ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 801

ตอนที่ 517-1 ช่างละโมบ!

จวินอู๋ฮวนคิดไม่ถึงว่า เพิ่งมาถึงเมืองหลวงก็ได้ยินเรื่องน่าตกใจและยินดียิ่ง สุดท้ายทั่วป๋าเหลียงทานกระแสกดดันจากราชสำนักไม่ไหว มีคำสั่งให้สอบสวนตระกูลอาฮูหลู่ เดิมทั่วป๋าเหลียงไม่คิดใช้โทษความผิดฐานขายชาติลงโทษอาฮูหลู่ แต่ให้เป็นความผิดนำทัพผิดพลาด ทำให้กองทัพใหญ่พ่ายแพ้ราบคาบ อย่างไรความผิดแรกก็ทำให้คนผู้คนฟังแล้วยากจะเชื่อได้ คล้ายโยนความผิดให้เขาเป็นแพะรับบาปเสียมากกว่า แต่ก็ไม่รู้ว่าผู้ใดแพร่ออกไป ชั่วเวลาเพียงพริบตา ไม่เพียงแต่ชาวเผ่ามั่วในเมืองหลวง แม้แต่ราษฎรละแวกเมืองเหนือรวมถึงบรรดาทหารต่างก็ไม่พอใจ และค่อยๆ ส่งผลกระทบในวงกว้าง กล่าวกันว่า ครอบครัวอาฮูหลู่ตายแน่แล้ว

“คุณชาย” หมิงจิ้งนั่งถัดจากจวินอู๋ฮวน รายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงหลายวันนี้อย่างนอบน้อม เอ่ยด้วยความละอายใจว่า “ต้องให้คุณชายมาด้วยตนเอง หมิงจิ้งไร้ความสามารถ”

จวินอู๋ฮวนโบกมือ “ข้ามีเรื่องอื่นอีก เจ้าทำได้ดีมาก”

แม้ว่าจวินอู๋ฮวนกล่าวเช่นนี้ หมิงจิ้งกลับยังรู้สึกว่าคุณชายน่าจะไม่ค่อยวางใจพวกเขา ไม่เช่นนั้นตอนนี้เมืองชางอวิ๋นเองก็เคร่งเครียด อย่างไรอ๋องผู้สำเร็จราชการแผ่นดินซีฉินก็เป็นคนนอก จะมั่นคงและไว้วางใจเหมือนคุณชายอยู่ด้วยตนเองได้อย่างไร

“อวิ๋นสิงเยว่ไปไหน” จวินอู๋ฮวนมองในห้องทีหนึ่ง พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยถามขึ้น ตั้งแต่พวกเขามาถึง ก็ยังไม่เห็นเงาอวิ๋นสิงเยว่

หมิงจิ้งอึ้งไปทันที “คุณชายอวิ๋นมาส่งจดหมายแล้วก็จากไป บอกเพียงว่าระยะนี้อยู่ละแวกเมืองเหนือ มีงานก็ให้ส่งข่าวบอกเขาได้ ข้าน้อยไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด คุณชายมีงานหรือ”

จวินอู๋ฮวนขมวดคิ้วไม่พอใจ “อาหลิงให้เขามาช่วยเจ้า เขานำจดหมายมาแล้วก็ไปหรือ”

หมิงจิ้งเอ่ยว่า “คุณชายอวิ๋นไปอย่างรีบร้อนมาก คล้ายว่ามีเรื่องอันใด หากคุณชายมีงานด่วน ข้าน้อยจะได้ติดต่อเขา เขาให้วิธีการติดต่อไว้”

จวินอู๋ฮวนเอ่ยว่า “แล้วไปเถอะ ไว้ข้าไปหาเขาเอง มาคุยเรื่องตรงหน้านี้กันก่อนดีกว่า”

หมิงจิ้งพยักหน้า “ตอนนี้ทั่วป๋าเหลียงถูกพวกจ้องเล่นงานเขาบีบถึงที่สุดแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่ทอดทิ้งครอบครัวอาฮูหลู่ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป คงถูกคนกดศีรษะไว้ จากนี้ไปจะเป็นเพียงแค่หุ่นเชิด หรืออาจถูกปลดจากตำแหน่งฮ่องเต้เสียเลยก็เป็นได้ เกรงว่าก็คงใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว”

จวินอู๋ฮวนเลิกคิ้ว “เจ้ารู้สึกว่ามีความเป็นได้ทางใดมากกว่ากัน”

หมิงจิ้งตอบว่า “ด้วยนิสัยทั่วป๋าเหลียง เกรงว่าประการหลังเสียมากกว่า นับประสาอันใดกับเขาก็มิใช่ฮ่องเต้กุมอำนาจแท้จริง แต่ในมือมีอำนาจการทหารไม่น้อย ขอเพียงอำนาจนี้ยังอยู่ ผู้ใดก็ไม่อาจแตะต้องเขาง่ายๆ”

