ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 808
ตอนที่ 520-2 มิอาจสนใจความเป็นความตายผู้ใด!
ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยว่า “พี่ใหญ่เคยคิดบ้างหรือไม่ วิทยายุทธ์ระดับเขามาจากที่ใด แม้เขามีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหยิบตำราลับใดขึ้นมาฝึกก็จะกลายเป็นยอดฝีมือได้กระมัง”
“เพราะเหตุนี้ เจ้าจึงชี้ว่าหนานกงอวี้เยว่สมคบคิดกับชาวเทียนฉี่หรือ เกรงว่าไม่มีคนยอมเชื่อ”
หนานกงอวี้เยว่ไม่ใช่คนตัวคนเดียว ไม่เอ่ยถึงว่าเจดีย์ขาวแท้จริงแอบซ่อนอันใดไว้มากเพียงใด แค่เพียงไทเฮากับตระกูลเยียนถัวก็ไม่อาจล่วงเกินแล้ว ไทเฮาเห็นหนานกงอวี้เยว่ดังบุตรชายตนเอง เยียนถัวอี้ก็เอาแต่ปกป้องเพราะรู้สึกผิดต่อน้องชายผู้นี้ หากไม่มีหลักฐานชัดเจน จะไปชี้ตัวหนานกงอวี้เยว่ เกรงว่าไม่อาจทำอันใดหนานกงอวี้เยว่ไม่เท่าไร แต่อาจถูกไทเฮากับตระกูลเยียนถัวเล่นงานก่อน
ทั่วป๋าอิ้นเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้คิดให้พี่ใหญ่ไปทำอันใดหนานกงอวี้เยว่ เพียงแต่ยามพี่ใหญ่เผชิญหน้ากับเขา ขอให้ระวังให้มากที่สุด อีกอย่าง ทางเทียนฉี่...ก็ต้องป้องกัน”
ทั่วป๋าหลัวสายตาหมองลงเล็กน้อย กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “หากลากทั่วป๋าเหลียงลงมาได้...”
“พี่ใหญ่” ทั่วป๋าอิ้นกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า สายตาที่มองทั่วป๋าหลัวลุ่มลึก “หากลากทั่วป๋าเหลียงลงมาได้ ผลที่ต้องแลกมาก็คือความวุ่นวายภายในเป่ยจิ้น จากนี้จะไม่มีวันมั่นคง พี่จะไม่นึกเสียใจภายหลังหรือ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร” ทั่วป๋าหลัวขมวดคิ้วกล่าวอย่างไม่พอใจ ตอนนั้นเสด็จพ่อพลันถูกลอบสังหาร ทั่วป๋าเหลียงขึ้นครองราชย์ แม้ว่ามีความวุ่นวายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่นับว่าเป็นความวุ่นวายใหญ่โตอันใด เป่ยจิ้นคงไม่ถึงขั้นล้มแล้วไม่อาจลุก
ทั่วป๋าอิ้นถอนหายใจ “ข้ามักรู้สึกว่า...จะเกิดเรื่องใหญ่ พี่ใหญ่ หวังว่าพี่จะไม่นึกเสียใจภายหลัง”
เขาไม่ใช่คนเชี่ยวชาญการวางแผน ชอบความรู้สึกออกศึกมากกว่า และเขาก็เข้าร่วมกับเรื่องเหล่านี้ไม่มาก ดังนั้นตอนนี้จึงพลันจัดการอารมณ์ตนเองไม่ได้ รู้สึกเพียงแค่วุ่นวายไปหมด แต่ต้นเหตุแห่งความวุ่นวายนี้ก็แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ในส่วนลึกสุดลงไปของเงามืดนี้มีแต่อันตรายประมาณมิได้
ทั่วป๋าหลัวส่งน้ำชาถ้วยหนึ่งให้เขา ยิ้มเอ่ย “น้องสี่ พี่ใหญ่พอรู้ตัวเองอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วง”
ทั่วป๋าอิ้นพยักหน้าไม่เอ่ยอันใดอีก
ทั่วป๋าหลัวก็หันไปเอ่ยถึงเรื่องอื่นต่อ บรรยากาศตึงเครียดในห้องหนังสือก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงกลับคืนสู่สภาพปกติ
ตอนข่าวศีรษะอาฮูหลู่ถูกส่งกลับมาไปถึงตระกูลเถียน ตระกูลเถียนพลันตกอยู่ท่ามกลางความตื่นตระหนก เถียนอี้เซวียนสีหน้าซีดเผือด กัดฟันคำรามว่า “องค์หญิงเสินโย่ว...องค์หญิงเสินโย่ว นางพูดจาคืนคำ!”
