ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 816

ตอนที่ 524-2 บุญคุณที่ได้ช่วยชีวิต

ไป๋หลี่ชิงหงไม่กล่าวอันใด ชักกระบี่ออกจากฝัก ปลายกระบี่กลับชี้ไปทางทั่วป๋าอิ้น ทั่วป๋าหลัวร่วมก่อการกบฏ ทั่วป๋าอิ้นย่อมไม่วางตัวอยู่วงนอก ยามนี้ไป๋หลี่ชิงหงชี้กระบี่ไปทางทั่วป๋าอิ้นจึงเหมาะสมที่สุด

น่าขันแท้ ชาวเผ่ามั่วก่อกบฏ แต่กลับให้ชาวเทียนฉี่มาปราบ

ทั่วป๋าอิ้นไม่ได้หัวเราะ เขาไม่คิดว่าสถานการณ์ยามนี้น่าขันแต่อย่างใด ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้นอกจากลงมือแล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก

หนานกงอวี้เยว่ส่งสัญญาณมือให้ฟู่เหลิ่งข้างๆ ทั้งสองคนพากันถอย หนานกงอวี้เยว่ยิ้มเอ่ย “บุญคุณความแค้นของคุณชายไป๋หลี่กับท่านอ๋องเสิ่น ข้าก็ไม่ข้องเกี่ยวแล้ว ข้ายังมีงานต้องทำ ไม่รบกวนทั้งสองท่านแล้ว คุณชายไป๋หลี่ อย่าได้ทำให้...ฝ่าบาทผิดหวัง”

เอ่ยคำว่า ฝ่าบาท ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างที่สุด ไม่รู้ยามนี้ทั่วป๋าเหลียงแท้จริงรู้ความคิดไป๋หลี่ชิงหงหรือไม่ ส่วนสองคนนี้ หากไป๋หลี่ชิงหงเอาชนะแม้แต่ทั่วป๋าอิ้นที่บาดเจ็บสาหัสยังไม่หายดีไม่ได้ ตายไปก็สมน้ำหน้า

หนานกงอวี้เยว่แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง พาคนหายลับไปท่ามกลางค่ำคืนมืดมิด

ในลานเหลือเพียงแค่หนึ่งศพบนพื้นและสองคนที่ประจันหน้ากัน

ทั่วป๋าอิ้นจ้องมองไป๋หลี่ชิงหงมองประเมินเป็นนาน ก่อนจะเอ่ยว่า “เจ้าไม่เหมือนคนตระกูลไป๋หลี่จริงๆ”

ไป๋หลี่ชิงหงท่าทางไม่สนใจ มีเพียงหางตากระตุกเล็กน้อยอย่างไม่เป็นที่สังเกต ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “เจ้าก็ไม่เหมือนคนตระกูลทั่วป๋า”

ผู้ชายตระกูลทั่วป๋ามีจิตใจคิดครองความเป็นใหญ่ คิดอยากครอบครองอำนาจ แม้แต่ทั่วป๋าหลัวที่ดูแล้วอ่อนโยนสุภาพคล้ายชายชาวเทียนฉี่มากกว่า ก็ยังไม่อาจเก็บงำจิตใจคิดครองความเป็นใหญ่ได้ เทียบกันแล้ว ทั่วป๋าอิ้นเหมือนทั่วป๋าซิ่งเยี่ยมาก แม้ว่าแซ่ทั่วป๋า แต่ทั่วป๋าซิ่งเยี่ยกับสายโลหิตตระกูลทั่วป๋า ความจริงถือว่าห่างไกลอยู่สักหน่อย

ทั้งสองคนไม่กล่าวอันใดอีก กระบี่ยาวในมือทั่วป๋าอิ้นแทงใส่ไป๋หลี่ชิงหงอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ไป๋หลี่ชิงหงเองก็ไม่เกรงใจ แสงกระบี่ส่องประกายเสียดฟ้าม้วนพลังโจมตีทั่วป๋าอิ้น ท่ามกลางม่านรัตติกาล ชายร่างสง่าผึ่งผายสองคนต่อสู้กันท่ามกลางกลิ่นคาวโลหิตทั่วลานกว้าง

หลายปีมานี้ ระหว่างพวกเขาคล้ายว่ามีหนี้แค้นโลหิตยิ่งใหญ่เทียมฟ้า แต่มาคิดให้ดี คล้ายว่าไม่ควรมีหนี้แค้นโลหิตอันใด อย่างไรไป๋หลี่ชิงหงก็เป็นคนทอดทิ้งเทียนฉี่และตระกูลไป๋หลี่ ทั่วป๋าอิ้นเองก็มิได้สังหารบิดามารดาภรรยาหรือบุตรไป๋หลี่ชิงหง แต่แม้เป็นเช่นนี้ พวกเขายังคงถูกฟ้าหนดให้เป็นศัตรูกัน ทั้งสองต่างรู้กระจ่างใจดีกว่าระหว่างพวกเขาช้าเร็วต้องต่อสู้สะสางให้จบสิ้น

และการต่อสู้นั้นก็คือค่ำคืนนี้!

หากเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนบางทีอาจฝีมือสูสี แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนั้นจวินอู๋ฮวนแทงทวนใส่หัวไหล่ทั่วป๋าอิ้นคว้านจนเป็นรู บาดแผลครั้งนั้นแทบจะไม่มีทางหายดีได้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ก็ห่างจากเวลาที่ทั่วป๋าอิ้นได้รับบาดเจ็บมาไม่ถึงเดือน เกรงว่าแม้แต่อาการบาดเจ็บภายนอกก็ยังไม่หายดี พอเป็นเช่นนี้ ทั่วป๋าอิ้นสู้กับไป๋หลี่ชิงหงอย่างไรก็ย่อมเสียเปรียบอยู่บ้าง

คืนนี้เกิดเรื่องขึ้นไม่น้อย ไป๋หลี่ชิงหงไม่มีเวลามาต่อสู้กับทั่วป๋าอิ้นที่นี่นานนัก ดังนั้นเขาเลือกที่จะต่อสู้ให้จบสิ้นโดยเร็ว ทั้งสองคนประมือกัน กระบวนท่าไป๋หลี่ชิงหงรุนแรงไม่ยั้งมือ ตอนแรกทั้งสองยังต่อสู้กันอย่างพอสูสี แต่ยิ่งต่อสู้ ทั่วป๋าอิ้นก็ค่อยๆ ยากจะรับมือไหว

กระบี่ไป๋หลี่ชิงหงลงมือไม่ยั้ง ตัดสินใจแน่วแน่ว่าคืนนี้จะฟันทั่วป๋าอิ้นให้แดดิ้นใต้คมกระบี่

ตอนทั่วป๋าอิ้นเริ่มถอย ไอสังหารในแววตาไป๋หลี่ชิงหงก็ค่อยๆ ยิ่งทวีความเข้มข้นรุนแรง

เฟี้ยว!

ลูกธนูขนนกดอกหนึ่งพุ่งใส่ไป๋หลี่ชิงหง

ธนูอาบยาพิษ!

เพียงแค่ได้ยินเสียง ไป๋หลี่ชิงหงก็รู้ว่าไม่ธรรมดา รีบชักกระบี่ที่แทงใส่ทั่วป๋าอิ้นกลับเอี้ยวตัวหลบลูกธนูขนนกที่ยิงแหวกอากาศมา ลูกธนูขนนกดอกนี้ยาวกว่าปกติทั่วไปถึงครึ่งฉื่อ หนากว่าลูกธนูขนนกทั่วไป ยามปักลงพื้น ถึงกับทำให้พื้นหินปูลาดด้วยก้อนอิฐเขียวถึงกับแยกออกจากกัน เพียงพอจะทำให้เห็นถึงพลังของลูกธนูดอกนี้

ไป๋หลี่ชิงหงสีหน้าเย็นเยียบ ชักกระบี่ขึ้น หมายคิดเอาชีวิตทั่วป๋าอิ้นต่อ

เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว!

ลูกธนูขนนกสามดอกยิงออกมาจากที่ต่างกัน ไป๋หลี่ชิงหงเอี้ยวตัวหลบไปสองดอก พร้อมกับใช้กระบี่ปัดอีกดอกหนึ่งทิ้ง ขณะที่ลูกธนูขนนกปะทะคมกระบี่ ไป๋หลี่ชิงหงถึงกับรู้สึกได้ว่ามือที่จับกระบี่สั่นสะเทือนจนเจ็บปลาบ เพียงแค่ครู่หนึ่ง ทั่วป๋าอิ้นก็ทะยานหนีหายลับไปท่ามกลางค่ำคืนมืดมิด

ลูกธนูขนนกไม่ได้ยิงใส่ไป๋หลี่ชิงหงต่อ ไป๋หลี่ชิงหงจ้องมองทิศทางที่ทั่วป๋าอิ้นหายลับไปได้ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง ทะยานลอยตัวไปจากลานที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตนี้

“ขอบพระทัยองค์หญิงที่ช่วยเหลือ” บนอาคารริมทางแห่งหนึ่ง ทั่วป๋าอิ้นเดินขึ้นชั้นบนมามองเห็นทั่วป๋าหมิงจูนั่งอยู่ริมหน้าต่างด้วยสีหน้าอิดโรย