แม้แต่ตระกูลเยียนถัว หนานกงอวี้เยว่ หรือทั่วป๋าหลัว ก็ไม่มีคนกล้าเสี่ยงลงมือกับทั่วป๋าเหลียง ยังต้องการพวกเขาคอยผลักดันอยู่เบื้องหลังอีกมาก

อวิ๋นซวี่นั่งฟังทั้งสองคนคุยกันครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า “ไป๋หลี่ชิงหงกำลังทำอันใด”

หมิงจิ้งอึ้งไปทันที เขาไม่เคยพบอวิ๋นซวี่ แต่เขารู้ว่าอวิ๋นซวี่เป็นน้องชายแท้ๆ ของไป๋หลี่ชิงหง พลันไม่รู้ควรตอบเช่นไร ได้แต่หันไปมองจวินอู๋ฮวน จวินอู๋ฮวนพยักหน้าเล็กน้อยแสดงท่าทีบอกให้เขาไม่ต้องคิดมาก

หมิงจิ้งจึงได้เอ่ยว่า “แม้ว่าหลายวันก่อนเรื่องทั่วป๋าเหลียงถูกพิษจะทำให้ท่าทีทั่วป๋าเหลียงต่อไป๋หลี่ชิงหงรอบคอบขึ้นมาก แต่พวกเราเชื่อว่าทั่วป๋าเหลียงเชื่อว่ามีคนคิดยุแยงให้เขาแตกกับไป๋หลี่ชิงหงมากกว่า”

อวิ๋นซวี่ขมวดคิ้ว “ทั่วป๋าเหลียงเชื่อคนง่ายเพียงนี้หรือ”

หมิงจิ้งแค่นหัวเราะเย็นเยียบ “ก็ไม่นับว่าเชื่อคนง่าย อย่างไรไป๋หลี่ชิงหงใช้เวลาร่วมสิบกว่าปี รวมทั้งสละตระกูลไป๋หลี่แทบหมดทั้งตระกูลและชีวิตองค์หญิงหลิงซี อา... ยังมีแม่ทัพเซี่ย...ทำถึงขั้นนี้แล้ว แม้เป็นทั่วป๋าเหลียงเอง ก็คงไม่มีทางหันหลังกลับแล้วกระมัง”

วาจาหมิงจิ้งนี้ไม่เพียงแต่เอ่ยเรื่องราวที่เป็นจริง แต่ยังเตือนสติอวิ๋นซวี่ว่าดีที่สุดอย่างได้วาดหวังกับคนเช่นไป๋หลี่ชิงหงมากนัก บางทีตอนนี้พวกเขามีเป้าหมายเดียวกับไป๋หลี่ชิงหง แต่ไม่มีทางยืนอยู่บนจุดยืนเดียวกันตลอดไป

อวิ๋นซวี่ไม่ได้แสดงอาการตอบรับอันใด เพียงแค่ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองไปทาง จวินอู๋ฮวน “ข้าอยากพบไป๋หลี่ชิงหงสักครั้ง”

จวินอู๋ฮวนท่าทางไม่ได้สนใจนัก เพียงแค่เอ่ยว่า “ในเวลานี้ ไป๋หลี่ชิงหงอาจไม่เสี่ยงมาพบเจ้า”

อวิ๋นซวี่แค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ในเมื่อเขาส่งบุตรชายมาไว้ในมือข้า น่าจะรู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

จวินอู๋ฮวนไม่สนใจ “เจ้าสังหารไป๋หลี่เยวียนได้จริงหรือ ในเมื่อเขาส่งไป๋หลี่เยวียนให้เจ้า ก็ไม่แน่ว่าจะใส่ใจความเป็นความตายของเขาเหมือนดังที่เจ้าคิด”

ในสายตาอวิ๋นซวี่กับอวิ๋นอี้ บางทีไป๋หลี่ชิงหงส่งไป๋หลี่เยวียนให้พวกเขา เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยไป๋หลี่เยวียน คิดฝากฝังไว้กับพวกเขา แต่ในสายตาจวินอู๋ฮวน ไป๋หลี่ชิงหงมิได้ส่งตัวประกันมาให้พวกเขาเพื่อแสดงความจริงใจในการเป็นพันธมิตร อย่างไร…ไป๋หลี่ชิงหงเกรงว่าก็ไม่อาจรับรองว่าอวิ๋นซวี่กับอวิ๋นอี้จะสามารถรับรองความปลอดภัยไป๋หลี่เยวียนได้ ยิ่งมิกล้ารับรองว่าพวกเขาจะไม่เอาไป๋หลี่เยวียนมาข่มขู่เขา

