ยุทธการหงส์สยบปฐพี ตอนที่ 797

ตอนที่ 515-1 พนัน

ในคุกหลวงมืดสลัวดำทะมึนดังปกติที่ผ่านมา แต่เพราะหายไปส่วนหนึ่ง จึงทำให้มิได้แออัดดังเดิม ฉู่หลิงเดินไปถึงห้องขังห้องสุดท้าย ในนั้นยังคงขังคนเอาไว้ไม่น้อย นอกจากประมุขตระกูลชุย ประมุขตระกูลขุนนางเก่าแก่อื่นยังคงถูกขังอยู่ในนี้ หัวหน้าคุกหมิงอวี้เองก็ถูกขังอยู่ที่นี่ ถึงกับแม้แต่จวิ้นอ๋องหนานคังก็ถูกขังที่นี่ ทั่วป๋าจิ่งที่ก่อนหน้านี้ฉู่หลิงให้แยกขังเดียวอยู่สบาย ตอนนี้ถูกนำมาโยนไว้ที่นี่ก่อนหน้านี้แล้วเช่นกัน ทุกคนอยู่เป็นเพื่อนกัน ครึกครื้นดีมาก

มองดูองค์หญิงเสินโย่วค่อยๆ เดินเข้ามาในชุดสีอ่อน ทุกคนที่เพิ่งตื่นต่างกำลังสะลึมสะลือก็พลันได้สติกระจ่างขึ้นมาทันที

“องค์หญิง! องค์หญิง!” จวิ้นอ๋องหนานคังอดแหกปากร้องคนแรกไม่ได้ “องค์หญิง ปล่อยข้าออกไป! ขอร้องท่านได้โปรดปล่อยข้าออกไป!”

ฉู่หลิงหันหน้าไปมองอย่างงุนงง มองไปทางคนข้างกายตนเอง “พวกเจ้าทรมานเขาหรือ”

ขุนนางคุกหลวงรีบปฏิเสธทันที “องค์หญิงโปรดพิจารณา ไม่มีรับสั่งฝ่าบาทและองค์หญิง พวกกระหม่อมมิกล้าลงทัณฑ์ตามอำเภอใจอย่างเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ”

ความจริงหากลงทัณฑ์จริงก็ไม่ได้มีอันใด คุกเทียนฉี่ไม่มีกฎห้ามลงทัณฑ์สอบ แต่พวกเขาไม่ได้แตะต้องท่านนี้จริงๆ อย่างไรก็ไม่มีผู้ใดรู้ความคิดฝ่าบาทกับองค์หญิง ก่อนที่จะมีราชโองการลงมา ท่านนี้อย่างไรก็ยังเป็นราชนิกุล

ฉู่หลิงพยักหน้า “เสด็จอาหนานคัง ไยจึงร้อนใจเช่นนี้”

จวิ้นอ๋องหนานคังจ้องมองนางตาปริบๆ คนผู้หนึ่งดำรงชีวิตอย่างสูงส่งมาหลายสิบปี หากวันใดตกต่ำต้องโทษในคุก จึงได้รู้ว่าแท้จริงลำบากเพียงใด

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “เสด็จอาหนานคัง กบฏต้องโทษตัดศีรษะ ท่านไม่กลัวหรือ”

จวิ้นอ๋องหนานคังอดตัวสั่นไม่ได้ หลายวันนี้เขาได้รับรู้ฝีมือขององค์หญิงแล้ว “กระหม่อมผิดไปแล้ว! ขอองค์หญิงโปรดอภัยด้วย...ขอองค์หญิงไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย”

ฉู่หลิงหัวเราะ ไม่ได้สนใจเขาอีก หันไปบอกกับทุกคนว่า “ทุกท่าน ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีไหม”

มีคนนิสัยแข็งกร้าวผู้หนึ่งแค่นเสียงเยาะเอ่ยว่า “องค์หญิงมาแสดงอำนาจหรือ การกระทำดังทุรชนเช่นนี้ เกรงว่าดูไม่ค่อยดีกระมัง”

ฉู่หลิงยักไหล่ แสดงท่าทีเห็นด้วยกับเขาว่า “ก็ดูไม่ค่อยดีจริง แต่ข้าอดไม่ได้ ทำอย่างไรดี”

ประมุขตระกูลหลายคนต่างอดกลอกตามองบนใส่นางไม่ได้ แววตาเผยความไม่พอใจอยู่มาก เห็นชัดว่ารู้สึกว่าฉู่หลิงเติบโตทางเหนือ ติดนิสัยทุรชนมาดังคาด

ฉู่หลิงมีแต่ความรู้สึกขำกับท่าทีของบรรดาคนที่ตกต่ำถึงขั้นนี้แล้วยังดำรงท่าทีตระกูลขุนนางเก่าแก่หยิ่งยโสอยู่อีก เลิกคิ้วถามว่า “ประมุขตระกูลเหยียน ท่านรู้หรือไม่ว่า…ตอนนี้ประมุขตระกูลชุยเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