ทั่วป๋าหมิงจูเหลือบตาขึ้นมองเขาทีหนึ่ง ยิ้มเฝื่อนเอ่ยว่า “ตอนนี้ท่านอ๋องเสิ่นกำลังหัวเราะเยาะข้าใช่หรือไม่”

ทั่วป๋าอิ้นไม่ได้ตอบคำถามนาง แต่กลับถามขึ้นว่า “องค์หญิง เหตุใดต้องช่วยข้า”

เขากับทั่วป๋าหมิงจูไม่ได้มีสายสัมพันธ์กัน ในทางกลับกัน สายสัมพันธ์อาจเรียกได้ว่าเลวร้ายยิ่ง

ทั่วป๋าหมิงจูกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ช่วยก็ช่วยแล้ว”

ทั่วป๋าอิ้นขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าไม่เชื่อคำพูดทั่วป๋าหมิงจู

ทั่วป๋าหมิงจูมองทั่วป๋าอิ้น ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “ข้าอิจฉานางจริงๆ”

“ผู้ใด” ทั่วป๋าอิ้นถามขึ้น

“ฉู่ฝูอี” ทั่วป๋าหมิงจูกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบ

ทั่วป๋าอิ้นสีหน้าเคร่งขรึม เห็นชัดว่าไม่ยินดีที่จะได้ยินชื่อนี้ออกจากปากทั่วป๋าหมิงจู

ทั่วป๋าหมิงจูยิ้มเอ่ย “ข้ารู้ว่าท่านอ๋องเสิ่นรังเกียจข้า…ไม่เป็นไร คืนนี้อย่างไรก็นับว่าข้ามาช่วยชีวิตท่านอ๋องเสิ่นไว้กระมัง”

ทั่วป๋าอิ้นถามขึ้นว่า “องค์หญิงคิดจะให้ข้าทำอันใด”

ทั่วป๋าหมิงจูเอ่ยว่า “อย่าได้มองข้าเช่นนี้ ข้าไม่ให้ท่านอ๋องเสิ่นลำบากใจแน่ การตอบแทนบุญคุณที่ข้าได้ช่วยชีวิตท่าน ข้ามีเพียงเงื่อนไขเดียว”

“องค์หญิงลองว่ามา”

ลึกลงไปในแววตาทั่วป๋าหมิงจูมีแววอาฆาตแค้น จ้องมองทั่วป๋าอิ้นก่อนจะเอ่ยว่า “ช่วยข้า...สังหารไป๋หลี่ชิงหง”

ทั่วป๋าอิ้นไม่ได้รู้สึกเหนือความคาดหมาย แม้ว่าเขาไม่ชอบยุ่งเรื่องผู้อื่น แต่อยู่ในเมืองหลวง มีหลายเรื่องแม้เขาไม่สืบความก็มาเข้าหูเขาเอง ในบรรดาเรื่องเหล่านี้ย่อมรวมถึงเรื่องสายสัมพันธ์ระหว่างองค์หญิงเจากั๋วกับราชบุตรเขย ถึงกับเพราะว่าทั่วป๋าหลัวร่วมมือกับตระกูลเยียนถัว เขาจึงรู้มากกว่าผู้อื่นอีกเล็กน้อย

ทั่วป๋าอิ้นคิดเอ่ย ทั่วป๋าหมิงจูกลับตัดบทเขาทันที “ความหมายของข้าก็คือ...ขอเพียงท่านอ๋องเสิ่นยังมีชีวิตอยู่ ก็จะต้องสังหารไป๋หลี่ชิงหง ไม่ว่าข้าเป็น...หรือตาย”

ก็หมายความว่าแม้ทั่วป๋าหมิงจูตายไป ทั่วป๋าอิ้นก็ยังต้องรักษาคำสัญญานี้

“ท่านอ๋องเสิ่นเห็นสภาพข้าตอนนี้...คิดว่าท่านพอเดาได้แล้ว ข้ามีชีวิตได้อีกไม่นาน ข้าเชื่อคุณธรรมท่านอ๋องเสิ่น ไม่นานท่านก็จะได้เห็นผลกรรมตามสนองข้า คิดว่าองค์หญิงหลิงซีในปรภพก็คงตายตาหลับแล้ว”

ในเวลานี้ สุดท้ายนางคล้ายว่าเอ่ยถึงองค์หญิงหลิงซีด้วยอารมณ์สงบนิ่งแล้ว

ทั่วป๋าอิ้นกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ขอเพียงข้ายังมีชีวิต จะต้องสังหารไป๋หลี่ชิงหง แต่ไม่ใช่เพื่อเจ้า”

ทั่วป๋าหมิงจูกระดกมุมปากยิ้มเล็กน้อย “ข้ารู้”