เถียนอี้เซวียนคิดไม่ถึงว่าองค์หญิงเสินโย่วถึงกับชั่วช้าเช่นนี้ ส่งศีรษะอาฮูหลู่กลับมาในเวลานี้ นี่คือการส่งตระกูลเถียนไปสู่หนทางแห่งความตาย
ประมุขตระกูลเถียนมองบุตรชายทีหนึ่ง สีหน้าย่ำแย่ยิ่ง เอ่ยว่า “ไหนเจ้าบอกว่า...องค์หญิงเสินโย่วจะไม่แตะต้องอาฮูหลู่ในตอนนี้”
เถียนอี้เซวียนเบื้อใบ้ไร้วาจา เขาคิดเช่นนี้จริงๆ นั่นเป็นถึงเสนาบดีเป่ยจิ้น องค์หญิงเสินโย่วไม่จับตัวเขาไว้ใช้ประโยชน์ แต่กลับสังหารเขาเช่นนี้ และยังส่งศีรษะอาฮูหลู่กลับมาในเวลานี้ จะบอกว่าไม่คิดจัดการตระกูลเถียนผู้ใดจะเชื่อ หากเป็นเมื่อหลายวันก่อน ตอนตระกูลเถียนยังไม่ได้บีบตระกูลอาฮูหลู่สู่ทางตัน แม้ต้องเสียสละเถียนอี้เซวียน ก็จะมีทางถอยให้ตระกูลเถียนได้บ้าง แต่ตอนนี้...นอกจากต้องรีบลงมือกำจัดทั่วป๋า เหลียง สวามิภักดิ์ฮ่องเต้องค์ใหม่ที่ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นตระกูลเถียนช้าเร็วต้องตามตระกูลอาฮูหลู่ไป
“ข้า...องค์หญิงเสินโย่วบอกจริงๆ...นาง...”
พูดจาคืนคำ พูดจาเชื่อถือไม่ได้ แต่ตอนนี้พูดไปก็ไร้ประโยชน์
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้ ฝ่าบาทยังไม่ได้พระสติ ทันทีที่ฝ่าบาทได้พระสติขึ้นมา...”
ประมุขตระกูลเถียนตั้งสติแล้วก็กล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ใจเย็นก่อน! ขอเพียงฝ่าบาทไม่ได้พระสติ...เรื่องนี้ก็ยังพอมีหนทาง”
เถียนอี้เซวียนสีหน้าฝืดเฝื่อน “ฝ่าบาทจะได้พระสติเมื่อใด...ไหนเลยพวกเราจะกำหนดได้”
ตระกูลเถียนมีฝีมืออยู่บ้าง แต่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่มย่ามในวังเกรงว่ายังไม่พอ ประมุขตระกูลเถียนหลับตา หนังตาหลุบกลิ้งไปมารวดเร็ว เห็นชัดว่ากำลังครุ่นคิดหาหนทาง
ในห้องหนังสือเงียบกริบ แทบได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงของทุกคนในนั้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ประมุขตระกูลเถียนพลันลืมตาขึ้น
เถียนอี้เซวียนมองอย่างหวาดหวั่น ประมุขตระกูลเถียนจ้องมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้ ก็ไม่มีหนทางอื่น เจ้ารีบไปจวนองค์หญิงเจากั๋ว จำไว้อย่าให้ผู้ใดพบเห็น บอกคุณชายไป๋หลี่ ตระกูลเถียนรับข้อเสนอของเขาทั้งหมด มีเพียงเงื่อนไขเดียว...ในสามวันนี้ ห้ามมิให้ฝ่าบาทได้พระสติขึ้นมาเด็ดขาด!”