ได้ยินดังนี้ ทุกคนต่างสีหน้าแปรเปลี่ยน แม้พวกเขาถูกขังในคุกหลวง แต่ก็พอได้ยินข่าวคราวข้างนอกมาบ้าง ในเมื่อชาวเผ่ามั่วพ่ายแพ้แล้ว เกรงว่าสถานการณ์ประมุขตระกูลชุยก็คงไม่ได้ดีอันใด

ดังคาด ได้ยินฉู่ หลิงยิ้มเอ่ยว่า “พวกเขาหนีไปกับเถียนอี้เซวียนแล้ว น่าเสียดาย...เถียนอี้เซวียนกลับโยนพวกเขาให้ชาวเผ่ามั่ว หนีไปคนเดียว ตอนข้าให้คนหาตัวพวกเขาจากทัพเผ่ามั่วได้...เถียนอี้เซวียนไม่เสียทีที่เป็นคนทำการใหญ่ จึๆ...ตอนข้าหาประมุขตระกูลชุยพบ เขาถูกตัดมือสองข้าง กรอกยาพิษจนเป็นใบ้ ที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือ...เถียนอี้เซวียนถึงกับบอกชาวเผ่ามั่วพวกนั้นว่าข้าทรมานประมุขตระกูลชุย ทำให้เขาเป็นเช่นนี้ ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าไม่เคยทรมานทุกท่านกระมัง”

ได้ยินประมุขตระกูลชุยมีจุดจบเช่นนี้ สีหน้าประมุขแต่ละตระกูลก็พลันซีดขาว

ฉู่หลิงเอ่ยต่อว่า “ทุกท่าน เถียนอี้เซวียนไร้คุณธรรมเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ป้ายสีข้า ยังทรยศความไว้วางใจของทุกท่านอีก หรือว่าทุกท่านไม่รู้สึกโกรธกันบ้าง”

“องค์หญิงคิดเอ่ยอันใด” ประมุขตระกูลหนึ่งถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แววตาที่จ้องมองฉู่หลิงเต็มไปด้วยความสงสัย

ฉู่หลิงฉีกยิ้มหวานเอ่ยว่า “ไม่สู้ทุกท่านลองบอกความลับตระกูลเถียนข้าสักหน่อย ข้าจะได้แก้แค้นแทนประมุขตระกูลชุย”

“องค์หญิงล้อเล่นแล้ว ตระกูลเถียนไปจากเทียนฉี่หลายสิบปี พวกเราจะรู้ความลับพวกเขาได้อย่างไร”

ฉู่หลิงเอ่ยว่า “ไม่รู้สิ พวกท่านยอมช่วยเขาอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ถึงกับไว้วางใจเขา...ไม่รู้ในใจพวกท่าน เห็นความลับตระกูลเถียนสำคัญ หรือชีวิตคนในตระกูลทุกท่านสำคัญกว่า อีกอย่าง แม้ว่าทุกท่านไม่รู้ความลับตระกูลเถียน แต่เถียนอี้เซวียนคล้ายว่ารู้ความลับทุกท่านไม่น้อย ทุกท่านลองเดาสักหน่อยไหม เขาหนีไปจากเมืองผิงจิงได้อย่างไร”

มองรอยยิ้มราวบุปผาแย้มบานของหญิงสาวตรงหน้า ทุกคนต่างรู้สึกเย็นยะเยือกหนาวสันหลังวาบ

พอฉู่หลิงเอ่ยกับประมุขตระกูลทุกท่านจนพอใจแล้ว ก็หันไปหาทั่วป๋าจิ่งอีกด้านหนึ่ง ทั่วป๋าจิ่งกำลังจ้องมองนางคล้ายว่าจะจ้องให้นางเป็นรูพรุน ฉู่หลิงเลิกคิ้ว “คุณชายทั่วป๋า มองข้าเช่นนี้ทำไมกัน”

“ต่ำช้า!” ทั่วป๋าจิ่งกัดฟันกล่าว

อุบายที่องค์หญิงเสินโย่วใช้ความจริงก็มิใช่อุบายใหม่อันใด แต่กลับได้ผลดีมาก คนที่ถูกขังในคุกหลวงต่างรู้ความลับและจุดอ่อนของอีกฝ่าย หากไม่ร่วมใจกันหนีออกไป ก็ต้องปิดปากทุกคนและหนีไปคนเดียว และแม้พวกเขาหนีออกไปได้ ก็ยากจะรับรองว่าจะไม่ถูกคนกันเองสังหาร ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง องค์หญิงเสินโย่วได้ความลับจากปากทุกคน แม้ออกไปได้ พวกเขาก็ยากรอดชีวิต เห็นบรรดาประมุขตระกูลเหล่านี้กล่าวกันจบ ก็พากันล้มหมดแรงลงนั่งกับพื้นทันที

