ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 806
ตอนที่ 519-2 สิ่งของแทนคำสัญญา!
จวินอู๋ฮวนยิ้มบาง “ข้าเองก็ได้ยินบิดาเอ่ยถึงตอนข้ายังเล็กมาก”
หมิงจิ้งพลันนิ่งเงียบไม่กล่าวอันใด บิดาจวินอู๋ฮวนคือผู้ใด เขาย่อมรู้ดี แม่ทัพใหญ่จวินต่อสู้กับชาวเผ่ามั่วมาทั้งชีวิต รู้ความลับเผ่ามั่วมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
“เผ่าที่ท่านว่าเจ็ดเผ่าก็คือ...”
จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “เยียนถัว จินเหอ ชื่ออู้...”
ในใจหมิงจิ้งอดสะดุ้งไม่ได้ ขมวดคิ้วถามขึ้น “ตระกูลเยียนถัวตอนนี้ยังให้ความเคารพต่อของสิ่งนั้นอีกหรือ”
จวินอู๋ฮวนยิ้มเอ่ย “หมิงจิ้ง หลายปีมานี้เจ้ายังไม่เข้าใจชาวเผ่ามั่วเพียงพออีกหรือ นี่ไม่ใช่เรื่องว่าตระกูลเยียนถัวยินดีให้ความเคารพหรือไม่ แต่...พวกเขาจำต้องให้ความเคารพ ไม่เช่นนั้น วันหน้าพวกเขาจะไม่มีที่ยืนในเผ่ามั่วอีก ชาวเผ่ามั่วให้การยกย่องวีรบุรุษ เกลียดคนชั่วที่พูดจากลับกลอกมากที่สุด บรรพบุรุษตระกูลทั่วป๋าช่วยบรรพบุรุษฮองเฮาฝ่ายซ้ายไว้ ก็หมายความว่า...เป็นเพราะว่าตระกูลทั่วป๋าช่วยชีวิตตระกูลเยียนถัวไว้ ตระกูลเยียนถัวจึงได้ดำรงอยู่ต่อมาได้ถึงตอนนี้ และบรรพบุรุษตระกูลเยียนถัวเองก็ยอมรับบุญคุณที่ได้ช่วยชีวิตนี้ ตระกูลทั่วป๋าไม่เอ่ยถึงก็แล้วไป แต่ทันทีที่ตระกูลทั่วป๋าเอ่ยออกมา...ตระกูลเยียนถัวจำต้องตอบแทนคุณ”
ส่วนจะตอบแทนคุณเยี่ยงไร ก็ต้องรอให้ตอบแทนก่อนจึงจะมาถกกันต่อได้
“หนานกงอวี้เยว่รู้เรื่องนี้หรือไม่” หมิงจิ้งถามขึ้น
จวินอู๋ฮวนถอนหายใจเบาๆ หมิงจิ้งพลันเข้าใจทันที ดูท่า...หนานกงอวี้เยว่ไม่รู้เรื่องนี้ หมิงจิ้งอดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้ หากทั่วป๋าเหลียงพลันนำของสิ่งนั้นออกมาเรียกร้องให้ตระกูลเยียนถัวทำตามสัญญา หนานกงอวี้เยว่เกรงว่าคงต้องถูกตระกูลตนเองแทงข้างหลังดาบหนึ่งแล้ว ด้วยนิสัยคนพาลของหนานกงอวี้เยว่ หากถูกเยียนถัวอี้แทงหนึ่งดาบ เกรงว่าก็คงได้เสียสติจริงแล้ว
“ทั่วป๋าเหลียงจะไม่นำออกมาง่ายๆ เพราะของนั่นมีเพียงชิ้นเดียว ตระกูลทั่วป๋าเรียกร้องให้ลูกหลานเจ็ดเผ่าทำงานให้เขาเพียงชิ้นเดียว แต่ไม่อาจแยกของเป็นเจ็ดส่วน นี่ก็คือสาเหตุที่บรรพชนตระกูลทั่วป๋าไม่เคยใช้ของสิ่งนี้ ไม่ถึงยามจำเป็นที่สุดจริงๆ พวกเขาจะไม่แตะต้องของสิ่งนี้”
และผู้นำตระกูลทั่วป๋าที่ผ่านมา รวมทั้งอดีตฮ่องเต้ก็ถือว่าเป็นผู้นำในยุคบุกเบิก เทียบกับการนำสิ่งของมาออกคำสั่ง พวกเขาอยากจะอาศัยความสามารถตนเองสยบคนพวกนั้นมากกว่า ให้พวกเขาภักดีต่อตนเองด้วยใจแท้จริง
หมิงจิ้งถามขึ้นว่า “ท่านเจ้าเมืองคิดว่า ครั้งนี้ทั่วป๋าเหลียงจะใช้ของสิ่งนี้หรือไม่”
จวินอู๋ฮวนยิ้มเอ่ย “หากเขาไม่ใช้ เขาก็ย่อมต้องตายอย่างแน่นอน เจ้าคิดว่า...ของสิ่งนี้กับชีวิตเขา อันใดสำคัญยิ่งกว่า”
หมิงจิ้งลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วตอบว่า “ทั่วป๋าเหลียงถึงกับรู้ความลับนี้ ไม่ใช่กล่าวกันว่าสืบทอดเพียงหัวหน้าเผ่าหรือ”
“เจ้าลืมแล้วหรือ บิดาเขาคือผู้ใด”
หมิงจิ้งพลันเข้าใจขึ้นมาทันที ใช่แล้ว...แม้ว่าอดีตฮ่องเต้เป็นพี่ชายร่วมวงศ์ตระกูลทั่วป๋าเหลียง แต่อดีตฮ่องเต้เป่ยจิ้นก่อนหน้านี้ก็คือบิดาแท้ๆ ของทั่วป๋าเหลียง จะบอกความลับนี้ต่อเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด
หมิงจิ้งมองไปทางจวินอู๋ฮวนถามขึ้นว่า “คุณชาย เรื่องนี้ไม่ต้องบอกราชครูหนานกงหรือ จะได้ให้เขาเตรียมป้องกันไว้บ้าง”
จวินอู๋ฮวนส่ายหน้า ยิ้มบางพลางเอ่ยว่า “บอกเขาล่วงหน้ามีแต่จะทำเสียเรื่อง ยังไม่ต้องสนใจเขา ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ ส่วนทางทั่วป๋าเหลียง...ถึงตอนนั้นข้าจะไปดูเอง”
หมิงจิ้งเข้าใจทันที จวินอู๋ฮวนไม่คิดยุ่งกับเรื่องราวในราชสำนักเป่ยจิ้น จึงพยักหน้ารับคำ “ข้าน้อยเข้าใจแล้ว คุณชายโปรดวางใจ”
จวินอู๋ฮวนเอ่ยเตือนว่า “จำไว้ ก่อนการประชุมท้องโรงยามเช้าพรุ่งนี้ ส่งของนี้ไปให้ทั่วป๋าเหลียง อย่าได้ชักช้าเสียกาล อาฮูหลู่นับเป็นขุนนางภักดี ก็ควรได้ลงฝังดินให้เป็นสุขได้แล้ว”
หมิงจิ้งพยักหน้า อดรู้สึกขัดแย้งในใจไม่ได้
หากท่านคิดว่าเขาเป็นขุนนางภักดีจริง ก็ไม่ควรให้เขาตายศพไม่สมบูรณ์เช่นนี้ไหม ยิ่งไปกว่านั้น...ชาวเผ่ามั่วเองก็ไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องฝังศพ แม้ว่าในใจคิดขัดแย้ง แต่หมิงจิ้งก็ยังเดินออกไปจัดการตามคำสั่ง
เช้าวันรุ่งขึ้น ขุนนางบุ๋นบู๊เป่ยจิ้นที่เตรียมตัวเข้าประชุมในวังหลวงก็พบกล่องใบหนึ่งแขวนอยู่เหนือประตูวัง ผู้ใดมาแขวนไว้เมื่อใดก็ไม่มีใครทราบได้ เพราะว่าฟ้ายังไม่สว่าง ไม่เพียงทหารบนป้อมกำแพงเมืองไม่เห็น แม้แต่คนเฝ้าหน้าประตูวังก็ไม่ได้เงยหน้ามอง ดังนั้นพอบรรดาขุนนางมาถึงหน้าประตูวัง ก็พอดีเป็นเวลาฟ้าสาง เงยหน้ามาก็พบกับของที่แขวนอยู่เหนือประตูใหญ่พอดี
ทุกคนต่างอดพากันวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ ทหารบนป้อมกำแพงเมืองทำอันใดไม่ถูก พลันไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปแตะต้องกล่องนั่น
ตอนทั่วป๋าหลัวกับทั่วป๋าอิ้นมาถึง ก็เห็นกลุ่มคนออกันอยู่หน้าประตูวัง ทั่วป๋าหลัวนั่งอยู่บนรถเข็น ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “นี่เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
ทุกคนต่างรีบหลีกทาง ทั้งสองคนจึงได้เห็นของที่แขวนอยู่เหนือประตูวังชัดเจน ทั่วป๋าหลัวหันหน้าไปมองทั่วป๋าอิ้น ทั่วป๋าอิ้นสีเคร่งเครียดหน้าเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง ในใจรู้สึกได้ถึงลางไม่ดี
ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยว่า “เอาลงมาดู”
ทหารบนป้อมกำแพงเมืองตอบว่า “ทูลท่านอ๋อง ส่งคนไปทูลฝ่าบาทแล้ว”
ทั่วป๋าอิ้นแค่นเสียงฮึในลำคอเบาๆ เสียงหนึ่ง ทะยานขึ้นไปบนหน้าประตูวัง มือหนึ่งของเขาบาดเจ็บสาหัสยากหายดี แต่วิชาตัวเบาคล้ายว่าไม่มีปัญหาอันใดแม้แต่น้อย ใช้พลังเล็กน้อยก็ทะยานขึ้นไปถึงกล่องที่แขวนอยู่ด้านบน กระชากลงมาอย่างไม่ต้องใช้แรงมากอันใด ยกกล่องกลับมาที่หน้าประตูวัง ทุกคนต่างพากันมองไปยังกล่องในมือเขา สีหน้าทั่วป๋าอิ้นไม่ค่อยดีนัก แม้ว่าไม่ได้เห็นด้านใน แต่เขากลับรู้สึกได้ว่าของในนั้นคือสิ่งใด
“ท่านอ๋อง คือสิ่งใด”
ทั่วป๋าหลัวมองไปทางทั่วป๋าอิ้น “น้องสี่ คือสิ่งใด”
ทั่วป๋าอิ้นขมวดคิ้ว ยื่นมือขึ้นเปิดกล่องออก หน้าประตูวังพลันแตกตื่นอลหม่านกันไปทั่วบริเวณ