“สามวัน” เถียนอี้เซวียนขมวดคิ้ว ไป๋หลี่ชิงหงมีความสามารถเช่นนี้หรือ หากไป๋หลี่ชิงหงร้ายกาจเพียงนี้จริง เหตุใดไม่ทำให้ฝ่าบาทไม่มีวันฟื้นอีก จะได้ไม่สร้างความยุ่งยากให้พวกเขา
ประมุขตระกูลเถียนแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เจ้ารู้สึกว่าเขายินยอมสังหารฮ่องเต้เพื่อตระกูลเถียนหรือ นับประสาอันใดกับผู้ที่ร่วมมือกับตระกูลเถียนก็มิใช่เขา”
เถียนอี้เซวียนนิ่งอึ้ง อย่างไรเขาก็เป็นรุ่นเยาว์ในตระกูลเถียน เรื่องสำคัญแท้จริงก็ไม่มาถึงมือเขา ยิ่งไปกว่านั้นเขาเพิ่งกลับมาจากเทียนฉี่ ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เมืองเหนือระยะนี้
ประมุขตระกูลเถียนลุกขึ้นยืน เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า“ข้าจะไปพบองค์ชายใหญ่ด้วยตนเอง”
องค์ชายใหญ่ที่ประมุขตระกูลเถียนเอ่ยถึงย่อมเป็นทั่วป๋าหลัว ในเวลานี้ยังเรียกทั่วป๋าหลัวว่าองค์ชายใหญ่ ความต้องการของประมุขตระกูลเถียนคือสิ่งใด เถียนอี้เซวียนย่อมรู้ดี
เถียนอี้เซวียนประสานมือคำนับประมุขตระกูลนอบน้อม “ขอรับ ข้าจะรีบไปจัดการ”
ประมุขตระกูลเถียนกวาดตามองเขาเย็นเยียบทีหนึ่ง “เพราะว่าเจ้าเชื่อคนง่ายเกินไป ตระกูลเถียนจึงตกอยู่ในวิกฤตเช่นนี้ วันหน้าอย่าให้ผิดพลาดเช่นนี้อีก”
“ขอรับ ข้ารู้แล้ว” เถียนอี้เซวียนรู้สึกหนาวยะเยือก แม้เขาอายุเลยสามสิบแล้ว แต่ต่อหน้าประมุขตระกูลเถียนก็ยังคงอดหวาดกลัวไม่ได้
เถียนอี้เซวียนรีบออกไปจัดการ คนในห้องหนังสือที่เหลือต่างสบตากัน อดถามไม่ได้ว่า “ประมุข ตระกูลเถียนเรา...จะร่วมมือกับองค์ชายใหญ่จริงหรือ”
ทั่วป๋าหลัวดีไปหมดทุกอย่าง เพียงแต่ขาสองข้างพิการเท่านั้น สำหรับชาวเผ่ามั่วที่ชำนาญการรบแล้ว ถือเป็นข้อบกพร่องที่ร้ายแรงมาก
ประมุขตระกูลเถียนแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เรื่องมาถึงขั้นนี้ ยังมีทางอื่นอีกหรือ หากท่านนั้นไม่ตาย ก็เป็นพวกเราที่ต้องตาย! เหอะๆ องค์หญิงเสินโย่ว...ร้ายกาจมาก องค์หญิงเสินโย่ว!”
องค์หญิงเสินโย่วจงใจบีบให้ตระกูลเถียนทรยศทั่วป๋าเหลียง หากจะกล่าวว่าเรื่องวุ่นวายในเมืองเหนือระยะนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับประมุขตระกูลเถียน ผู้ใดจะเชื่อ ส่วนตอนนั้นเถียนอี้เซวียนแท้จริงเชื่อวาจาองค์หญิงเสินโย่วจนถูกหลอกหรือไม่ หรือรู้อยู่ว่าเป็นแผนการองค์หญิงเสินโย่ว แต่เพื่อเอาชีวิตรอดจึงรับปากไปอย่างนั้น ประมุขตระกูลเถียนตอนนี้ก็ไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้แล้ว ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดก็คือทำให้ตระกูลเถียนพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปก่อน ไม่เช่นนั้นแม้เขาไม่ลงโทษเถียนอี้เซวียน เขาเองก็หนีไม่พ้น ตระกูลเถียนทั้งตระกูลล้วนหนีไม่พ้น!
มิอาจสนใจความเป็นความตายผู้ใด สนใจเพียงแค่ความเป็นความตายตนเอง
เรื่องมาถึงขั้นนี้ ได้แต่รบกวนให้ฝ่าบาทไปตายแล้ว ประมุขตระกูลเถียนคิดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก มดปลวกยังรักชีวิต เพื่อชีวิตตระกูลเถียน ไม่มีอันใดที่เขาทำไม่ได้