ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 805

ตอนที่ 519-1 สิ่งของแทนคำสัญญา!

เรื่องจวินอู๋ฮวนมาเมืองเหนือมีคนรู้กันไม่มาก คนที่รู้พวกนั้นย่อมไม่แพร่ข่าวนี้ออกไป จวินอู๋ฮวนยามนี้จึงมีชีวิตที่อิสรเสรี ทุกวันคอยเฝ้าดูสถานการณ์เมืองหลวง มองเรื่องราวที่เกิดขึ้นในราชสำนักด้วยสายตาเย็นชา ไม่คิดเข้าแทรกแซงข้องเกี่ยวแม้แต่น้อย

ในที่สุดทั่วป๋าเหลียงก็รอมชอมกับทุกฝ่ายได้ด้วยการประหารตระกูลอาฮูหลู่ทั้งวงศ์ตระกูล

สำหรับชาวเผ่ามั่ว เรื่องนี้ย่อมก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงสะเทือนลั่นฟ้าดิน อย่างไรไม่ว่าอาฮูหลู่จะขายชาติจริงหรือไม่ ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความดีความชอบที่ตระกูลอาฮูหลู่เคยทำเพื่อเป่ยจิ้น แต่สำหรับชาวเทียนฉี่ในเมืองเหนือต่างรู้สึกสะใจยิ่ง เพราะความดีความชอบของอาฮูหลู่สร้างขึ้นจากเลือดเนื้อและชีวิตของเผ่าพันธุ์พวกเขา หรืออาจเป็นญาติมิตรใกล้ชิดของพวกเขาเสียด้วยซ้ำไป

แต่ดวงทั่วป๋าเหลียงคล้ายว่าใช้หมดสิ้นไปในหลายปีมานี้แล้ว แม้เขาคิดให้เรื่องราวยุติลงด้วยการทำเช่นนี้ แต่เรื่องราวต่างๆ ก็ยังคงมีมาไม่หยุดหย่อน คืนวันนั้น องค์ชายเป่ยจิ้นในอดีตฮ่องเต้สองพระองค์ถูกลอบสังหารตายในจวน หลักฐานทุกอย่างชี้มาที่ทั่วป๋าเหลียง เพราะว่าคนที่เรียกร้องให้ทั่วป๋าเหลียงประหารตระกูลอาฮูหลู่ทั้งวงศ์ตระกูล ก็คือท่านอ๋องทั้งสอง สองท่านนี้ลงแรงมากที่สุด ตอนนี้มาถูกคนลอบสังหาร ผู้ใดก็ล้วนสงสัยไปที่ทั่วป๋าเหลียงในทันที ยิ่งไปกว่านั้น ในมือทั่วป๋าเหลียงยังมีคนคุกหมิงอวี้ที่ไม่ใช่ความลับในเมืองเหนือมานานแล้ว ไม่สงสัยเขาแล้วจะสงสัยผู้ใด

จวินอู๋ฮวนได้ยินข่าวนี้ขณะที่กำลังนั่งเขียนหนังสืออยู่ในห้องหนังสือ พอได้ฟังหมิงจิ้งรายงานจบ ก็เพียงแค่หัวเราะเบาๆ ขึ้นเสียงหนึ่งถามขึ้นว่า “ศีรษะอาฮูหลู่อยู่ที่ใด”

หมิงจิ้งขมวดคิ้ว “อยู่ในจวน ได้รับมาหลายวันแล้ว” แม้ว่าผ่านกระบวนพิเศษมาแล้ว และอากาศตอนนี้ก็เริ่มหนาว แต่วางศีรษะไว้ใจจวน หมิงจิ้งก็ยังคงทำท่าเหมือนรับไม่ค่อยได้ แม้เขาเองไม่ได้มีนิสัยรักความสะอาดเป็นพิเศษอันใดก็ตาม

จวินอู๋ฮวนพยักหน้า “พอสมควรแก่เวลาแล้ว ส่งไปได้แล้ว”

หมิงจิ้งเอ่ยอย่างรู้สึกสะใจกับหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น “ครั้งนี้เกรงว่าทั่วป๋าเหลียงคงได้กระอักโลหิตอีกครั้ง ไม่รู้ว่ายังจะลุกขึ้นอีกครั้งได้หรือไม่”

คุณชายกับองค์หญิงจงใจไม่ให้ทั่วป๋าเหลียงหายดีกระมัง เพิ่งถูกพิษไม่นาน ต่อมาก็ต้องกระอักโลหิตติดกันอีกสองสามรอบ หายดีได้ก็คงแปลก

จวินอู๋ฮวนเงยหน้ามองเขาเงียบๆ หมิงจิ้งรีบเก็บงำรอยยิ้ม “ขอรับ ข้าน้อยรับคำสั่ง”

จวินอู๋ฮวนพยักหน้าถามขึ้นว่า “ทางจู้เหยาหงเป็นอย่างไรบ้าง”

หมิงจิ้งขมวดคิ้ว “แม่นางจู้บอกว่าพอจะแน่ใจได้แล้ว แต่ด้วยฝีมือนางคิดจะบุกเข้าไปขโมยออกมา ยากอยู่สักหน่อย เดิมนางคิดรอให้ทั่วป๋าเหลียงหยิบออกมาเองค่อยลงมือ...คุณชาย ของนั่นสำคัญเพียงนี้หรือ”

จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “หากไม่สำคัญ ไยต้องเสียเวลาจู้เหยาหงหลายปีเช่นนี้”