ไป๋หลี่ชิงหงกล้าส่งบุตรชายออกมา ย่อมเตรียมพร้อมแล้วว่าจะไม่ถูกพวกเขานำมาข่มขู่

อวิ๋นซวี่ยิ้มเอ่ย “คุณชายฉางหลีคิดมากไปแล้ว ข้าไม่ได้คิดใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เขา แท้จริงเขาเป็นคนเช่นไร ข้ากระจ่างยิ่งกว่าท่าน เขาส่งไป๋หลี่เยวียนมา เกรงว่าเพราะเขายังพอมีน้ำใจให้กับบุตรชายคนนี้อยู่บ้าง เอาเขามาข่มขู่จะมีประโยชน์อันใด”

หมิงจิ้งถามอย่างไม่เข้าใจ “ในเวลานี้เจ้าต้องการพบไป๋หลี่ชิงหง คิดเอ่ยอันใดกับเขากัน”

มีบางเรื่องไม่มีทางหันหลังกลับได้อีกแล้ว ไป๋หลี่ชิงหงเดินมาถึงตอนนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจหันหลังกลับแล้ว

อวิ๋นซวี่ยิ้มบางพลาง “มีเพียงแค่บุญคุณความแค้นต้องชำระสักหน่อย วันหน้าน่าจะไม่มีโอกาสแล้ว”

จวินอู๋ฮวนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ได้”

“คุณชาย...” หมิงจิ้งขมวดคิ้วคิดเอ่ยอันใด

จวินอู๋ฮวนเอ่ยก่อนว่า “ไม่เป็นไร อย่างไรข้าเองก็อยากพบไป๋หลี่ชิงหงสักครั้ง พบมากอีกคน น่าจะไม่เป็นไร ข้ายังไม่คิดบัญชีเซี่ยถิงเจ๋อกับเขา” จวินอู๋ฮวนเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เย็นเยียบขึ้นมาหลายส่วน แม้แต่อวิ๋นซวี่เองก็มีสีหน้าดำทะมึนขึ้นมาเช่นกัน ฟ้าดิน เจ้านาย บิดามารดา ครูอาจารย์ ห้ามล่วงเกิน ไป๋หลี่ชิงหงสังหารอาจารย์ตนเอง ความผิดมหันต์ไม่อาจละเว้น

“ขอรับคุณชาย ข้าน้อยทราบแล้ว” หมิงจิ้งรับคำด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

ค่ำคืนดึกดื่น ณ หุบเขาห่างไกลไร้ผู้คนนอกเมืองเหนือ ไป๋หลี่ชิงหงทะยานมาถึงเบาพลิ้วดังห่านป่า เขามาอย่างพลิ้วแผ่วไร้สำเนียงใต้แสงจันทร์นวล พอยืนนิ่งแล้วก็มองเห็นว่ากลางหุบเขาไม่ได้มีคนที่นัดเขาไว้ยืนอยู่เพียงผู้เดียว ข้างกายคนผู้นั้นยังมีอีกคนหนึ่งยืนอยู่ ก็อดสีหน้าเคร่งเครียดไม่ได้ กล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “คุณชายฉางหลี ข้าจำได้ว่านัดท่านเพียงผู้เดียว”

จวินอู๋ฮวนเหลือบตาขึ้นมองเขาด้วยแววตาเรียบสงบ เอ่ยอย่างไม่คิดเช่นนั้น “คุณชายไป๋หลี่รอบคอบเกินไปแล้ว มีท่านและข้าอยู่ที่นี่ หรือว่ายังจะมีคนลอบจับตาได้อีก”

อวิ๋นซวี่ที่ยืนอยู่ข้างจวินอู๋ฮวนเงยหน้าขึ้นมองไปทางไป๋หลี่ชิงหง ยิ้มเอ่ยว่า “ราชบุตรเขยไป๋หลี่ ไม่อยากพบข้าหรือ”

ไป๋หลี่ชิงหงนิ่งอึ้ง สายตามองไปทางอวิ๋นซวี่สับสนอยู่บ้าง เขาย่อมไม่ลืมดาบนั้นของอวิ๋นซวี่เมื่อหลายปีก่อน และภาพที่เขาถูกทั่วป๋าหมิงจูฟาดตกหน้าผา แม้ว่ารู้มานานแล้วว่าอวิ๋นซวี่ไม่เป็นไร ตอนนั้นที่ไปรอที่นั่นเกรงว่าคงเป็นแผนการขององค์หญิงเสินโย่ว ทว่าไป๋หลี่ชิงหงยังคงรู้สึกสับสน

จวินอู๋ฮวนกวาดตามองทั้งสองคน “ข้าไม่ได้มาดูทั้งสองท่านรำลึกความหลัง คุณชายไป๋หลี่ การกระทำของท่านระยะนี้ไม่ค่อยเหมือยกับที่พวกเราตกลงกันก่อนหน้านี้”

ไป๋หลี่ชิงหงถอนสายตาจากอวิ๋นซวี่กลับมามองจวินอู๋ฮวน กล่าวน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “วาจานี้น่าจะเป็นข้าถามท่านมากกว่าไหม คนที่วางยาพิษทั่วป๋าเหลียงเป็นคนของพวกท่านใช่หรือไม่ พวกท่านคิดทำอันใด”