ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 824

ตอนที่ 528-2 เปลี่ยนแปลงอีก!

ซู่เหอจินเหลียนค่อยๆ บรรจงเก็บมีดสั้นเข้าฝักมีดงดงาม กล่าวเบาๆ ว่า “วาจามากจริง”

หนานกงอวี้เยว่พลันพลันระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น คล้ายว่าการกระทำของซู่เหอจินเหลียนทำให้เขาพึงพอใจอย่างมาก

ซู่เหอจินเหลียนมองผู้คนโดยรอบพร้อมถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “ข้ามาสายไปหรือ”

หนานกงอวี้เยว่ยิ้มเอ่ย “ไม่ เจ้ามาได้จังหวะพอดี”

ทั่วป๋าหลัวกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ฮองเฮาจินเหลียน การตัดสินใจของท่าน หัวหน้าเผ่าซู่เหอรู้หรือไม่”

ซู่เหอจินเหลียนกะพริบตาปริบๆ ยิ้มเอ่ย “อันใดคือตัดสินใจ ข้าเพียงแต่เห็นทางนี้คนเยอะกว่า ก็มาร่วมวงสนุกด้วยเท่านั้น ไม่ได้หรือ”

“...”

หนานกงอวี้เยว่กวาดตามองคนในที่นี้อย่างอารมณ์ดี “ตอนนี้ลงมือได้แล้ว”

สถานการณ์ตอนนี้...น่าประหลาดมาก

เดิมควรเป็นพวกทั่วป๋าหลัวร่วมใจกันล้มทั่วป๋าเหลียง ยามนี้กลับคล้ายว่าทั่วป๋าเหลียงเป็นคนชายขอบ เดิมตระกูลเยียนถัวที่ร่วมมือกันชนชั้นสูงศักดิ์ทรงอิทธิพลล้มทั่วป๋าเหลียงกลับกลับลำ แต่ลองคำนวณกำลังของทั้งสองฝ่ายแล้ว ยังคงไม่มีผู้ใดได้เปรียบ

เพราะว่าคนไม่น้อยยังจำได้ว่า กองทัพที่ซู่เหอหมิงกวงนำเข้าด่านยังไม่ได้ไปเมืองชางอวิ๋น พวกเขาผู้ใดก็มิกล้าแน่ใจว่าซู่เหอจินเหลียนตรงหน้าแท้จริงมีความสามารถสั่งเคลื่อนกำลังเหล่านั้นได้หรือไม่

แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้ เห็นชัดว่าถอยไม่ได้ เริ่มตั้งแต่หนานกงอวี้เยว่สังหารคนตระกูลทั่วป๋ามากมายเพียงนั้น คืนนี้กำหนดแล้วว่าต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย หากไม่ใช่หนานกงอวี้เยว่ ก็เป็นตระกูลทั่วป๋า

“ลงมือ” ไม่รู้ว่าผู้ใดเอ่ยขึ้น หน้าตำหนักที่เงียบสงบก็เริ่มมีเสียงลงมือสังหารดังขึ้น หนานกงอวี้เยว่ยังคงไม่ขยับ เพราะว่าเขาถูกไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นจับตาไว้แล้ว แต่หนานกงอวี้เยว่ก็มิได้ร้อนใจ เพราะว่าข้างกายเขายังมีฟู่เหลิ่งและซู่เหอจินเหลียน

หนานกงอวี้เยว่ค่อยๆ บรรจงชักดาบออกมา ท่วงท่าสง่างามคล้ายว่าเขาไม่ได้กำลังจะสังหารคนแต่กำลังเตรียมชมดอกไม้ ซู่เหอจินเหลียนที่ยืนอยู่ข้างๆ มองภาพนี้แล้วก็อดถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้

นาทีถัดมา คนตรงหน้าก็ขยับ ไป๋หลี่ชิงหงกับทั่วป๋าอิ้นพุ่งเข้าใส่หนานกงอวี้เยว่พร้อมกัน ฟู่เหลิ่งและซู่เหอจินเหลียนก็เข้ารับมือไป๋หลี่ชิงหงพร้อมกัน หนานกงอวี้เยว่ส่งเสียงหัวเราะขึ้นเบาๆ เข้าไปรับมือทั่วป๋าอิ้นก่อน

ทั่วป๋าอิ้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ถือกระบี่เข้าโรมรันกับหนานกงอวี้เยว่ทันที คล้ายไม่กังวลว่าตนสู้ผู้อื่นไม่ได้แม้แต่น้อย อาจเพราะว่างานเฉลิมฉลองความสำเร็จของเขาใกล้มาถึงและอารมณ์ดี ทำให้ฝีมือหนานกงอวี้เยว่สำแดงฤทธิ์มากขึ้น ถึงกับเหนือว่าที่ทั่วป๋าอิ้นคาดไว้ถึงสองสามส่วน ทั่วป๋าอิ้นรู้สึกสงสัย แม้ตนเผชิญหน้ากับหนานกงอวี้เยว่เช่นนี้ตอนหายดี ก็เกรงว่าก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

หนานกงอวี้เยว่ต่อสู้สยบทั่วป๋าอิ้นได้ดีจนรู้สึกสะใจยิ่ง “ท่านอ๋องเสิ่น ท่านเป็นเช่นนี้ทำให้ข้ารู้สึกชนะโดยไม่ต้องสู้แล้ว”

“ราชครูยังสนใจเรื่องนี้อีกหรือ” ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยถามน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“ไม่สนใจจริงๆ” หนานกงอวี้เยว่ยิ้มเอ่ย “ดังนั้นเจ้าไปตายเสีย รอให้เจ้าตาย ข้าจะส่งทั่วป๋าหลัวตามไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง”

“ผู้ใดตายผู้ใดรอด ราชครูเอ่ยเร็วไปแล้ว” ทั่วป๋าอิ้นไม่คิดสนใจรอยบาดแผลสองรอยบนตัวแม้แต่น้อย

หนานกงอวี้เยว่แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “วาจาสามหาว!”