“แต่ว่า...” หมิงจิ้งขมวดคิ้วคิดเอ่ยอันใด จวินอู๋ฮวนวางพู่กันในมือลง กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ตระกูลทั่วป๋าตอนแรกสุดเป็นแค่เผ่าเล็กๆ มีคนแค่ไม่กี่หมื่นคน แต่กลับใช้เวลาสั้นๆ เพียงสิบปีก็รวบรวมแต่ละเผ่าเป็นหนึ่ง เจ้าคิดว่าเป็นเพราะเหตุใด”

หมิงจิ้งขมวดคิ้ว “แม้เป็นศัตรู แต่ก็ต้องยอมรับว่าชาวเผ่ามั่วชำนาญการรบจริง และ...กล้าหาญไม่เกรงกลัวความตาย”

จวินอู๋ฮวนหัวเราะเบาๆ เสียงหนึ่ง “สภาพแวดล้อมนอกด่านเลวร้าย ไม่ว่าเผ่าใดล้วนชำนาญการรบไม่เกรงกลัวความตายทั้งนั้น แต่...ว่ากันตามฝีมือแล้ว ชาวเผ่ามั่วสู้เผ่าเฮ่อหลันไม่ได้ ว่ากันตามชัยชนะการรบแล้วก็สู้เผ่าฮูหลันไม่ได้ เหตุใดพวกเขาจึงรุกรานเข้าจงหยวนได้”

หมิงจิ้งคิดไม่เข้าใจ “บางทีจังหวะและโอกาสสร้างวีรบุรุษกระมัง” บางครั้งฝีมือสำคัญ แต่จังหวะและโอกาสสำคัญยิ่งกว่า เผ่ามั่วใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบปีแข็งแกร่งขึ้นมาจนรุกรานเข้าจงหยวนได้ คล้ายว่าสวรรค์ประทานโอกาสให้จริงๆ ไม่เช่นนั้นแม้ฮ่องเต้เทียนฉี่ไร้สามารถปกครองแผ่นดินเละดังหม้อโจ๊ก ก็ไม่ถึงมือพวกเขาเข้าด่านมาครอบครอง

จวินอู๋ฮวนถอนหายใจเบาๆ “การที่ชาวเผ่ามั่วให้ความเคารพตระกูลทั่วป๋าเป็นใหญ่ เป็นเพราะว่าร้อยปีก่อน...บรรพบุรุษตระกูลทั่วป๋าได้เคยช่วยบรรพบุรุษเผ่าต่างๆ ไว้ ตอนนั้นเผ่ามั่วแบ่งออกเป็นเผ่าเล็กๆ หลายเผ่า ตระกูลทั่วป๋าเป็นเพียงแค่หนึ่งในนั้นเท่านั้น แต่ในปีนั้นเผ่ามั่วเกือบประสบเหตุจบสิ้นทั้งเผ่าพันธุ์ แต่บรรพบุรุษเผ่าทั่วป๋าได้ช่วยเหลือหัวหน้าเผ่าแต่ละเผ่าไว้ได้ หัวหน้าเผ่าเหล่านั้นจึงสาบานว่า เผ่ามั่วพวกเขาจะให้บรรพบุรุษตระกูลทั่วป๋าเป็นผู้นำ พร้อมกับสร้างสิ่งของแทนคำสาบานด้วยทองคำสีนิล ด้านบนสลักชื่อหัวหน้าเผ่ามั่วทั้งเจ็ดเผ่าไว้ ขอเพียงลูกหลานตระกูลทั่วป๋าสำแดงของสิ่งนี้ ลูกหลานหัวหน้าเผ่าทั้งเจ็ดก็จะต้องทำงานให้ตระกูลทั่วป๋าหนึ่งชิ้น ไม่เช่นนั้นก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตเพื่อทดแทนคุณที่ตอนนั้นบรรพบุรุษตระกูลทั่วป๋าได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้”

หมิงจิ้งได้ยินเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก อดอึ้งไปทันทีไม่ได้ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงได้เอ่ยถามว่า “หรือว่า...หลายปีมานี้ตระกูลทั่วป๋าไม่เคยใช้ของสิ่งนี้เลย”

หลายปีมานี้ไม่แตะต้อง พวกเขาไม่กลัวว่าลูกหลานเจ็ดเผ่าจะไม่ยอมรับหรือ

จวินอู๋ฮวนส่ายหน้า “แต่ไรมาไม่เคย ตั้งแต่รวมเผ่ามั่ว...ตระกูลทั่วป๋าก็อาศัยกำลังรบเข้มแข็งสยบผู้คน และเพราะเช่นนี้ เผ่ามั่วแต่ละเผ่าจึงให้ความเคารพต่อราชวงศ์ตระกูลทั่วป๋ามาก อย่างไร...ก็อาศัยฝีมือดีกว่าอาศัยสิ่งของแทนคำสาบานที่บรรพบุรุษมอบไว้ให้”

“เหตุใดข้าน้อยไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน” หมิงจิ้งอดสงสัยไม่ได้ เขาคิดว่าของที่จวินอู๋ฮวนต้องการก็คือของที่แอบซ่อนกำลังการรบของเผ่ามั่วอันใดเอาไว้ เรื่องนี้ยังน่ากลัวกว่าการที่ได้พบว่าชาวเผ่ามั่วซ่อนทหารกล้านับแสนเอาไว้เสียอีก หากไม่ทันระวัง แผนของพวกเขาหลายปีมานี้ก็คงละลายไปกับสายน้ำแล้ว