยเด็กหรือ...ไม่เกี่ยวกับข้า!”

ตอนนั้นหนานกงอวี้เยว่เพิ่งอายุเท่าไร ยังเป็นแค่เด็กไม่รู้ความเท่านั้น แม้ตอนถูกเยียนถัวฮูหยินพาตัวมาส่งให้ไทเฮาก็ยังเป็นเด็กน้อย แต่ผู้ใดก็ไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนั้นถึงกับเริ่มคิดวางแผนสังหารคนแซ่ทั่วป๋าให้หมดสิ้นตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา เก็บงำความแค้นนี้มาถึงยี่สิบกว่าปี!

ตอนนั้นหากจะกล่าวว่าต้องการจัดการหนานกงอวี้เยว่ ไม่สู้กล่าวว่าต้องการจัดการตระกูลเยียนถัวเสียมากกว่า อย่างไรเด็กน้อยอายุไม่กี่ขวบ ผู้ใดจะเห็นเขาอยู่ในสายตา

ตอนนั้นบารมีอิทธิพลตระกูลเยียนถัวยิ่งใหญ่เกินไป ยังมีสายสัมพันธ์ใกล้ชิดกับไทเฮา ทันทีที่ฮองเฮาฝ่ายซ้ายคิดครองความเป็นใหญ่ อาจส่งผลต่อสถานะตระกูลทั่วป๋า ตอนนั้นสายสัมพันธ์เผ่ามั่วกับเทียนฉี่ก็เลวร้ายลงอย่างที่สุดแล้ว การอ้างหนานกงอวี้เยว่เป็นเหตุ ย่อมเหมาะสมที่สุด ไม่ว่าตระกูลเยียนถัวจะจัดการอย่างไร ย่อมต้องทำให้ไทเฮาแคลงใจ ถึงกับอาจทำลายรากฐานตระกูลขั้นรุนแรง

ดังคาด ยามตระกูลเยียนถัวเผชิญหน้ากับตระกูลทั่วป๋าและชนชั้นสูงศักดิ์ทรงอิทธิพลอื่นที่เอาเรื่องเช่นนี้ สุดท้ายก็เลือกประนีประนอม การเลือกการประนีประนอมนี้ทำให้ไทเฮาที่รักเยียนถัวฮูหยินผิดหวัง และทำให้ตระกูลเดิมของเยียนถัวฮูหยินเกิดความแคลงใจตระกูลเยียนถัว ยังเป็นการทำลายชื่อเสียงตระกูลเยียนถัวอีกด้วย แม้ว่าสุดท้ายตระกูลเยียนถัวเลือกปกป้องชีวิตหนานกงอวี้เยว่ แต่หนานกงอวี้เยว่ก็ถูกจับไปขังไว้ เด็กน้อยยังไม่รู้ความคนหนึ่งถูกจับไปขังจะมีชีวิตอย่างไรย่อมมิต้องเอ่ยถึง พอเยียนถัวฮูหยินพาเขาออกมามอบให้ไทเฮา หนานกงอวี้เยว่ก็ใกล้จะไร้ลมหายใจแล้ว

ต่อจากนั้น เยียนถัวฮูหยินก็ปลิดชีวิตตนเองเพื่อรักษาชื่อเสียงบริสุทธิ์ ไทเฮาพยายามพาหนานกงอวี้เยว่ไปดูแลด้วยตนเองได้สำเร็จ ตั้งแต่นั้นมาประมุขตระกูลเยียนถัวก็สะดุดล้มไม่อาจลุกขึ้นได้อีก เป้าหมายของอดีตฮ่องเต้บรรลุแล้ว

แต่กลับไม่มีคนรู้ว่าที่แท้พวกเขาได้สร้างเครื่องมือสังหารตนเองในวันหน้าขึ้นอย่างเงียบๆ แล้ว ตอนที่พวกเขาดีใจที่สยบอำนาจตระกูลเยียนถัวแบ่งผลประโยชน์กัน เด็กน้อยที่หลบอยู่ข้างพระวรกายไทเฮานิ่งเงียบก็เริ่มมีความคิดนี้แล้ว

หนานกงอวี้เยว่มองประเมินมีดสั้นในมือตนเอง รอยยิ้มบนใบหน้าฉายแววยินดีและพึงพอใจ

“ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรือ” หนานกงอวี้เยว่เอ่ยต่อว่า “เช่นนั้นต้องโทษเจ้าชะตาไม่ดี ผู้ใดให้เจ้าแซ่ทั่วป๋า”

สุดท้ายชายวัยกลางคนก็รู้แล้วว่าตนเองไม่รอดแล้ว จึงไม่แสดงอาการอ่อนแอออกมาอีก โมโหถลึงตาจ้องหนานกงอวี้เยว่ ตวาดดุดันว่า “หนานกงอวี้เยว่! เจ้ากล้า...กล้าสังหารราชนิกุล แม้ตระกูลเยียนถัวก็ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้!”

หนานกงอวี้เยว่หัวเราะเยาะเสียงหนึ่งอย่างไม่คิดเช่นนั้น “ข้าเคยบอกเมื่อใดว่าต้องการตระกูลเยียนถัวปกป้องข้า จัดการให้เรียบร้อย จากนี้ยังมีงานอีก”

“ขอรับคุณชาย” องครักษ์ชุดขาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ยกกระบี่เดินไปด้านหลังชายวัยกลางคน เสียงร้องโหยหวนอนาถดังขึ้นติดกัน ชายวัยกลางคนโมโหสุดขีด คิดจะพุ่งเข้าใส่หนานกงอวี้เยว่ “เจ้าตัวบัดซบ! เจ้าต้องไม่ตายดี! เยียนถัวหมี่เยว่ เจ้าต้องไม่ตายดี!”

ฟู่เหลิ่งที่ยืนหลังหนานกงอวี้เยว่ ยกมือขึ้นผลักเขากลับไป แม้แต่ชายเสื้อหนานกงอวี้เยว่ก็ไม่ทันได้แตะต้อง

ชายวัยกลางคนตะกายอยู่บนพื้นในสภาพน่าอนาถ ได้แต่มองภรรยาและบุตรธิดาตนจบชีวิตลงภายใต้คมกระบี่คนชุดขาว แทบจะเข้าขย้ำราชครูชุดขาวตรงหน้าให้ตายตกตามกันไป

“เจ้ามันตัวซวยโดยแท้!” แววตาชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ตวาดดุดันว่า “ตอนนั้นเยียนถัวฮูหยินไม่ควรเก็บเจ้าไว้! หนานกงอวี้เยว่ เจ้าเกิดมาก็ทำให้มารดาตนประสบเคราะห์ร้าย ทำให้นางตายเพราะเจ้า เจ้าเกิดมาก็เป็นตัวซวย!”

หนานกงอวี้เยว่สีหน้าแปรเปลี่ยน เดิมแววตายังมีรอยยิ้ม แต่พอได้ยินก็พลันกลายเป็นน้ำแข็งเย็นเยียบ

“รนหาที่ตาย!” มีดสั้นในมืดเขาพุ่งออกจากมือวาดลำแสงสีเงินใส่ชายวัยกลางคนบนพื้น

เสียงเคร้ง! ดังขึ้นเบา มีดสั้นที่พุ่งใส่ชายวัยกลางคนก็ถูกของบางอย่างกระแทกร่วงลงพื้นหิน หนานกงอวี้เยว่เงยหน้ามองไปบนกำแพงไม่ไกลนัก เงาร่างสูงสง่ายืนอยู่ท่ามกลางค่ำคืนมืดมิด

“ทั่วป๋าอิ้น!”