ฉู่หลิงยิ้มเอ่ย “คุณชายทั่วป๋า เจ้าไม่เหมือนกับพวกเขา คำพูดข้าก่อนหน้านี้ยังคงมีผล คุณชายทั่วป๋าจะไตร่ตรองสักหน่อยไหม”

ทั่วป๋าจิ่งแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง เห็นชัดว่าไม่ยินยอมเชื่อฉู่หลิง

ฉู่หลิงถอนหายใจเบาๆ “ไยต้องดื้อดึงเช่นนี้ด้วย หรือว่าคุณชายทั่วป๋าไม่อยากกลับเมืองเหนือไปส่งทั่วป๋าเหลียงเดินทางครั้งสุดท้าย”

“เจ้าอย่าได้คิดเอาเรื่องพกลมมาขู่ข้า!” ทั่วป๋าจิ่งตวาดดุดัน

ฉู่หลิงยักไหล่ “บอกข่าวเจ้าไม่คิดเงินสักข่าว เจ้าเมืองชางอวิ๋นไปเมืองเหนือแล้ว เจ้าเดาว่าเขาไปทำอันใด”

ทั่วป๋าจิ่งสีหน้าแปรเปลี่ยนทันที ผุดลุกขึ้นยืนกระชากกลอนประตู กรงห้องขังทำจากเหล็ก พอถูกเขากระชากก็เสียงดังสนั่น ฉู่หลิงส่งเสียงหัวเราะขึ้นเบาๆ ฟาดแส้ใส่หน้าประตูทีหนึ่ง แม้ทั่วป๋าจิ่งฝีมือไม่อ่อนด้อย แต่ก็มิใช่คู่ต่อสู้ฉู่หลิง มือที่กระชากกลอนถูกแส้รัดไว้ ฉู่หลิงสะบัดไปด้านข้างเล็กน้อย ทั่วป๋าจิ่งก็กระแทกกรงขังดังลั่น

เสียง ตึง ดังขึ้น ทั่วป๋าจิ่งหมอบติดกับซี่กรงเหล็กเป็นนานกว่าจะค่อยๆ หายจุก

ฉู่หลิงเอียงคอเล็กน้อยมองประเมินเขา “คุณชายทั่วป๋ารู้จักข้ามาในหลายวันนี้ ข้าคิดว่าเจ้าควรรู้จักนิสัยข้าดีแล้ว หากไม่อาจทำให้ข้าพอใจได้ ข้าก็จะให้เจ้ายิ่งไร้ความสุข”

ทั่วป๋าจิ่งแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “เจ้าเลิกคิดได้เลยว่าข้าจะทรยศเผ่ามั่ว เจ้าคิดว่าข้าคือชาวเทียนฉี่รักตัวกลัวตายแบบพวกเจ้าหรือ”

ฉู่หลิงส่งเสียงจึไม่พอใจ พลางถอนหายใจ “เจ้าเด็กน้อย...เห็นชัดว่าขาดการลงทัณฑ์หนักสักที”

ทั่วป๋าจิ่งแค่นเสียงขึ้นจมูกใส่นาง เขาเป็นคนที่ถูกฝึกฝนเป็นสายมาแต่เยาว์วัย จะขาดการลงทัณฑ์ทรมานได้อย่างไร แม้หลายวันนี้ เขาก็ไม่ได้ทุกข์ทรมานน้อยอันใด องค์หญิงเสินโย่วคิดว่าทุกคนเป็นเศษสวะเทียนฉี่ รักตัวกลัวตายหรือ

ฉู่หลิงยกมือขึ้นดีดนิ้ว “แม้ว่าข้ารู้สึกว่าชีวิตทั่วป๋าเหลียงอาจไม่ยืนยาวแล้ว แต่ก็ขอพนันกับเจ้าสักครั้ง”

ทั่วป๋าจิ่งจ้องมองนางไม่กล่าวอันใด ฉู่หลิงยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “พนันว่า...เจ้าเดาว่าทั่วป๋าเหลียงจะประหารครอบครัวอาฮูหลู่ทั้งตระกูลหรือไม่”

“เป็นไปไม่ได้!” ทั่วป๋าจิ่งกล่าวน้ำเสียงเยียบเย็น

ฉู่หลิงเอ่ยว่า “เช่นนั้น เจ้าก็เลือกว่าไม่แล้วนะ เจ้าคิดว่าการสังหารขุนนางภักดี เรื่องเช่นนี้มีแต่ชาวเทียนฉี่กระทำหรือ ไม่หรอก นิสัยเช่นนี้เป็นนิสัยร่วมกัน และข้าพนันว่า...ทั่วป๋าเหลียงรู้ดีว่าอาฮูหลู่ถูกใส่ความ แต่ก็ยังประหารครอบครัวอาฮูหลู่ทั้งตระกูลเพื่อสยบความโกรธแค้นมวลชน”

ทั่วป๋าจิ่งจ้องมองฉู่หลิงราวกับจะกลืนกินครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันเอ่ยว่า “เจ้ามันนางปีศาจ!”