ดาบในมือเขาเปล่งประกายวาบขึ้นทันที หนานกงอวี้เยว่ฟันใส่กระบี่ยาวทั่วป๋าอิ้น ดาบที่สองไม่ออมแรงแม้แต่น้อย ฟันลงไปหมายตัดสินแล้วว่าจะฟันทั่วป๋าอิ้นให้แดดิ้นในดาบนี้

“จวิ้นโหวหนิงตู ระวัง!” ด้านหลังพลันมีเสียงร้องตกใจ หนานกงอวี้เยว่พลันชะงักกึก คมดาบหลบทั่วป๋าอิ้นไปทางด้านหลัง

แต่ที่ทำให้คนตื่นตะลึงก็คือดาบนี้ของเขาฟันอากาศ พร้อมกับลำแสงเยียบเย็นหลายสายพุ่งเข้าใส่หนานกงอวี้เยว่พร้อมกัน

“คุณชาย ระวัง!” มีเสียงตกใจหวาดกลัวดังขึ้นข้างใบหูไม่ไกลนัก

ร่างหนานกงอวี้เยว่สะดุ้งทีหนึ่ง ความเยียบเย็นและเจ็บปวดยามคมดาบเสียบแทงร่างกาย ทำให้เขาแทบจะขยับตัวไม่ได้

หนานกงอวี้เยว่ก้มหน้าลงมองกระบี่ข้างเอวตนเองทีหนึ่ง...ไป๋หลี่ชิงหง

พร้อมกับแผ่นหลังเขาถูกอีกฝ่ามือฟาดกลางหลัง

ไม่ต้องหันไปมอง หนานกงอวี้เยว่ก็เดาออกว่าเป็นผู้ใด

ซู่เหอจินเหลียน

หลบกระบี่ทั่วป๋าอิ้นที่แทงมาด้านหลังอย่างไม่แม้แต่จะหันไปมอง หนานกงอวี้เยว่สะบัดดาบบีบให้ยอดฝีมือคุกหมิงอวี้ตรงหน้าหลีกทาง อีกมือหนึ่งกุมมีดสั้นโลหิตไหลชุ่มเอาไว้ อีกเพียงแค่นิ้วเดียว มีดสั้นนั่นก็จะแทงทะลุท้องของเขาแล้ว

เยียนถัวอี้!

หนานกงอวี้เยว่ก้มหน้าลงมองมือเปื้อนโลหิตของตนเองและมีดสั้นในมือเขา “นี่คือที่ท่านบอกว่ายืนอยู่ข้างข้าหรือ”

เยียนถัวอี้กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ข้าไม่อาจให้เจ้าทำลายตระกูลเยียนถัว หมี่เยว่ วางมือเถอะ”

หนานกงอวี้เยว่รู้สึกเพียงแค่น่าขันยิ่ง ก่อนหน้านี้เขาถึงกับใจอ่อนจริงๆ เพราะว่าเสียงร้องขอความช่วยเหลือจอมปลอมนั่น ทิ้งโอกาสที่จะเด็ดชีวิตทั่วป๋าอิ้น!

หนานกง คืนนี้...ดีที่สุดอย่าได้ไว้ใจผู้ใด

เสียงจวินอู๋ฮวนพลันดังขึ้นในสมองเขา ความเจ็บปวดด้านหลังก็ทำให้เขาได้สติกระจ่างขึ้นมาทันที หนานกงอวี้เยว่เงยหน้ามอง แววตาแดงก่ำจ้องมองเยียนถัวอี้ กล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “อย่างนั้นหรือ เช่นนั้น ท่าน...ก็ไปตายซะ!”

มือที่จับมีดสั้นสั่นเทา เยียนถัวอี้รู้สึกเพียงว่าตนเองถูกพลังรุนแรงราวกับพลิกปฐพีคว่ำห้วงมหรรณพผลักเขากระเด็นออกไปกระแทกใส่กำแพงไม่ไกลนักก่อนจะนิ่งลง พร้อมกับเสียงฉึกตามมา ลำแสงสีเงินพุ่งโจมตีเขา

“ประมุข ระวัง!”

องครักษ์ข้างกายคว้าตัวเยียนถัวอี้ มีดสั้นพุ่งผ่านใบหูเขาไปปักเข้ากับกำแพงด้านข้าง มีดสั้นทั้งเล่มปักเข้าไปในกำแพงมิดด้ามเหลือเพียงด้ามมีด

เยียนถัวอี้มองด้ามมีด นิ่งงันไปเป็นนาน